[Ανάλυση] Κομμάτια και θρύψαλα η ΔΗΜΑΡ

Δεξιότερα Κουροπάτκιν ή κάπως έτσι. Ο δημόσιος διάλογος στη ΔΗΜΑΡ για τις μετεκλογικές συνεργασίες αποτελεί τον καλύτερο καθρέφτη για την κατάσταση της ελληνικής πολιτικής σήμερα. Ιδίως στον χώρο των μικρότερων κομμάτων. Δεν ισχύει το «δείξε μου τους φίλους σου για να σου πω ποιος είσαι». Αλλά το «πες μου με ποιον θα συνεργαστείς για να καταλάβω πώς πολιτεύεσαι».

Ο Φώτης Κουβέλης τηρεί τον πρώτο κανόνα της πολιτικής. Δεν δεσμεύεσαι ως προς τις επόμενες κινήσεις σου. Αρα, τηρώντας προσεκτική δοσολογία, δεν αποκλείει μια πιθανή μελλοντική κυβερνητική συμπόρευση με τον ΣΥΡΙΖΑ. Πριν όμως προλάβει να βάλει αυτήν την απόχρωση, ήρθαν δύο στελέχη – και μάλιστα ηγετικά – της ΔΗΜΑΡ να εκφράσουν επιφυλάξεις. Σπύρος Λυκούδης και Ανδρέας Παπαδόπουλος, με δημόσιες τοποθετήσεις τους, παίρνουν θέση απέναντι σε μια αριστερή στροφή της ΔΗΜΑΡ.

Στην πολιτική δεν είναι καλό να συζητάς εκ των προτέρων. Τις κινήσεις που θέλεις να κάνεις τις υλοποιείς. Δεν τις προαναγγέλλεις. Και αυτό είναι που πληρώνει ο Κουβέλης. Αν δει όμως κανείς το όλο θέμα αντίστροφα, αντιλαμβάνεται τη δυσκολία των χειρισμών ακόμη και σε επίπεδο ηγεσίας. Οποιος σκαμπάζει στοιχειωδώς από μαθηματικά της πολιτικής ξέρει ότι το μέλλον έχει συνεργασίες. Η αυτοδυναμία πέθανε μαζί με τη Μεταπολίτευση. Ο ψυχαναγκασμός των συνεργασιών δεν ήρθε με την απλή αναλογική – δεν πρόκειται δηλαδή για ιταλοποίηση. Προέκυψε ως αποτέλεσμα του θρυμματισμού του ελληνικού κομματικού συστήματος.

Ολοι ψάχνουν, λοιπόν, εκ των προτέρων να βρουν ποιοι θα συνεργαστούν με ποιους. Είναι μια έρευνα που δεν αφορά τη ΝΔ ή τον ΣΥΡΙΖΑ που τείνουν να αναδειχθούν ως το νέο δίπολο. Αλλά τα μικρότερα κόμματα. Μάλιστα η έρευνα δεν διεκπεραιώνεται με βάση τον κλασικό γραμμικό άξονα της ιδεολογίας. Δεν θεωρείται δηλαδή δεδομένο ότι τα κόμματα εκ δεξιών της ΝΔ, οι ΑΝΕΛ και η Χρυσή Αυγή, μπορούν να συνεργαστούν μόνο μαζί της. Ας πούμε, οι ΑΝΕΛ έχουν πολύ  πολύ ισχυρότερο φλερτ με τον ΣΥΡΙΖΑ. Αντίστοιχα, το ΠαΣοΚ και η ΔΗΜΑΡ, που βρίσκονται μεταξύ ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ, γίνονται αντιληπτά ως πίβοτ, δηλαδή ως κόμματα που μπορούν να στρίψουν και προς τα εδώ και προς τα εκεί σε ένα άνοιγμα 180 μοιρών. Ωστόσο, ό,τι θα ήταν κανονικά βολικό μετατρέπεται σε εφιάλτη όταν το προσωπικό αμφοτέρων των κομμάτων ερίζει για τη μελλοντική τους κατεύθυνση.

Αφήνοντας κατά μέρος το ΠαΣοΚ, αυτό ακριβώς έχει προκύψει αυτήν τη στιγμή στη ΔΗΜΑΡ. Κάποιοι θέλουν να αποκλείσουν τη συνεργασία με τον ΣΥΡΙΖΑ. Αυτό έχει να κάνει και με τη μη αναστρεψιμότητα των καταστάσεων. Κουβέλης και Ανανεωτές έφυγαν από τον ΣΥΡΙΖΑ τον Ιούνιο του 2010. Εφυγαν για συγκεκριμένους – βαθιά πολιτικούς – λόγους και όχι για να λειτουργήσουν ως δεκανίκι εξουσίας τέσσερα χρόνια αργότερα. Ή, για να το πούμε διαφορετικά, το λάδι και το νερό δεν συνενώνονται.

Παράξενο: αντί να είναι λύση, οι συνεργασίες είναι πρόβλημα. Ακόμη χειρότερα: το ενδεχόμενο συνεργασιών λειτουργεί ως συνθήκη αποσταθεροποίησης για τα μικρότερα κόμματα. Με άλλα λόγια, είναι ένας παράγων που τείνει να προκαλέσει περαιτέρω κατακερματισμό του πολιτικού συστήματος.