Ενας πολυχώρος πάνω σε ράγες

Κόντρα στους οιωνούς για το θέατρο και την ψυχαγωγία εν μέσω κρίσης, μερικές φορές λειτουργεί δημιουργικά μια ανανεωτική κίνηση, όπως ο ανασχεδιασμός ενός θεατρικού κυττάρου. Μπορεί να το πιστοποιήσει η Τατιάνα Λύγαρη, η οποία σε συνεργασία με τη σχεδιάστρια χώρων Λέλα Ράμογλου διαμόρφωσε και άλλαξε τα τέσσερα βαγόνια της αμαξοστοιχίας που στεγάζει την Αμαξοστοιχία – Θέατρο Το Τρένο στο Ρουφ, δίπλα και πάνω στις ράγες της οδού Κωνσταντινουπόλεως, αλλά και τον περιβάλλοντα χώρο της σιδηροδρομικής αποβάθρας.

Παραστάσεις με φαγητό, φαγητό μετά την παράσταση, κινηματογραφικές προβολές, μουσική, ποτό, εκθέσεις, παιδικό θέατρο, ζωντανές εμφανίσεις στην αποβάθρα ή στα βαγόνια. Ολα αυτά πρόκειται να συμβούν φέτος τον χειμώνα σε έναν χώρο non-stop που θα λειτουργεί όλη μέρα. Με πυρήνα το θέατρο, οι επισκέπτες πρόκειται να βρεθούν μπροστά σε πολλά και διαφορετικά δρώμενα που απευθύνονται σε όλα τα γούστα. «Πρόκειται για έναν μίνι σιδηροδρομικό πολυχώρο», είπε η Τατιάνα Λύγαρη στα «ΝΕΑ». «Μίνι ως προς τις διαστάσεις του και τον αριθμό των θεατών που μπορεί να φιλοξενήσει, ωστόσο με πολύ μεγάλο εύρος δραστηριοτήτων».

Τόσο μέσα στα βαγόνια όσο και έξω στην αποβάθρα θα φιλοξενηθεί, στα τέλη Νοεμβρίου, η παράσταση του έργου της Ευγενίας Φακίνου «Το τρένο των Νεφών» (εκδ. Καστανιώτη) από ενδεκαμελή θίασο. Οι αυστηρά 50 θεατές θα ακολουθούν, από βαγόνι σε βαγόνι, τον «Κανένα», τον ήρωα, σε μια προσωπική οδύσσεια για την ανακάλυψη του εαυτού του. «Θεωρώ ότι στις ημέρες μας η αυτοσυνείδηση, το “ποιος είμαι” είναι απαραίτητο ζητούμενο αν θέλουμε να βγούμε από τους δαιδάλους που έχουμε μπλέξει», συνεχίζει η κ. Λύγαρη, η οποία υπογράφει και τη διδασκαλία των ρόλων.

«Για να βρεθεί η λύση, πρέπει να φτάσουμε στο κύτταρο και το κύτταρο έχει να κάνει δυστυχώς με αυτό το άλυτο υπαρξιακό ερώτημα: “ποιοι είμαστε και τι κάνουμε σε αυτήν τη ζωή”. Αυτό θα μας βάλει σε μια αναζήτηση με άξονα το θεμελιώδες ερώτημα το οποίο πιστεύω πως αν ο καθένας το έχει στο πίσω μέρος του μυαλού του θα βρει λύσεις για να αντιμετωπίσει διαφορετικά και τα προβλήματα και τη ζωή του». Ο στόχος είναι να θεωρείται Το Τρένο στο Ρουφ μόνιμη στέγη πολιτισμού, όπου τίποτα δεν θα είναι ίδιο και δεν θα επαναλαμβάνεται.

Στο ίδιο περιβάλλον παίζεται ήδη η παιδική παράσταση «Τα παιδιά που βλέπουν τα τρένα… να πετούν!» της Εντιθ Νέσμπιτ, σε σκηνοθετική επιμέλεια Τατιάνας Λύγαρη. Πρόκειται για ένα θεατροπαιδαγωγικό παιχνίδι, που ταυτόχρονα είναι και ένα διαδραστικό ταξίδι. Τα παιδιά λειτουργούν κανονικά σαν επιβάτες του τρένου, παρακολουθούν την παράσταση, ταυτόχρονα όμως διαμορφώνουν τα ίδια την ιστορία. Παράλληλα, μέσω του εισιτηρίου που έχουν πληρώσει, προσφέρουν τα είδη πρώτης ανάγκης σε μια οικογένεια ή σε κάποιον σύλλογο που νοιάζεται τους αστέγους.

Οι παραστάσεις
– «Το Τρένο των Νεφών» της Ευγενίας Φακίνου, σε θεατρική διασκευή Ειρήνης Αναγνωστοπούλου. Σκηνοθεσία-σκηνογραφία: Λέλα Ράμογλου σε συνεργασία με τους εικαστικούς Βασίλη Παφίλη και Πένυ Κορρέ.  Παίζουν: Ειρήνη Αναγνωστοπούλου, Δημήτρης Βέργαδος, Δήμητρα Βλάχου, Μαρία Δερεμπέ κ.ά.
– «Τα παιδιά που βλέπουν τα τρένα… να πετούν!» της Εντιθ Νέσμπιτ, σε σκηνοθετική επιμέλεια Τατιάνας Λύγαρη. Θεατροπαιδαγωγική προσαρμογή: Ειρήνη Αναγνωστοπούλου. Παίζουν: Ειρήνη Αναγνωστοπούλου, Ελενα Μεγγρέλη, Αρης Τσαμπαλίκας.

ΟΙ ΤΙΜΕΣ
«Η Τέχνη κοστίζει»
«Εχουμε μειώσει τα εισιτήρια στο μέγιστο δυνατό», επισημαίνει η Τατιάνα Λύγαρη. «Είμαστε κατά των προσφορών του τύπου “ένα χτένισμα πέντε ευρώ και το λούσιμο δωρεάν”. Η Τέχνη πρέπει να πληρώνεται, γιατί κοστίζει. Ο κόσμος δεν πρέπει να έχει την αντίληψη ότι οι καλλιτέχνες είναι ψώνια που πρέπει να δουλεύουν χωρίς να πληρώνονται. Ενα μικρό μερίδιο από όσο μπορεί να διαθέσει ο καθένας πρέπει να προσφέρεται στον Πολιτισμό».