Και θυμώντας τα…

Αχ βρε Θαπατέρο, τι πήγες και μας θύμισες…

Το βιβλίο του πρώην ισπανού πρωθυπουργού και οι αναφορές του σ’ εκείνο το μοιραίο βράδυ στις Κάννες, τότε που το δίδυμο Μέρκελ – Σαρκοζί, με τον δεύτερο στον ρόλο του χυδαίου τραμπούκου, απέλυσε δύο πρωθυπουργούς μέσα σε μία νύχτα, τον Μπερλουσκόνι και τον Παπανδρέου, προκάλεσε μια αναταραχή στη μικρή μας πλατεία. Σε άλλους καιρούς τον Θαπατέρο θα τον τιμωρούσαμε με πρόστιμο, όπως οι αρχαίοι Αθηναίοι τον Φρύνιχο που τους θύμισε οικεία κακά.

Αλλά, αν είναι να θυμόμαστε οικεία κακά, να τα θυμόμαστε όλα, να ξαναπιάνουμε μια μια όλες τις χάντρες του μοιραίου κομπολογιού της συμφοράς μας.

Να θυμόμαστε πρώτα το καλοκαίρι του 2007, τότε που οι αγορές του χρήματος έπαθαν το πρώτο προειδοποιητικό έμφραγμα, οι ηγέτες του κόσμου αδιαφόρησαν και συνέχισαν την κραιπάλη των χαμηλών επιτοκίων, αλλά η Ελλάδα, που είχε σημάδια ήδη δημοσιονομικού εκτροχιασμού, το ένιωσε το σοκ και πήγε να το διορθώσει. Θυμάστε τις ξαφνικές εκλογές που είχε εισηγηθεί στον Καραμανλή ο Αλογοσκούφης για να «διορθωθεί» η οικονομική πολιτική, αλλά μετά τις κάλπες ο μεγάλος είπε «Γιώργο, άσ’ το για αργότερα»;

Να θυμόμαστε έπειτα πώς χτίστηκε το θηριώδες πρωτογενές έλλειμμα των 24 δισ. του 2009 που μας έφερε στο στόμα του θηρίου. Πώς η φαρμακευτική δαπάνη στα χρόνια του νεοκαραμανλισμού εκτινάχθηκε από τα 4 στα 8 δισ., πώς η μισθοδοσία του Δημοσίου σάλταρε από  7 δισ. το 2000 σε πάνω από 14 δισ. το 2009 και πώς τα φορολογικά έσοδα του Δημοσίου από 43% του ΑΕΠ το 2000 έπεσαν στο 38% του ΑΕΠ το 2009. Κι έπειτα ήρθε η τρόικα…

Να θυμόμαστε τους σουρεαλιστικούς εκείνους πρώτους μήνες του 2009, όταν η διεθνής πιάτσα βοούσε περί επικείμενης ελληνικής χρεοκοπίας και οι δικοί μας έπαιζαν ανέμελοι με τον πολιτικό χρόνο και τα σκάνδαλα, ξεφυλλίζοντας το ημερολόγιο για κατάλληλη ημερομηνία εκλογών.

Να θυμόμαστε, φυσικά, και το «λεφτά υπάρχουν» που οδήγησε σε τρεις κρίσιμους χαμένους μήνες, τους πρώτους της θητείας Παπανδρέου. Κι έπειτα ήταν πια αργά…

Να θυμόμαστε και τον Απρίλιο του 2010, όταν αντί να εξασφαλίσει συναίνεση πριν δεσμευτεί με το Μνημόνιο, όπως έκαναν οι Πορτογάλοι και οι Ιρλανδοί, αντί να κάνει δημοψήφισμα τότε που μπορούσε ή εκλογές ή ό,τι άλλο μηχανεύονταν οι σοφές κεφαλές των συμβούλων, ο Παπανδρέου έπεσε μόνος του και χαρωπός στην παγίδα ενός Μνημονίου με το οποίο δεσμεύονταν μόνο ο ίδιος και το απρόθυμο κόμμα του – για να φθάσει στις παρελάσεις της 28ης Οκτωβρίου του 2011, πριν από τις Κάννες, πολιτικά νεκρός.

Να τα θυμόμαστε όλα. Μα προπάντων να θυμόμαστε ότι όση κραιπάλη κι αν έκρυβαν τα βιβλία της ανέμελης ελληνικής δεκαετίας, όσα ασυγχώρητα δημοσιονομικά εγκλήματα κι αν διαπράχθηκαν από τους κυβερνήτες του «αυτόματου πιλότου», την κρίση που ζούμε – και μαζί μας ζει όλη η ευρωζώνη – δεν την προκαλέσαμε εμείς.

Το είπε απλά και καθαρά ο Θαπατέρο κι έχει δίκιο. Την κρίση την προκάλεσαν η ΕΚΤ και η Γερμανία. Η νομισματική πολιτική της ΕΚΤ από τη γέννηση του ευρώ ώς την κρίση είχε σχεδιαστεί για να βοηθήσει την ανοικοδόμηση της επανενωμένης Γερμανίας. Τα χαμηλά επιτόκια και η χαλαρή πολιτική της ΕΚΤ επέτρεπαν στη Γερμανία, με την ισχυρή παραγωγή και την ασθενή εγχώρια ζήτηση, να παράγει και να πουλά στην Ισπανία, την Ιταλία και τις άλλες χώρες της ευρωζώνης, χρηματοδοτώντας τη δική τους ζήτηση με γερμανικές πιστώσεις που γέννησαν τερατώδεις φούσκες και τραπεζικά ερείπια.

Και – αυτό δεν το είπε ο Θαπατέρο, αλλά το έχουν πει πολλοί ευρωπαίοι σοφοί – το μεγαλύτερο έγκλημα των ελλήνων πολιτικών είναι που με τον ανέμελο, κουτοπόνηρο πολιτικαντισμό τους έτρεξαν κι έριξαν την Ελλάδα πρώτη στη φωτιά της κρίσης. Επιτρέποντας έτσι στους Σόιμπλε και τους Ρεν και τους Τρισέ να κουκουλώσουν τις αληθινές αιτίες της ευρωκρίσης, να κρύψουν πίσω από την ελληνική ασωτία τους σκελετούς στα ντουλάπια των τραπεζών τους και να απαγάγουν ολόκληρη την ευρωζώνη προς την καταστροφική επιλογή της γενικευμένης λιτότητας.