Ακήρυχτος πόλεμος Κίνας – Ιαπωνίας στον Ειρηνικό

Είναι ένας πόλεμος στον Ειρηνικό τον οποίο δεν κήρυξε κανένας, αλλά βρίσκεται ήδη σε εξέλιξη. Στο ένα στρατόπεδο βρίσκεται η Κίνα. Στο άλλο, οι Ηνωμένες Πολιτείες αλλά και πολλές χώρες της Νοτιοανατολικής Ασίας που δεν βλέπουν με καθόλου καλό μάτι την κινεζική επεκτατικότητα – αν δεν την τρέμουν. Πρώτα και κύρια η Ιαπωνία που μαλώνει με την Κίνα για το νησιωτικό σύμπλεγμα. Κι έπειτα είναι η Νότια Κορέα, η Ινδονησία και το Βιετνάμ και πιο μακριά η Αυστραλία και η Ινδία.

Επειτα από μήνες κλιμάκωσης και αποκλιμάκωσης, προκλήσεων που προκαλούσαν αντίδραση και εκκλήσεων για ηρεμία, μια κίνηση της Κίνας ήρθε να εκτοξεύσει τον υδράργυρο στα ύψη. Αυτή ήταν η ανακήρυξη της περιοχής πάνω από το νησιωτικό σύμπλεγμα ως εναέριας ζώνης ελέγχου και διευρυμένης ζώνης αεράμυνας. Η Ουάσιγκτον καταδίκασε την κίνηση κάνοντας λόγο για ανώφελη πυροδότηση του κλίματος. Συγχρόνως, όμως, έστειλε στην περιοχή ένα από τα αεροπλανοφόρα της που ήταν αγκυροβολημένα στην ναυτική της βάση στη Νότια Κορέα. Η Κίνα άφησε να περάσουν μερικές ώρες ανακωχής πριν στείλει την περασμένη Τετάρτη και το δικό της αεροπλανοφόρο στην περιοχή. Μια ημέρα νωρίτερα είχαν σηκωθεί δυο αμερικανικά Β-52 χωρίς οπλισμό για να πετάξουν πάνω από τα νησιά: οι ΗΠΑ έπρεπε να δείξουν ότι παραμένουν η προστάτιδα δύναμη της Ιαπωνίας.

Το Πεκίνο έμεινε στο παιχνίδι ανακοινώνοντας ότι είχε εντοπίσει τα δύο βομβαρδιστικά και είχε εξακριβώσει την ταυτότητά τους. «Οι ένοπλες δυνάμεις κατέγραψαν ολόκληρη την πτήση των Β-52 και διαθέτουν τα μέσα για να διατηρήσουν τον έλεγχο στον εναέριο χώρο τους», αναφέρεται στο σχετικό ανακοινωθέν. Το μήνυμα είναι σαφές: το Πεκίνο μπορεί να πατήσει τη σκανδάλη αν θέλει. Στο εξωτερικό, ο αποδέκτης είναι οι ΗΠΑ και οι λοιπές δυνάμεις της περιοχής. Στο εσωτερικό είναι η κοινή γνώμη, τα εθνικιστικά αισθήματα της οποίας έχουν εκτοξευθεί στα ύψη βοηθούντος και του νέου προέδρου της Κίνας Σι Τζινπίνγκ.

Οπως σημειώνουν αναλυτές, πάντως, αυτό το παιχνίδι έχει μια ισχυρή δόση παραλόγου. Από τότε που η Κίνα πέρασε από τη «δικτατορία του προλεταριάτου» στη «δικτατορία της ανάπτυξης» έχει γίνει το εργοστάσιο της αμερικανικής κατανάλωσης, η οποία είναι και το βασικό καύσιμο υλικό της κινεζικής οικονομικής μηχανής. Από την άλλη πλευρά, η Κίνα δεν χρηματοδοτεί μόνο την οικονομία των ΗΠΑ με το εμπορικό της πλεόνασμα αλλά και την πολεμική της μηχανή – από τα βομβαρδιστικά έως τα αεροπλανοφόρα που κάνουν βόλτες στον Ειρηνικό και της επιτρέπουν να παραμένει ένας ισχυρός παίκτης στην Ανατολική Ασία. Χωρίς τα δάνεια που δίνει η Κίνα στην Αμερική για να αγοράζει αυτή η τελευταία τα κινεζικά προϊόντα, το αμερικανικό Πεντάγωνο δεν θα είχε τα χρήματα για να κινεί στον Ειρηνικό 70 πλοία του Εβδομου Στόλου. Είναι ένα παράδοξο που περιπλέκει σαφώς την κατάσταση προς όφελος της ειρήνης. Οπως αποδεικνύεται, στην παγκοσμιοποιημένη οικονομία, ακόμη και οι μεγαλύτεροι στρατιωτικοί αντίπαλοι είναι υποχρεωτικά εμπορικοί εταίροι.

Ολοι τρέμουν ένα λάθος
Αναλυτές εκτιμούν ότι η κλιμάκωση στον Ειρηνικό ανοίγει τον δρόμο για έναν ψυχρό πόλεμο, όπου στη θέση της Σοβιετικής Ενωσης θα βρίσκεται η Κίνα. Ο φόβος είναι ότι ένα ατύχημα μπορεί προκαλέσει ανεξέλεγκτες καταστάσεις φθάνοντας ακόμη και να μετατρέψει τον ψυχρό πόλεμο σε θερμό