Ο Οβελίξ, η μεγαλοκοπέλα, το κουτάβι και ο Δράκουλας – Οταν η «Αυγή» ξεχνά την πολιτική ορθότητα

Οταν ο στόχος της κριτικής είναι οι ημέτεροι, η «Αυγή» επικαλείται ιεραποστολικά την πολιτική ορθότητα. Ομως, ένα γρήγορο ξεφύλλισμα στην αρθρογραφία της κομματικής εφημερίδας του ΣΥΡΙΖΑ δείχνει ότι η πολιτική ορθότητα δεν ισχύει για τους πολιτικούς αντιπάλους. Το αντίθετο. Τα σχόλια της Αυγής εξαντλούν τα αποθέματα του υβρεολογίου της ελληνικής. Στόχος δεν είναι οι πολιτικές απόψεις των αντιπάλων, αλλά τα ίδια τα πρόσωπα – οι αδυναμίες τους, το σώμα τους, η ηλικία τους. Ιδού ένα απάνθισμα:

5/10/2012  
Για τον Γρηγόρη Ψαριανό

«Και προς Θεού, μην πετάτε μπύρες στον Ψαριανό! Διότι το να πετάς μπύρες στον Ψαριανό, είναι σαν να πετάς σουβλιστά αγριογούρουνα στον Οβελίξ».

«Δεν τον ξαναλέμε Τσιριμώκο, γιατί ο συγχωρεμένος ο Ηλίας θα γυρίζει στον τάφο του σαν αμνός ανήμερα της Λαμπρής. Με το δίκιο του ο άνθρωπος».

«Το μόνο που μένει είναι να βγει ο Κώστας Μητσοτάκης και να πει “να δω τον Τσίπρα πρωθυπουργό και να κλείσω τα μάτια μου”. Βέβαια, στην περίπτωση του Μητσοτάκη το κλείσιμο των ματιών δεν είναι αρκετό, απαιτούνται και άλλες τεχνικές ολοκλήρωσης της διαδικασίας, για τις οποίες είναι αρμόδιος ο Μπραμ Στόκερ». (σ.σ. ο Ιρλανδός συγγραφέας του μυθιστορήματος «Ο Δράκουλας»)

«Η μεγαλοκοπέλα του δελτίου μάς εξήγησε ότι απευθυνόταν στον λεβέντη και καραμπουζουκλή (τα επίθετα δικά μου, όχι της μεγαλοκοπέλας) Ελληνα πρωθυπουργό, αν και είδα να κατεβαίνει από τα μετόπισθεν και τον Αυστριακό πρωθυπουργό».

«Στο ρεπορτάζ του Mega δεν διευκρινίζεται αν η φράου Μέρκελ έκανε πατ-πατ στο κεφάλι του ελληνικού ποιμενικού κουταβιού της».

«Αν η μουσική εξημερώνει τα ζώα, φανταστείτε πώς ήταν ο Γεωργιάδης πριν παντρευτεί την Ευγενία».

«Σώτη Τριανταφύλλου, πλάσμα ανοϊκό».

«Βγαίνουν πρώτα οι ψιλοί, οι ελαφρώς οπλισμένοι (σ.σ. ζητούμε συγγνώμη από τον κ. Πάγκαλο που τον αποκαλούμε “ψιλό”, το πράττουμε ποιητική αδεία), για να προλειάνουν το έδαφος και να ακολουθήσει το βαρύ πυροβολικό».

«Τελικώς δεν πρέπει να καταδικάζουμε ή να πετροβολούμε – συμβολικώς εννοείται – τον κεντροαριστερό. Είναι καλό ανθρωπάκι, ευαίσθητο, ευέλικτο, ευγενικό και ευρύχωρο. (…) Διότι, αν μη τι άλλο, ο κεντροαριστερός είναι πιο χωνευτικός από τον κεντροδεξιό. Μυρίζει βέβαια λίγο, αλλά βοηθάει να χωνέψουμε δύσκολα φαγητά, ακόμα κι από την κουζίνα της Μέρκελ…».