«Δεν αντιλαμβάνεστε το χιούμορ μου»

Υστερα από τόσα χρόνια σινεμά και ύστερα από τις κατηγορίες για σεξουαλική κακοποίηση, ο Ρομάν Πολάνσκι επιστρέφει στην επικαιρότητα στέλνοντας στις κινηματογραφικές αίθουσες τη νέα ταινία του «Η Αφροδίτη με τη γούνα». Μια ταινία που εκτυλίσσεται μέσα στον κλειστό χώρο στη σκηνή ενός θεάτρου. Ο σκηνοθέτης παίρνει το θεατρικό έργο του Ντέιβιντ Αϊβς, το οποίο με τη σειρά του «πατάει» πάνω στα γραπτά και στις ιδέες του Λεοπόλντ φον Ζάχερ Μαζόχ, δημιουργώντας μια δική του ατμόσφαιρα.

«Τα στοιχεία σαδομαζοχισμού στην υπόθεση του έργου μεταξύ του σκηνοθέτη (τον ερμηνεύει ο Ματιέ Αμαλρίκ) και της ηθοποιού Βάντα (την υποδύεται η σύζυγος του Πολάνσκι, Εμανουέλ Σενιέ) με κάνουν να γελάω. Αντιμετώπισα με ανάλογη διάθεση χιούμορ και τα “Μαύρα φεγγάρια του έρωτα” (1992). Με εντυπωσιάζει που οι θεατές δεν αναγνωρίζουν το χιούμορ στις ταινίες μου. Είναι εντελώς διεφθαρμένοι από τη γελοιότητα ορισμένων ταινιών, γι’ αυτό και δεν μπορούν να αντιληφθούν την ειρωνεία όταν τους παρουσιάζεται μπροστά στα μάτια τους», εξηγεί ο πολωνός σκηνοθέτης καθισμένος σε έναν καναπέ σε σχήμα ανάκλιντρου στο παρισινό του διαμέρισμα στη Λεωφόρο Μοντέν.

Το μήνυμα του Ρομάν Πολάνσκι δεν φθάνει πάντα στο κοινό. Για πολλούς θα παραμείνει εκείνος που κακοποίησε σεξουαλικά μια ανήλικη δεκατριάχρονη, τη Σαμάνθα Γκάιμερ, το 1977, στην οικία του Τζακ Νίκολσον στην Καλιφόρνια.

Παρότι η υπόθεση έκλεισε όταν το 2009 συνελήφθη στο αεροδρόμιο της Ζυρίχης, φυλακίστηκε και στη συνέχεια υποχρεώθηκε σε κατ’ οίκον περιορισμό στο Γκστάαντ. Εως την απελευθέρωσή του τον Ιούλιο του 2010. Ο τρόπος με τον οποίο η υπόθεση Γκάιμερ επηρέασε τη σύζυγό του, την κόρη και τον γιο του μετά τη σύλληψή του το 2009 άλλαξε στον Πολάνσκι τον τρόπο θεώρησης της ζωής του.

«Κοιτάξτε πόσο παράξενα είναι τα πράγματα. Αν θέσουμε το μέγα φιλοσοφικό ερώτημα “ορίζουμε εμείς οι ίδιοι το πεπρωμένο μας ή όλα είναι προδιαγεγραμμένα;”, οφείλω να παρατηρήσω πως στην περίπτωσή μου αν όλα αυτά τα γεγονότα δεν είχαν συμβεί, δεν θα είχα σήμερα ό,τι θεωρώ πολυτιμότερο στη ζωή μου. Δηλαδή τα παιδιά μου και τη γυναίκα μου. Πιθανόν να είχα αποκτήσει άλλα πράγματα, αλλά αυτό που έχω δεν θα το άλλαζα με τίποτα διαφορετικό στον κόσμο».

Σε ένα πλατό γυρισμάτων ο Ρομάν Πολάνσκι κρατά πάντα γύρω από τον λαιμό του μια λούπα. Τον μεγεθυντικό φακό των σκηνοθετών που ως αντικείμενο αντιστοιχεί σε μια περασμένη εποχή. Αυτή η λούπα προσδιορίζει μια σχέση με χειροποίητη διαδικασία, με την αίσθηση της αφής και οτιδήποτε αισθησιακό που αφορά τη δουλειά του. Είναι εντυπωσιακό να βλέπει κανείς τον Πολάνσκι να κινηματογραφεί τις μετά τον «Πιανίστα» (2002) παραγωγές του με μέσα όλο και πιο παλιά, ώστε να δίνει την εντύπωση κάθε ταινία του ότι εκείνος που βαστά την κάμερα ανεβαίνει για να κόψει το φιλμ στο μοντάζ.