Η προεδρία θα έχει μεγάλο ενδιαφέρον…

Αν μια εβδομάδα είναι, όπως λένε, μια αιωνιότητα στην πολιτική, πόσο κρατάει αλήθεια μια δεκαετία; Πράγματι, η τελευταία φορά που η Αθήνα είχε την προεδρία της Ευρωπαϊκής Ενωσης ήταν το 2003. Πρωθυπουργός ήταν τότε ο Κώστας Σημίτης, η Ελλάδα είχε μπει στην ΟΝΕ με το πρώτο κύμα και το μεγάλο στοίχημα ήταν η διεύρυνση της ΕΕ προς Ανατολάς αλλά και προς Νότον. Τότε το μεγάλο κομπρομί ήταν η είσοδος της Κύπρου με αντάλλαγμα την ευρωπαϊκή υποψηφιότητα της Τουρκίας αν και αρκετοί στις Βρυξέλλες είχαν καταλάβει ότι αυτό πήγαινε πακέτο με επίλυση του Κυπριακού. Το είχε ή δεν το είχε συμφωνήσει με τις ευλογίες της κυβέρνησης των Αθηνών ο τότε πρόεδρος Γλαύκος Κληρίδης; Ούτως ή άλλως, η κάλπη έβγαλε Τάσσο Παπαδόπουλο στην Κύπρο και η συνέχεια είναι γνωστή.

Προ δεκαετίας, η κυβέρνηση Σημίτη έβλεπε την προεδρία της ΕΕ ως επιβεβαίωση και ως βατήρα. Επιβεβαίωση του πολιτικού αφηγήματος της «ισχυρής Ελλάδας». Βατήρα για ένα δημοσκοπικό άλμα αφού το ΠΑΣΟΚ, ήδη από το 2001, σερνόταν πίσω από τη ΝΔ του Κώστα Καραμανλή που φαινόταν να οδεύει προς την εξουσία. Το δεύτερο στοίχημα δεν βγήκε. Εστω και με αλλαγή ηγεσίας – σημειωτέον ότι το πρώτο από τα κρυφά ραντεβού ενδοσυνεννόησης Σημίτη – Παπανδρέου είχε γίνει Ιούνιο του 2003 στην Ουάσιγκτον στο περιθώριο της συνάντησης ΕΕ – ΗΠΑ.

Δέκα χρόνια αργότερα, η «ισχυρή Ελλάδα» έχει γίνει η παρ’ ολίγον «χρεοκοπημένη Ελλάδα» που απέφυγε στο τσακ τον κίνδυνο της δραχμής. Η προεδρία έχει πάλι διπλή χρήση. Στο εξωτερικό, γίνεται μια προσπάθεια αποκατάστασης της χώρας ως ενεργού παίκτη. Τα τελευταία πέντε χρόνια είχαμε περιοριστεί στον ρόλο μιας χώρας που ζητούσε διαρκώς βοήθεια. Ηδη από τις πρώτες κινήσεις του Αντώνη Σαμαρά, αλλά και από τον τρόπο με τον οποίο παρουσίασε ο Βαγγέλης Βενιζέλος το εγχείρημα της προεδρίας της ΕΕ, γίνεται φανερό ότι ψάχνουμε ρόλο. Αλλά και ότι θέλουμε να δώσουμε σάρκα και οστά στο περίφημο «Greekovery». Το γεγονός ότι το πρώτο εξάμηνο του 2014 είναι κρίσιμο για την ΕΕ μας βοηθάει. Είναι πριν τις ευρωεκλογές που θα γίνουν πολλές και κρίσιμες διαβουλεύσεις για το ποια θα είναι η νέα σύνθεση της Κομισιόν. Ολοι αλλάζουν: Μπαρόζο, Ρόμπαϊ, Αστον και δεν συμμαζεύεται. Το ενδεχόμενο – ήδη ο Μάρτιν Σουλτς παίζει αυτό το χαρτί για λογαριασμό των ευρωσοσιαλιστών – να επηρεάσει το αποτέλεσμα των ευρωεκλογών το ποιος θα είναι ο επόμενος πρόεδρος της Κομισιόν ανεβάζει τον πυρετό. Σημαντικό είναι και το γεγονός ότι η – καθ’ ορισμένους καγκελάριος της Ευρώπης και όχι απλώς της Γερμανίας – Ανγκελα Μέρκελ και ο Αντώνης Σαμαράς προέρχονται από την ίδια πολιτική οικογένεια. Καθώς και το γεγονός ότι ο Σαμαράς έχει και ρόλο και πολύ καλή εικόνα στο ΕΛΚ.

Με απλά λόγια, στην Ευρώπη υπάρχει παιχνίδι το πρώτο εξάμηνο του 2014. Στο εσωτερικό τα πράγματα είναι λίγο πιο δύσκολα. Το τοξικό μείγμα ύφεσης και ακραίων πολιτικών τάσεων δεν πολεμάται εύκολα. Ακόμη χειρότερα: ρόλο στο ευρωπαϊκό πεδίο θα έχει και ο Αλέξης Τσίπρας καθώς ηγείται της καμπάνιας του Κόμματος της Αριστεράς. Με απλά λόγια η εγχώρια πόλωση εξάγεται. Και, βεβαίως, άλλο να είναι είσαι προεδρεύων της ΕΕ και άλλο υποψήφιος ενός σχηματισμού – αλλά καθένας έχει το κοινό του, που δεν είναι το ίδιο. Το πρόχειρο συμπέρασμα είναι ότι αυτή η ελληνική προεδρία της ΕΕ είναι πιο ενδιαφέρουσα παρά ποτέ.