Συνάντησα κι ευτυχισμένους Τσιγγάνους

Πού να απευθυνθώ; Να γράψω γράμμα στον εαυτό μου; Ποιον να ρωτήσω να μου πει πόσες αιωνιότητες και πόσες ημέρες έχουν περάσει απο τότε που ορθώναμε το άριο ανάστημά μας για να προστατεύσουμε τη μικρή Μαρία, το «ξανθό αγγελούδι», από την απανθρωπιά, τη σκληρότητα, τον κυνισμό των Τσιγγάνων – λεκές απο λάσπη στην αφράτη μοκέτα του αστικού πολιτισμού μας. …Και τώρα; Τώρα που η μικρή Μαρία αποδείχθηκε πως είναι κι αυτή ένα «βρωμοτσιγγανάκι» και μάλιστα «Βουργάρα» και όχι κάποια Βαλκυρία από τη χώρα του ΙΚΕΑ; Που οι γονείς της δεν την είχαν ταμένη στον Μπέργκμαν ούτε οι βρωμεροί Τσιγγάνοι την έκλεψαν από τα σετ του «Μια ερωτική ιστορία»; Ούτε «ξανθό» ούτε «αγγελούδι» πια! Μάδησαν τα φτερά, φουντούκιασαν τα μαλλιά! Και εμείς γυρίσαμε την πλάτη στο ενδεχόμενο να έχουν οι Τσιγγάνοι ξανθά παιδιά. …Καλά, εσείς Γκλέτσο και Ερατώ δεν βλέπατε; «Ψίθυρους καρδιάς» εννοώ. Ρεκόρ τηλεθέασης έκανε! Από ξανθό μπαλαμό και μελαχρινή Τσιγγάνα τι προκύπτει δηλαδή; Δίχρωμο ή πουά; Βγήκε το DNA, στέρεψε και η καρτεσιανή οργή μας. Σιγά μην κάτσουμε να αναρωτηθούμε πού βρίσκεται τώρα το «βρωμοτσιγγανάκι» που έγινε για μία εβδομάδα ήρωας κατά λάθος. Κατά εντελώς λάθος. Εξάλλου, εμείς τους Τσιγγάνους και τον καιρό τους τούς θέλουμε μόνο σε ταινία του Κουστουρίτσα. Οχι ανάμεσα στα πόδια μας…