[Ανάλυση] Για όλα φταίει το γκαζόν!

Η ιστορία είναι γνωστή. Εχουμε καταδικαστεί ως χώρα γιατί στο σύμφωνο συμβίωσης «ξεχάσαμε» να βάλουμε τους ομοφυλόφιλους. Οταν όμως το υπουργείο Δικαιοσύνης πήγε αφελώς να θεραπεύσει νομοθετικά το πρόβλημα ξεσηκώθηκε η ΝΔ της Βουλής με επικεφαλής τον Κωνσταντίνο – συγγνώμη – Τάκη Μπαλτάκο που πήρε τ’ άρματα του ελληνοχριστιανικού συντηρητισμού. Αρον άρον απεσύρθη, λοιπόν, η διάταξη και αποφασίστηκε να υπάρξει επεξεργασία και συνολική παρέμβαση. Κοινώς, το θέμα πήγε στις ελληνικές καλένδες. Ολα αυτά εν μέσω απειλών για αφορισμούς από τον Πειραιώς και άλλα γραφικά.

Οι πασόκοι, καταπιεσμένοι από τη συμμετοχή τους στην κυβέρνηση, αποφάσισαν να κάνουν μια πλακίτσα στη ΝΔ ώστε να μην τους πάρει φαλάγγι ο ΣΥΡΙΖΑ στα πιο προοδευτικά κοινά. Ο,τι μπορούν κάνουν οι άνθρωποι. Να σου η τροπολογία Κωνσταντινόπουλου, έτσι για να γίνει ο αναγκαίος θόρυβος και χαβαλές.

«Για όλα φταίει το γκαζόν», λοιπόν, κατά τον τίτλο της γνωστής ταινίας, κι όποιος αντέξει. Πίσω όμως από το αστείον του πράγματος υπάρχει κάτι σοβαρό και ενδιαφέρον. Θέματα όπως το σύμφωνο συμβίωσης ομοφύλων δεν είναι παίξε-γέλασε. Ας πούμε στη Γαλλία, η εμμονή της διακυβέρνησης Ολάντ με τον γάμο ομοφύλων έβγαλε στον δρόμο τους καθολικούς και, κυρίως, τη συντηρητική νεολαία. Δηλαδή τη Δεξιά. Μια Δεξιά που είχε ψιλοχαθεί μετά τον Σαρκοζί και βρήκε ξαφνικά ταυτότητα και λόγο ύπαρξης. Το τουρλουμπούκι – διαδηλώσεις, ΜΑΤ, υστερίες και δακρυγόνα – δεν είναι άσχετο με ένα κίνημα αμφισβήτησης του Ολάντ, που ξεκίνησε με τα ηθικολογικά και κατέληξε στα οικονομικά.

Στερνή μου γνώση… Τα θέματα αυτά είναι οι βόμβες που έχουν ξεχαστεί στον κήπο της πολιτικής και τις πατούν αδαείς κυβερνήσεις και απρόσεκτα κόμματα. Ποιος θυμάται τις ταυτότητες που έκοψαν τη φόρα της διακυβέρνησης Σημίτη με τη Δεξιά του Κυρίου στους δρόμους; Ποιος ξεχνάει τον διχασμό που προκαλούν οι αμβλώσεις στην αμερικανική δημόσια ζωή; Από την άποψη αυτή, η άρον άρον υποχώρηση της κυβέρνησης έχει μια πολιτική λογική. Δεν είναι ώρα για τέτοια, ειδικά από τη δεξιά πλευρά της συμπολίτευσης. Εστω κι αν θα ήθελε κανείς, στο σύμφωνο συμβίωσης, να είναι η Ελλάδα μια χώρα χωρίς παρωπίδες και παρωχημένες στρεβλώσεις.