Ο ελευθερωτής του Τακλομπάν
20 Οκτωβρίου 1944. Ο στρατηγός Μακάρθουρ και οι επιτελείς του πατάνε το πόδι τους στις παραλίες του Τακλομπάν, την πρώτη πόλη που απελευθέρωσαν από τους Ιάπωνες. Κάτω, αναμνηστικό νόμισμα που κυκλοφόρησε στις Φιλιππίνες το 1980, στα 100 χρόνια από τη γέννηση του στρατηγού
To Τακλομπάν δεν είναι μια τυχαία πόλη των Φιλιππίνων. Κατέχει τη δική της ξεχωριστή θέση, τόσο στην ιστορία της χώρας, όσο και στην παγκόσμια. Στις παραλίες της είπε το περίφημο «Θα επιστρέψω» ο αμερικανός στρατηγός Ντάγκλας Μακάρθουρ. Αυτή η πόλη των 200.000 κατοίκων θεωρείτο μέχρι σήμερα μία από τις πλέον δυναμικές της χώρας, με σημαντική οικονομική ανάπτυξη. Οι περισσότεροι όμως τη γνωρίζουν από τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Στις 25 Μαΐου 1942, οι ιαπωνικές δυνάμεις κατέλαβαν το Τακλομπάν και όλη τη γύρω περιοχή. Εφτιαξαν αμυντικά έργα και βελτίωσαν το αεροδρόμιο, ενώ το ιαπωνικό ναυτικό χρησιμοποιούσε τον κόλπο του Σαν Πέδρο, που μπορούσε να φιλοξενήσει μεγάλα σκάφη. Η επαρχία του Λέιτε ήταν η πρώτη που απελευθερώθηκε από τον Στρατό των Αμερικανών και των Φιλιππινέζων. Οι δυνάμεις του στρατηγού Μακάρθουρ έκαναν απόβαση στις παραλίες του Τακλομπάν στις 20 Οκτωβρίου 1944 και έτσι άνοιξε ο δρόμος για την τελική νίκη και την εκπλήρωση της υπόσχεσης του στρατηγού ότι θα γυρίσει. Τρεις ημέρες αργότερα, ο ΜακΑρθουρ μαζί με τον πρόεδρο της χώρας Σέρτζιο Οσμένα ανακήρυξαν το Τακλομπάν προσωρινή πρωτεύουσα των Φιλιππίνων έως την πλήρη απελευθέρωση, το 1945.
«ΣΤΡΑΤΑΡΧΗΣ». Ο Μακάρθουρ είχε ιδιαίτερη σχέση με τις Φιλιππίνες. Στη δεκαετία του ’30 επέβλεψε τη δημιουργία των Ενόπλων Δυνάμεων της χώρας και το 1937 του δόθηκε τιμητικά ο βαθμός του στρατάρχη – ο μοναδικός Αμερικανός στον Στρατό των Φιλιππίνων. Οταν επέστρεψε το 1941 ανέλαβε επικεφαλής όλης της εκστρατείας του Ειρηνικού και τον Οκτώβριο του 1944 άρχισε την απελευθέρωση των Φιλιππίνων από τους Ιάπωνες ξεκινώντας από το Τακλομπάν. Η απόβασή του έγινε μνημείο που κοσμεί την κεντρική πλατεία της πόλης, η οποία τώρα είναι σκεπασμένη με νερά. Κάποια από τα αγάλματα του μνημείου που απεικόνιζαν στρατιώτες μπορεί να υπέκυψαν στους ανέμους των 300 χιλιομέτρων, το δικό του όμως παρέμεινε όρθιο…