Ποιος σκότωσε τον Φον Ρατ;

Ενα πογκρόμ χρειάζεται μια αφορμή και όταν αυτή δεν παρουσιάζεται, τότε οφείλεις να την κατασκευάσεις. Ο Γκέμπελς ήξερε καλά πώς να το κάνει και δεν θα έχανε την ευκαιρία που του πρόσφερε η μοίρα…

Σήμερα συμπληρώνονται 75 χρόνια από τη Νύχτα των Κρυστάλλων και νέα στοιχεία που έρχονται στο φως αποδεικνύουν ότι Χίτλερ και Γκέμπελς όχι μόνο αξιοποίησαν την απόπειρα δολοφονίας ενός γερμανού διπλωμάτη από νεαρό Εβραίο στο Παρίσι για το πογκρόμ κατά των Εβραίων, αλλά ευθύνονται και για τον θάνατό του!

Οι ιστορικοί συμφωνούν: η Νύχτα των Κρυστάλλων στις 9 Νοεμβρίου 1938 ήταν το προοίμιο της τραγωδίας του Ολοκαυτώματος. Τις ημέρες εκείνες οι Ναζί πυρπόλησαν 1.406 συναγωγές, λεηλάτησαν καταστήματα και σπίτια Εβραίων, σκότωσαν 1.500 ανθρώπους, έστειλαν χιλιάδες στα στρατόπεδα συγκέντρωσης. Το όνομα έδωσαν οι σπασμένες βιτρίνες των εβραϊκών καταστημάτων, ειδικά στο Βερολίνο δεν ήταν δύσκολο να εντοπιστούν, οι κάτοχοί τους είχαν υποχρεωθεί μήνες πριν να σημαδέψουν τις βιτρίνες με άσπρη μπογιά.

Αφορμή για το μεγαλύτερο οργανωμένο πογκρόμ μετά τον Μεσαίωνα, όπως το χαρακτήρισε το «Σπίγκελ», ήταν η δολοφονική επίθεση του 17χρονου Εβραίου Χέρσελ Γκρίνσπαν κατά του γερμανού διπλωμάτη Ερνστ φον Ρατ στο Παρίσι στις 7 Νοεμβρίου. Ηταν η ιδανική πρόφαση που χρειαζόταν ο Χίτλερ, ενώ ο υπουργός Προπαγάνδας Γκέμπελς μιλούσε για αυθόρμητη έκρηξη της λαϊκής οργής κατά του «διεθνούς σιωνισμού».

Αλλά ο Χίτλερ και ο Γκέμπελς δεν αξιοποίησαν μόνο προπαγανδιστικά την υπόθεση Ρατ. Ευθύνονται και για τον θάνατο του γερμανού διπλωμάτη. Στο συμπέρασμα αυτό καταλήγει ο ερευνητής Αρμιν Φούρερ στο βιβλίο του με τίτλο «Χέρσελ» (εκδ. Berlin Story Verlag), φέρνοντας στο φως άγνωστα μέχρι στιγμής στοιχεία για τη ζωή και τη μοίρα του τραγικού πρωταγωνιστή Χέρσελ Γκρίνσπαν.

Ο 17χρονος Χέρσελ είχε πολιτικό κίνητρο, λέει ο Φούρερ, ήταν ένα μήνυμα αντίστασης στο ναζιστικό καθεστώς και πράξη οργής για τις διώξεις της οικογένειάς του στη Γερμανία. Ο ίδιος, χωρίς κανένα μέλλον στη ναζιστική Γερμανία, είχε περάσει πρώτα από τον αδελφό τού πατέρα του στις Βρυξέλλες και κατέληξε στον άλλο θείο του στο Παρίσι. Επέλεξε τυχαία το θύμα του, ρίχνοντας δύο σφαίρες που βρήκαν τον διπλωμάτη Ερνστ φον Ρατ η μία στην πλάτη και η άλλη στην κοιλιακή χώρα. Αλλά ο θάνατος του Ρατ δεν οφείλεται οπωσδήποτε στις σφαίρες, οι οποίες αφαιρέθηκαν από τους γάλλους γιατρούς, λέει ο συγγραφέας Φούρερ. Διότι την επόμενη ημέρα ο Ρατ μπορούσε να μιλήσει και να καθήσει στο κρεβάτι. Αλλά από το πρωί της 8ης Νοεμβρίου που ανέλαβαν τον Ρατ οι γερμανοί γιατροί, η κατάστασή του επιδεινώθηκε ταχύτατα. «Δεν γνωρίζουμε τι έκαναν ή καλύτερα τι ΔΕΝ έκαναν οι γερμανοί γιατροί για τη θεραπεία του Ρατ», λέει ο Φούρερ. Σίγουρα πάντως, όπως τεκμηριώνει με στοιχεία, απέκρυψαν επιμελώς ότι έπασχε από προχωρημένη φυματίωση.

«Γνωρίζουμε ότι ο Χίτλερ ειδοποιήθηκε τηλεφωνικά, υπάρχει σημείωμα στα αρχεία του υπουργείου Εξωτερικών. Δεν αναφέρεται το περιεχόμενο της συνομιλίας, αλλά η υπόθεση που κάνω είναι ότι έδωσε εντολή να τον αφήσουν να πεθάνει, διότι μόνο ένας νεκρός Ερνστ φον Ρατ ήταν ένας καλός φον Ρατ για τον Χίτλερ και τον Γκέμπελς», λέει ο Φούρερ. Δύο ημέρες αργότερα, το απόγευμα της 9ης Νοεμβρίου, ο Χίτλερ έμαθε για τον θάνατο του φον Ρατ στο Μόναχο. Ηταν εκεί με την ηγεσία του κόμματός του όπως κάθε χρόνο την ημέρα αυτή για την επέτειο του αποτυχημένου πραξικοπήματος του 1923. Ο Χίτλερ εγκατέλειψε τους υπόλοιπους αφού συνεννοήθηκε με τον Γκέμπελς. Αυτός έδωσε με σύντομη ομιλία του το σήμα στα στελέχη του κόμματος που «έτρεξαν αμέσως στα τηλέφωνα», όπως έγραψε στο ημερολόγιό του.