[ΑΠΟΔΡΑΣΕΙΣ] Ιμαλάια: Στο κυνήγι της πίστης και της κορυφής

Από τις πεζογέφυρες του ποταμού Αλκνάντα το τοπίο είναι μαγευτικό. Στη δεξιά όχθη απλώνεται το ινδικό χωριό Γκοβιντγκάτ, με καταλύματα σπαρτιατικής λιτότητας και μαγαζιά με λατρευτικά αντικείμενα των σιχ. Οι ταξιδιώτες όμως, αν πρόκειται να ακολουθήσουν τα μονοπάτια των προσκυνητών, παίρνουν τον δρόμο προς τα αριστερά.

Η Γκανγκαρία, σε υψόμετρο 3.049 στις βόρειες πλαγιές των ινδικών Ιμαλαΐων, είναι αφετηρία για το Χεμκάντ, έναν σημαντικό τόπο λατρείας των σιχ, περίπου 1.200 μέτρα ψηλότερα. Είναι επίσης και το σημείο εκκίνησης για την Κοιλάδα των Λουλουδιών, εθνικό πάρκο σε υψόμετρο περίπου 3.600, με περισσότερα από 300 είδη λουλουδιών.

Σε ένα μικρό πλάτωμα του εδάφους, το Χεμκάντ θα μπορούσε να πει κανείς ότι είναι η «Κολυμβήθρα του Σιλωάμ» για τους σιχ. Σε μια γεωφυσική λεκάνη, τα λειωμένα χιόνια σχηματίζουν λίμνη. Τα νερά της θεωρούνται ιερά για τους πιστούς.

Στην Γκανγκαρία μπορείς να φτάσεις είτε περπατώντας είτε με άλογο είτε με ελικόπτερο. Ο δρόμος είναι ανηφορικός και πετρώδης, και δεν ενδείκνυται για περπάτημα. Η πεζοπορία όμως δίνει τη δυνατότητα στον ταξιδιώτη να απολαύσει ακόμη περισσότερο τη δύναμη του τοπίου.

 Ο Λαξμάν Γκάνγκα, παραπόταμος του Αλκνάντα, κυλάει με τα ορμητικά και φουσκωμένα από το λειώσιμο των πάγων νερά του. Από τις αρχές Ιουνίου ώς τις αρχές Οκτωβρίου, εκατοντάδες σιχ περπατούν κατά μήκος της όχθης του για να φθάσουν στο Χεμκάντ. Πολλοί ταξιδεύουν οικογενειακώς, άλλοι φορούν κούρτας (παραδοσιακά ινδικά καφτάνια) και μπλε πολεμικές στολές, άλλοι τζιν και φούτερ. Οι πιο ευσεβείς περπατούν ξυπόλητοι. Οσοι δεν μπορούν να περπατήσουν πηγαίνουν με μουλάρια ή τους κουβαλούν άλλοι στην πλάτη τους.

Λίγο προτού σουρουπώσει, έφθασα στην Γκανγκαρία. Το κρύο είναι  τσουχτερό και επειδή τα δωμάτια των υποτυπωδών ξενοδοχείων δεν διαθέτουν θέρμανση, οι πιο καλομαθημένοι ταξιδιώτες θα πρέπει να έχουν ή να προμηθευτούν επιπλέον κουβέρτες.

Το Χεμκάντ, με την ιερή του λίμνη, είναι άλλα 1.200 μέτρα ψηλότερα και το τελευταίο μέρος της διαδρομής είναι ιδιαίτερα δύσκολο. Πρέπει όμως να έχει κάτι πολύ ιδιαίτερο ώστε να εμπνέει τόσους ανθρώπους να κάνουν αυτό το ταξίδι. Είναι σαν να τους σπρώχνει μια ανώτερη δύναμη προς τα εκεί.

Είναι εντυπωσιακό αυτό που συμβαίνει με τους ιερούς τόπους όπως το Χεμκάντ, τα Ιεροσόλυμα, η Μέκκα. Νιώθει κανείς ότι μια εσωτερική δύναμη τον τραβάει προς τα εκεί. Μπορεί να μην έχει ξαναπάει, ωστόσο κάτι ουσιαστικό τον συνδέει βαθύτατα μαζί τους που τον κάνει να πιστεύει ότι, αν τα επισκεφθεί, θα ολοκληρωθεί ως άνθρωπος.

Το Χεμκάντ ταυτίζεται με τον δέκατο και τελευταίο γκουρού των σιχ, τον Γκομπίντ Σινχ, ο οποίος θεωρείται ο σπουδαιότερος πατέρας του σιχισμού, αυτός με τη μεγαλύτερη επιρροή. Είναι εκείνος που εισήγαγε τις περισσότερες παραδόσεις και διδασκαλίες που ορίζουν αυτήν τη μονοθεϊστική θρησκεία ακόμη έως σήμερα.

Ο Σινχ έγραφε ότι σε μια προηγούμενη ζωή καθόταν δίπλα σε μια λίμνη, η οποία περιβαλλόταν από επτά βουνά, και έκανε διαλογισμό. Εκεί ισχυρίζεται πως έγινε ένα με τον Θεό, φυσικά και πνευματικά.

Για πολλούς αιώνες η τοποθεσία του Χεμκάντ παρέμενε ένα μυστήριο, ώσπου ανακαλύφτηκε και πάλι το 1934 από τον αξιωματικό του στρατού Σόχαν Σινχ. Το τοπίο της λίμνης, έτσι όπως είναι περιτριγυρισμένη από τα βουνά, είναι τόσο εντυπωσιακό και συνάμα παράδοξο που ασκεί μια μυστηριακή γοητεία ακόμη και σε αυτούς που φθάνουν εδώ ως τουρίστες και όχι ως προσκυνητές.

Υστερα από δυόμισι ώρες πεζοπορίας, φθάνει κανείς στη λίμνη. Οταν οι συνθήκες το επιτρέπουν οι προσκυνητές είναι εκατοντάδες. Αλλοι κολυμπούν στα ιερά νερά, άλλοι τρώνε παραδοσιακό νταλ (φακές) στο λανγκάρ (κοινόχρηστη καντίνα), μαγειρεμένο από εθελοντές μαγείρους και άλλοι ξεκουράζονται. Οι ψαλμωδίες που ακούγονται από τον ιερό ναό μοιάζουν αγγελικοί και παρασύρουν ακόμη και τους τουρίστες σε μια απόκοσμη ατμόσφαιρα.

 Μέσα στον ναό, οι πιστοί κάθονται σε κόκκινο χαλί. Ακριβώς κάτω από ένα χρυσαφένιο υπόστεγο, ο πνευματικός ηγέτης κουνάει το φτερωτό ραβδάκι του πάνω από τις ιερές γραφές των σιχ. Μπροστά του ένα τραπέζι διακοσμημένο με πλαστικά λουλούδια και δώδεκα λούτρινα ζωάκια, έντεκα τίγρεις και μία λεοπάρδαλη. Οι πιστοί είναι πολύ φιλικοί με τους ξένους, οι περισσότεροι μιλούν αγγλικά και είναι ιδιαίτερα πρόθυμοι να μοιραστούν τις εμπειρίες τους μαζί τους.

Ανάμεσα στους προσκυνητές είναι και πολλοί με καταγωγή από την Ινδία οι οποίοι ζουν σε άλλες χώρες και το προσκύνημα στη λίμνη – μαζί με όλη τους την οικογένεια τις περισσότερες φορές – είναι στόχος ζωής. Για αυτούς, η διαδρομή μέχρι το Χεμκάντ, είναι τόσο σημαντική όσο και ο προορισμός. Η πρόκληση αυτού του ταξιδιού τούς κάνει να πιστεύουν ότι μπορούν να καταφέρουν τα πάντα. Υπάρχουν άνθρωποι άρρωστοι που κολυμπούν στη λίμνη γιατί πιστεύουν ότι έχει θεραπευτικές ιδιότητες. Αλλοι πάλι πιστεύουν ότι τα νερά θα «ξεπλύνουν» τις αμαρτίες τους.

Ο ταξιδιώτης που θα επισκεφθεί την περιοχή θα πρέπει οπωσδήποτε να γνωρίσει και την περίφημη Κοιλάδα των Λουλουδιών, που απλώνεται σε μήκος πέντε χιλιομέτρων στις πλαγιές των Δυτικών Ιμαλαΐων. Στην περίοδο της μεγάλης άνθησης τα λουλούδια είναι αμέτρητα και καλύπτουν την επιφάνεια της κοιλάδας σαν πολύχρωμο χαλί. Το τοπίο ωστόσο είναι μαγευτικό όλες τις εποχές. Ενας επίγειος παράδεισος που όταν τον περπατάς και αφήνεις το βλέμμα σου να πλανηθεί τριγύρω, μια γαλήνη σε πλημμυρίζει, σαν να έχεις βρει τον απώτερο σκοπό της ζωής σου. Ισως έτσι να νιώθουν οι πιστοί όταν επισκέπτονται το Χεμκάντ. Απελευθέρωση και ψυχική ηρεμία.