ΕΠΙΣΤΟΛΕΣ

Επιδόματα αναπηρίας

Ιωάννης Βέδες

Ακούω και διαβάζω πολλά ότι πρέπει να αγαπάμε αλλήλους και να βοηθάμε τους έχοντες ανάγκη. Ομως όλοι κουφάθηκαν. Οσοι έχουν τη δύναμη να πιέσουν αυτό το θανατηφόρο σύστημα να σκύψει πάνω στους έχοντες ανάγκη λόγω υγείας δεν βοηθάνε καθόλου.

Θέλω ένας να μου πει τι είδους κοινωνία έχουμε όταν χιλιάδες συνάνθρωποί μας περιμένουν να περάσουν ΚΕΠΑ και κόβεται το επίδομα για μήνες; Και κανείς από τους κυβερνώντες δεν νοιάζεται πως θα ζήσουν αυτοί οι άνθρωποι, άρρωστοι, χωρίς χρήματα και χωρίς θεωρημένο βιβλιάριο υγείας; Να αφήσουν αυτά τα κτηνώδη κόλπα ότι δίνουν για 6 μήνες επίδομα σε όσους έχουν πάνω από 67%. Εγώ που έχω 60%, να πεθάνω; Λες και με 50-60% αναπηρία και 60 ετών θα βρω δουλειά. Πέρσι μου θεώρησαν το βιβλιάριο ασθενείας για 4-5 μήνες μόνο για την ασθένεια που έκανα επέμβαση (διπλό μπαϊπάς). Η γυναίκα μου με σάκχαρο ανασφάλιστη και αν πάθαινα κάτι δεν υπήρχε άλλο τίποτα. Αν αυτό λέγεται το 2014 κράτος πρόνοιας και δεν το έχω καταλάβει, συγγνώμη.

Είναι ντροπή να εργάζομαι από το 1976 να έχω 9.200 ένσημα, 59 στα 60 έτη, και να μη έχω τα άκρως απαραίτητα από την πολιτεία για μια μίνιμουμ αξιοπρεπή διαβίωση. Πράγμα που συμβαίνει σε χιλιάδες συμπολίτες μας.

Ο ρόλος της αντιπολίτευσης

Γιάννης Ντάουλας

ΚΑΛΑΜΑΡΙΑ

Βάσει του Συντάγματος η κυβέρνηση (εκτελεστική εξουσία) κυβερνάει και η αντιπολίτευση ελέγχει και ασκεί κριτική στις πράξεις και παραλείψεις της κυβέρνησης. Οσες πράξεις της κυβέρνησης είναι για το καλό της χώρας και του λαούς τις επιδοκιμάζει και όσες είναι βλαπτικές τις αποδοκιμάζει και απορρίπτει. Αυτό λέει η λογική για το συμφέρον της πατρίδας και του λαού.

Ομως η αξιωματική αντιπολίτευση κάθε νομοσχέδιο που έρχεται προς ψήφιση στη Βουλή το απορρίπτει και μάλιστα διατυμπανίζει πως όταν γίνει κυβέρνηση θα ακυρώσει όλα τα νομοσχέδια που ψηφίστηκαν δημοκρατικά από τη Βουλή. Διερωτώμαι, είναι ευχαριστημένος ο ΣΥΡΙΖΑ από τη λειτουργία της κρατικής μηχανής; Δεν θέλει ο ΣΥΡΙΖΑ να γίνουν διαρθρωτικές αλλαγές και μεταρρυθμίσεις; Φοβάται μήπως το πολιτικό κόστος; Γνωρίζει πολύ καλά ο ΣΥΡΙΖΑ ότι ένας από τους πιο σοβαρούς λόγους που φτάσαμε στην οικονομική κρίση ήταν και η απραξία των προηγούμενων κυβερνήσεων ΠαΣοΚ και ΝΔ μετά το 1974 σε μεταρρυθμίσεις στην κρατική μηχανή, διότι τρέμανε το πολιτικό κόστος.

Ας έρθουμε τώρα στα Μνημόνια. Φωνάζει ο ΣΥΡΙΖΑ μέσω και έξω από τη Βουλή ότι θα ακυρώσει, θα σκίσει το Μνημόνιο και θα απαιτήσει από τους δανειστές μας να διαγράψουν το χρέος μας. Διερωτώμαι είναι δυνατόν να λέγονται τέτοιες υπερβολές από την αξιωματική αντιπολίτευση της χώρας από ένα κόμμα εξουσίας; Είναι δυνατόν οι Ευρωπαίοι να υποκύψουν σε νταηλίκια; Το παράδειγμα της Κύπρου δεν μας παραδειγμάτισε;

Ισχυρίζεται ο ΣΥΡΙΖΑ ότι θα βρεθούνε χρήματα για τα έξοδα του κράτους (μισθοί, συντάξεις κ.λπ.) από την πάταξη της φοροδιαφυγής, του λαθρεμπορίου υγρών καυσίμων, του λαθρεμπορίου τσιγάρων κ.ά. Αυτά βέβαια σαν θεωρία ακούγονται ευχάριστα, τα έχουν πει και άλλοι παλαιότερα ότι λεφτά υπάρχουν. Στην πράξη όμως διαψεύστηκαν παταγωδώς.Εχει χορτάσει ο λαός από μεγάλα λόγια και πολιτικά συνθήματα. Σήμερα δεν πείθουν, ξύπνησε ο λαός και ο κόσμος θέλει και περιμένει από τους πολιτικούς όλων των κομμάτων λύσεις και όχι συνθήματα και λόγια του αέρα για μικροπολιτικά οφέλη.

Οι θεμελιώδεις αξίες

Κωνσταντίνος Βουλγαράκης

Η ελληνική γλώσσα, η πιο πλούσια, η πιο όμορφη γλώσσα, η πιο ιστορική γλώσσα της Ευρώπης πεθαίνει, αφανίζεται και λησμονιέται!! Οι νέοι (και όχι μόνο) την υποκαθιστούν με τα greeklish και οι λοιποί ωριμότεροι (sic) χρησιμοποιούμε ξενικές λέξεις, αδόκιμες φράσεις, δεν προσέχουμε τη σύνταξη και ούτε λόγος για την απλουστευμένη γραμματική μας (κάποιοι μάλιστα γράφουν με κεφαλαία καθαρίζοντας με την αδυναμία τους).

Η ελληνική ιστορία περιθωριοποιείται, απαξιώνεται και διαστρεβλώνεται, κυρίως εκ των έσω, με την ανοχή της πολιτείας στον βωμό μιας ιδεοληψίας εκσυγχρονισμού, ενός αριστερίζοντος παγκοσμιοποιημένου ανθρωπισμού και μιας υποκριτικής προσαρμογής της στις μεταλλασσόμενες σύγχρονες πολιτικές σκοπιμότητες. Γίνεται δηλαδή εργαλείο στις εφήμερες και ιδιάζουσες σκοπιμότητες εκάστου.

Η ελληνική οικογένεια βάλλεται και πρακτικά (στον βωμό της λιτότητας) και ηθικά, μέσω απίθανων μηνυμάτων διαμόρφωσης γνώμης και συμπεριφορών. Η χριστιανική πίστη μας εξοβελίζεται ως βορά ένθεν σε ένα ιδιόμορφο καπιταλιστικό διεθνισμό, που τείνει να θεωρεί την πίστη ως εθνικισμό και δυνάμει «απειλή» (τρομοκρατίας), κακείθεν στον αριστερό ισοπεδωτικό προοδευτισμό.

Η ελληνική σημαία, το σύμβολο της ύπαρξής μας, της τιμής και της αξιοπρέπειάς μας, υποστέλλεται και καθαιρείται πρακτικά, ηθικά και συμβολικά. Γίνεται, «κουρελόπανο» εκτόνωσης στα βίτσια των αναρχικών, μέχρι φασίζον σύμβολο περιθωριακών, αλλά και κυρίως προβάλλεται ως σύμβολο ιμπεριαλισμού, μιλιταρισμού και εθνικισμού, στην πολιτική και πολιτιστική ανωμαλία διαταραγμένων μυαλών. 

Το ελληνικό «έθνος – κράτος» αποσαρθρώνεται και εξαφανίζεται, όχι από τον εξωτερικό εχθρό, τον πόλεμο, την εισβολή, την οικονομική και κοινωνική εξαθλίωση διότι τέτοιες και χειρότερες καταστάσεις έχει αντιμετωπίσει επανειλημμένα στο παρελθόν, αλλά διότι για πρώτη φορά ο εχθρός είναι στο εσωτερικό του και δρα ως δούρειος ίππος που κτυπά και καταστρέφει τις παραπάνω θεμελιώδεις αξίες του. Αυτές στις οποίες οφείλει τη δύναμη και την αντοχή του, αυτές που το κράτησαν ζωντανό και μοναδικό εδώ και τρεις χιλιετίες.

Προσέλκυση επενδύσεων

Τάκης Σουβαλιώτης

ΧΑΛΑΝΔΡΙΤΣΑ ΠΑΤΡΩΝ

Καθόλου δεν συμμερίζομαι αυτή την αισιοδοξία που διακατέχει και τη σημερινή κυβέρνηση όσον αφορά τη στάση που παίρνουν ή θα πάρουν οι ξένοι επενδυτές και για τη δική μας χώρα. Και πολύ το φοβάμαι ότι για κάποιο ακόμη χρονικό διάστημα οι ξένοι επιχειρηματίες θα μας αποφεύγουν. Οχι γιατί δεν προσφέρεται ο τόπος μας για την ανάπτυξη διαφόρων επιχειρηματικών μονάδων. Από αυτή την άποψη, από το γενικότερο οικονομικό μας περιβάλλον, από τις επιμέρους σχετικές προϋποθέσεις που απαιτούνται και τέλος από τη γεωγραφική μας θέση, ο τόπος μας προσφέρεται και με το παραπάνω.

Σε άλλους λόγους οφείλεται αυτή η καταφανέστατη διστακτικότητα, με την οποία μάς αντιμετωπίζουν οι διάφοροι επιχειρηματικοί παράγοντες. Αυτή η διστακτικότητά τους συναρτάται βέβαια και με τις εξωφρενικές γραφειοκρατικές μας υπερβολές και αγκυλώσεις όπως και με το ακατάστατο, το ανοργάνωτο και δυσκίνητο φορολογικό μας σύστημα, όμως προέρχεται και από την πολιτική μας ρευστότητα. Από το ζοφερό πολιτικό μας τοπίο.

Αλλά κατά κύριο λόγο εκπηγάζει από την πολιτική εξαλλοσύνη που κατακυριεύει την Αριστερά μας κάθε φορά που πνέει ένας κάποιος επενδυτικός άνεμος και για την οικονομικά καθημαγμένη χώρα μας. Με ένα πραγματικό πολιτικό αμόκ συμπεριφέρεται οσάκις γίνονται κάποια σοβαρότερα ανοίγματα, είτε από τη δική μας πλευρά είτε από την πλευρά ξένων κολοσσών για διάφορα επιχειρηματικά σχέδια. Από την υλοποίηση των οποίων πολλά μπορεί για να προσδοκά και ο άνεργος κόσμος.

Σε αυτές τις περιπτώσεις η Αριστερά μας, που γίνεται στο έπακρο εκρηκτική, επισείει στους ξένους επενδυτές τον άνευ ορίων κρατισμό, που αποτελεί τον ακρογωνιαίο λίθο τής προ πολλού ξεπερασμένης κοσμοθεωρίας της και τους προειδοποιεί ευθέως ότι «θα τα χάσουν τα λεφτά τους εάν έρθουν και εδώ». Η Αριστερά μας παραμένει πάντα κολλημένη «στην πάλη των τάξεων». Στην κεντρικότερη διδαχή του εξοφλημένου μαρξισμού.