Βουλευτές στα πρόθυρα νευρικής κρίσης

Τρικυμία εν κρανίω; Ή μήπως αντάρα εν ποτηρίω; Πάντως, η πολιτική ζωή εμφανίζει τα τελευταία εικοσιτετράωρα έντονα στοιχεία αναστάτωσης χωρίς αυτά να φαίνονται δικαιολογημένα. Παράδειγμα κορυφής, η χθεσινή συζήτηση επί της πρότασης του ΣΥΡΙΖΑ για σύσταση Εξεταστικής Επιτροπής για την υπόθεση των υποβρυχίων. 
Η τοποθέτηση του Αλέξη Τσίπρα και η πλήρης έλλειψη «αποκαλύψεων» δεν δικαιολογούν το εγχείρημα. Λεπτομερής στην τεκμηρίωσή του μέχρι εξαντλήσεως του θέματος, ο Βαγγέλης Βενιζέλος δεν άφησε περισσότερες αιχμές σε σχέση με την ομιλία του στη συνεδρίαση για την πρόταση μομφής που είχε κάνει προ μηνός ο ΣΥΡΙΖΑ. Με την Εξεταστική για τα υποβρύχια να μη λαμβάνει τις αναγκαίες ψήφους, το ερώτημα που έμεινε να πλανάται στην Ολομέλεια είναι προς τι όλα αυτά; Αντίστοιχη είναι η απορία σχετικά με τον ξεσηκωμό βουλευτών της ΝΔ και του ΠαΣοΚ για τους πλειστηριασμούς αλλά και τον φόρο ακινήτων. Η τρόικα έχει φύγει, η διαπραγμάτευση έχει παγώσει και η συμπολίτευση θα νομοθετήσει μόνο σε διάλογο με τον εαυτό της. Αρα ποιο είναι το πρόβλημα ώστε να έχουμε καθημερινά ξεσπάσματα βουλευτών; Μια διάχυτη γκρίνια αποτελεί την άχνη επάνω στους κουραμπιέδες της ελληνικής πολιτικής. 

Ου γαρ οίδασι τι ποιούσιν; Ή μήπως ξέρουν κάτι που δεν ξέρουμε; Πάντως, τα καθημερινά φαινόμενα σταυρώσεως μια του Στουρνάρα και μια του Χατζηδάκη έχουν προσδώσει ατμόσφαιρα κυβερνητικού Γολγοθά στα Χριστούγεννα της συμπολίτευσης.

Τι τους φταίει όμως όταν ο Τόμσεν μας αποχαιρέτησε; Τι τους απασχολεί όταν κυβέρνηση και τρόικα συμφώνησαν ότι δεν θα συμφωνήσουν για το 2014; Τι ζόρι τραβάνε όταν θα νομοθετήσουμε όπως μας αρέσει διότι υπάρχει ένα άτυπο μορατόριουμ για το διάστημα της ελληνικής προεδρίας και δεν περιμένουμε δόση πριν από τον Μάιο;

Ολα αυτά ενώ οι υποχωρήσεις των υπουργών είναι καθημερινές σε βαθμό που δεν αποκλείεται να χρειαστεί να αποφασιστούν μέτρα τον Ιανουάριο για να βρεθούν τα χρήματα που χάνονται. Ακόμη περισσότερο: δεν υπάρχει αμφιβολία ότι και στον φόρο ακινήτων και, κυρίως, στους πλειστηριασμούς το άλμα επί κοντώ έχει γίνει άλμα εις ύψος και μάλιστα με τον πήχη χαμηλά…

Πλειοψηφία σε κατάσταση νευρικής κρίσης. Γιατί; Διότι δικαιώνονται αυτοί που μιλούσαν ήδη εδώ και δύο μήνες για «νομοθετική κόπωση». Και προειδοποιούσαν ότι «αυτή η Βουλή δεν μπορεί να ψηφίσει τίποτε άλλο. Εδώ υπάρχει πρόβλημα με τα ψηφισμένα».

Η λογική ήταν πως – για να αποφευχθεί η παθολογία των Πράξεων Νομοθετικού Περιεχομένου – θα έπρεπε να εξαντληθούν τα περιθώρια ρυθμίσεων που ήδη είχαν περάσει. Ηταν το βασικό πολιτικό επιχείρημα υπέρ της περικοπής των ασφαλιστικών συντάξεων και υπέρ του να μπει χέρι στα ευγενή Ταμεία. Λύσεις όμως που εγκαταλείφθηκαν μπρος στον φόβο για κοινωνική αντίδραση όχι με κινητοποιήσεις στον δρόμο αλλά στις εκλογές. Και εκλογές – αυτοδιοικητικές και ευρωεκλογές – έχει το 2014. Αρα ο φόβος ήταν υπαρκτός.

ΕΠΙΔΗΜΙΑ. Πίσω στον φόρο ακινήτων και τους πλειστηριασμούς η δυσθυμία των βουλευτών της πλειοψηφίας είναι κολλητική. Το ΠαΣοΚ σήκωσε ως κεντρική επιλογή τη σημαία των αντιρρήσεων στους πλειστηριασμούς, αλλά μια σειρά από βουλευτές – η περίπτωση του Νίκου Σηφουνάκη – έχουν ξεπεράσει την ηγεσία και έχουν επιβάλει αλλαγές. Η κινητοποίηση των πασόκων είχε ως αποτέλεσμα να προσβληθούν από τον ιό της αμφισβήτησης και οι βουλευτές της ΝΔ, και να έχει φθάσει στα όριά του ο έχων συνήθως ιώβεια υπομονή Κωστής Χατζηδάκης. Ακόμη χειρότερα: ο αρνητισμός για τη μερική άρση των πλειστηριασμών δεν είναι χωρίς κινδύνους. Αν δεν βρεθεί συμβιβαστική λύση ώς το τέλος της χρονιάς, το καθεστώς προστασίας που ήδη ισχύει λήγει. Αρα ποιο είναι το όφελος; Πιο δύσκολα τα πράγματα στον φόρο ακινήτων με τη φορολογική πολιτική της κυβέρνησης να αμφισβητείται ευρέως εντός και εκτός Βουλής και να αποτελεί, αυτήν τη στιγμή, αχίλλειο πτέρνα της διακυβέρνησης Σαμαρά – Βενιζέλου.

ΣΕ ΜΕΓΓΕΝΗ. Ολα αυτά θα ήταν, βέβαια, πιο εύκολα αν δεν υπήρχε η πίεση των δημοσκοπήσεων. Και αν οι βουλευτές της συμπολίτευσης δεν είχαν το άγχος της διαφοροποίησης από τις δυσάρεστες πτυχές της οικονομικής πολιτικής – προτού ψηφίσουν. Η εκτίμηση είναι, καθώς απαιτείται πλειοψηφία παρόντων, ότι οι ρυθμίσεις περνάνε. Αλλά το μέλλον διαγράφεται δύσκολο.

Κορυφαίος οικονομικός παράγων εμφανίζεται κατ’ ιδίαν πεπεισμένος ότι η τρόικα λίγο μόνο θα ξαποστάσει και μετά θα τραβήξει προς νέα Μνημόνια. Ή μάλλον ακόμη και αν δεν λέγονται Μνημόνια – που δεν θα λέγονται – οι νέες συμφωνίες ανάμεσα στη χώρα και στους δανειστές της θα είναι δεσμευτικές και θα αποτελούν οδικό χάρτη θυσιών για τα επόμενα χρόνια. Ο στόχος; Να μην μπορεί η όποια κυβέρνηση – αυτή ή η επόμενη – να βγει από μια προκαθορισμένη οικονομική διαδρομή.