Ιστορίες γραμμένες στο δέρμα
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
3 λεπτά Απαντήσεις στα παραπάνω ερωτήματα δίνει ο Νικολάι Λίλιν (φωτογραφία), ένας άνθρωπος που έχει ζήσει μια ζωή σαν μυθιστόρημα την οποία μετέφερε τελικά στο χαρτί το 2009 στο βιβλίο «Σιβηρική αγωγή» και έχει μελετήσει ιδιαίτερα τη σημασία των συμβόλων που κοσμούν τα σώματα.
Γεννημένος στις 12 Φεβρουαρίου του 1980, ο Λίλιν που το πραγματικό του όνομα είναι Βεριμπίτκι, είναι απόγονος των Ούρκα της Σιβηρίας. Οι πρόγονοί του εγκατέλειψαν τη Ρωσία στην Επανάσταση και εγκαταστάθηκαν στην Υπερδνειστερία, στη γη του κανενός, που βρίσκεται ανάμεσα στη Ρουμανία, την Ουκρανία και τη Ρωσία. Στα 12 του έζησε τη φρίκη του πολέμου όταν η Υπερδνειστερία διεκδικούσε την αυτονομία της από τη Μολδαβία.
Υστερα από ταραχώδη νεανικά χρόνια που ήταν βουτηγμένα στην παρανομία, έγινε ένας «τίμιος εγκληματίας» και στα 18 του εκπλήρωσε τη στρατιωτική του θητεία στην Τσετσενία στον τομέα της καταπολέμησης της τρομοκρατίας. Στη συνέχεια εργάστηκε στις δομές ιδιωτικής ασφάλειας ως σύμβουλος για την καταπολέμηση της τρομοκρατίας σε διάφορες εμπόλεμες ζώνες όπως το Αφγανιστάν και το Ιράκ.
Σε ηλικία 23 ετών μετακόμισε στην Ιταλία και εννέα χρόνια αργότερα έγραψε στην ιταλική γλώσσα την αυτοβιογραφική «Σιβηρική Αγωγή» η οποία μεταφέρθηκε πέρυσι και στη μεγάλη οθόνη. Ακολούθησαν τα «Ελεύθερη πτώση», «Ανάσα στο σκοτάδι» και «Ιστορίες στο δέρμα».
Πριν από μερικούς μήνες ο Λίλιν δημιούργησε στο Σολεσίνο ένα εργαστήριο σχεδίασης τατουάζ τα μυστικά του οποίου έμαθε στην Υπερδνειστερία.
ΙΔΙΩΤΙΚΗ ΥΠΟΘΕΣΗ. «Τα τατουάζ που έχω στο δέρμα μου δεν αποτελούν έκθεση αλλά έναν τρόπο επικοινωνίας. Το τατουάζ είναι ιδιωτική υπόθεση – μισώ την επίδειξη, ποτέ δεν δείχνω τα τατουάζ μου στον κόσμο. Η λογοτεχνία αλλά και τα τατουάζ μάς βοηθούν να νιώθουμε μια σύνδεση με τους ανθρώπους που δεν βρίσκονται πια κοντά μας», είχε δηλώσει ο Λίλιν σε παλαιότερη συνέντευξή του.
Ο Νικολάι Λίλιν δεν δίνει δεκάρα για το ποδόσφαιρο. «Αγαπώ το τζούντο, πρόκειται για μια μάχη μεταξύ δυο σκέψεων». Ασχολείται όμως με τους ποδοσφαιριστές λόγω των πολλών τατουάζ που έχουν χτυπήσει στο σώμα τους. Πολλά από τα τατουάζ απεικονίζουν εικόνες ζώων, πρόσωπα, αραβουργήματα, κινεζικά σύμβολα που αναφέρονται στη ζωή.
Ο Λίλιν έχει μελετήσει για χρόνια τον συμβολισμό των τατουάζ και τους λόγους που ο καθένας τα χτυπά πάνω του. «Οταν ήμουν στη φυλακή στη Ρωσία σε νεαρή ηλικία στερούμουν βασικά πράγματα, ενώ υπήρχε πολλή βία. Και ένα αγόρι είχε χαραγμένο το χέρι του. Ηταν η ανάγκη να επιβεβαιώσει την ύπαρξή του στην πρώτη θέση και να εξασφαλίσει πως θα επιβιώσει.
Παρατηρώ πως αυτοί που έχουν τατουάζ θέλουν να δηλώσουν πως υπάρχουν, κάτι που συνέβαινε από τους αρχαίους πολιτισμούς. Η αισθητική δεν είναι ο πραγματικός λόγος, πρόκειται για ένα επιφανειακό ένστικτο».
Στις μέρες μας τα τατουάζ είναι ξεκάθαρα, έχουν παγκοσμιοποιηθεί και για πολλούς θεωρούνται ακόμα και ως εμπορικό σήμα.
«Τώρα αναζητούμε το σύμβολο. Πριν, το τατουάζ έμοιαζε σαν ρούχο σχεδιαστή.
Τώρα ο κόσμος βλέπει τα τατουάζ πιο μεμονωμένα. Πριν από δέκα χρόνια η επικρατούσα τάση ήταν η αισθητική, τώρα μας ενδιαφέρει περισσότερο το νόημα».
ΣΗΜΑ ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΗΣ. Ο Λίλιν θεωρεί πως η διάκριση ανάμεσα στο ορατό και μη ορατό σημείο που γίνονται τα τατουάζ σημαίνει πολλά.
«Δίδασκα σε κολέγιο και είδα πολλούς νέους ανθρώπους που είχαν μικρά τατουάζ αλλά σε ορατά σημεία. Στον λαιμό, στα δάκτυλα. Πιστεύω πως είναι ένα σύνδεσμος επικοινωνίας τους με τον κόσμο. Σήμερα τα τατουάζ είναι πιο κοινά, οι νέοι δεν τα κάνουν για να είναι πιο αναγνωρίσιμοι».
Google news
