[Ανάλυση] Ο δικομματισμός στο έλεος των πρώην

Πόσες μέρες κρατάει η απολογία – ποταμός του Κάντα στον ανακριτή Μαλλή για τα υποβρύχια; Πόσες ώρες κρατάει η πτήση Λιάπη προς Ασία ενώ ο πρώην υπουργός φέρεται και άγεται στην Ευελπίδων; Και τελικά πόσο θα κρατήσει ο βαθύς στεναγμός του δικομματισμού που συνεχίζει να βρίσκεται στο έλεος των πρώην;

Μια περίοδος της ελληνικής πολιτικής τελείωσε στις εκλογές του 2009. Ολοι οι «μεγάλοι» του υπουργικού συμβουλίου Καραμανλή εξαερώθηκαν με κάτι απίθανες εξαιρέσεις όπως ο ανθεκτικότατος Προκόπης. Η κυβέρνηση Παπανδρέου που ανέλαβε έγινε κι αυτή σκόνη σε ενάμιση χρόνο, με τις εκλογές του 2012 να αποτελειώνουν τα πρόσωπα που ήταν στη δική της πρώτη γραμμή. Ολοι μαζί οι «πρώην» ΝΔ και ΠαΣοΚ, αν υπολογίσει κανείς και αυτούς που δεν επιβίωσαν του τέλους της εποχής Σημίτη, είναι καμιά εβδομηνταριά. Αντί να λιάζονται και να πίνουν καφέδες στην πλατεία Κολωνακίου, πολλοί εξ αυτών έχουν χάσει τον ύπνο τους. Αλλοι, πάλι, δεν μπορούν να συμμαζευτούν και βάζουν σε μπελάδες τα κόμματά τους.

Η Χαριλάου Τρικούπη – κακά τα ψέματα – ζει με τον φόβο τού τι – άλλο – θα βγάλουν οι δικαστικές έρευνες για τα εξοπλιστικά. Κάποιοι στο ΠαΣοΚ επιμένουν ότι η σύλληψη Ακη το Πάσχα του 2012 κόστισε καμιά δεκαριά μονάδες στις εκλογές του Μαΐου εκείνης της χρονιάς. Υπερβολή; Πάντως, η ζημιά έγινε και είναι διαρκείας. Το ερώτημα – με τον Κάντα να λέει ότι εφόσον ο ίδιος πήρε, δεν μπορεί παρά να πήραν και οι από πάνω – είναι αν το ΠαΣοΚ θα ξαναζήσει τα ίδια. Ολα αυτά ενώ συνεχίζεται η περιπέτεια του Γιάννου Παπαντωνίου με το πόθεν έσχες του – ως παρεπόμενο της υπόθεσης Λαγκάρντ – και έχει κινηθεί εις βάρος του δίωξη σε βαθμό κακουργήματος. Τα χρήματα πήγαν, βεβαίως, στην HSBC το 2000 – πριν δηλαδή πάει ο Γιάννος στο Αμυνας από όπου έφυγε ο Κάντας τέσσερις μήνες μετά, όντας καθ’ ομολογίαν του «παγωμένος» από τον νέο υπουργό. Παρ’ όλα αυτά, η εξέλιξη της ιστορίας αυτής παίζει με τα νεύρα της Χαριλάου Τρικούπη. Ακόμη χειρότερο: η εμπλοκή Κάντα είναι επακόλουθο της έρευνας για τη Siemens που πολλοί θα ήθελαν να ξεχάσουν και, κυρίως, να ξεχαστεί.

Για τη ΝΔ μπελάς δεν είναι μόνο η αποκοτιά του Λιάπη να κυκλοφορεί στη Λούτσα με πινακίδες – μαϊμού. Είναι και μια σειρά από υποθέσεις που εξακολουθούν να είναι στον φούρνο. Μεταξύ αυτών το Βατοπέδιο που θα πάει στο ακροατήριο. Είναι άλλη μια υπόθεση που ανήκει στις όχι και τόσο φωτεινές σελίδες του καραμανλισμού. Και μάλιστα σε μια φάση που ετοιμάζεται να προωθήσει στον στίβο της πολιτικής, μέσω Σερρών, άλλον έναν

Κωστα(κη) Καραμανλή – αυτή τη φορά του Αχιλλέα.

Το συμπέρασμα είναι ότι το παρελθόν παραμένει ενεργό. Και ότι η προ 2009 περίοδος έχει βρικολακιάσει. Τα «καθαρά χέρια», η μεγάλη σφαγή των ιταλών πολιτικών από δικαστές τύπου Ντι Πιέτρο στις αρχές της δεκαετίας του ’90, εθεωρούντο έως τώρα η κλασική αναφορά για αυτό που στην πολιτική ονομάζεται «τέλος εποχής». Η ελληνική σκηνή ξεπερνάει τα όσα έγιναν στην Ιταλία, κυρίως γιατί η εποχή της Μεταπολίτευσης δεν λέει να τελειώσει με τίποτε.