Το σκάνδαλο Ζαμπέτοβιτς στο Βελιγράδι

Με χιλιάδες εργατοώρες στο πάλκο ο Ζαμπέτας υπήρξε ένας από τους πυλώνες του λαϊκού τραγουδιού. Και δεν ήταν λίγες οι φορές που μια απλή εικόνα, μια σκέψη, μια φράση ήταν η πρώτη ύλη που τον τροφοδοτούσε με έμπνευση.

Για παράδειγμα – όπως αποκαλύπτει πάντα η Κατερίνα Ζαμπέτα – τα περίφημα «Δειλινά» γεννήθηκαν από το άγχος του συνθέτη για την απουσία της συζύγου του (η ίδια είχε πάει να επισκεφθεί τον γιο τους Μιχάλη στη Γαλλία που βρισκόταν για σπουδές) και από τη μελαγχολική του διάθεση. «Ο Χαράλαμπος Βασιλειάδης συμπάσχοντας με τον πατέρα, εμπνεύσθηκε τους στίχους του», δηλώνει η ίδια σε ένα βιβλίο – τοιχογραφία μιας ολόκληρης εποχής, που είχε και παράξενα, αστεία, πίκρες ενός ηρωικού και αντιφατικού συνάμα κόσμου.

Σημειώστε, ας πούμε, μια περίεργη ιστορία: Το «Καράβι» που ερμήνευσε η Μπέμπα Μπλανς (την οποία παρεμπιπτόντως ζήλευε η Αργυρώ Ζαμπέτα) είχε πάρει το πρώτο βραβείο σε ένα Φεστιβάλ στο Βελιγράδι, το 1968. Μόνο που το πήρε ως δημιουργία ενός… άλλου, ερήμην του Ζαμπέτα: του τραγουδιστή Μίκι Γιαβρέμοβιτς. Ωσπου ο γιουγκοσλαβικός Τύπος το ανακάλυψε και το αποκάλυψε. «Και με γράψανε οι βελιγραδινές εφημερίδες στην πρώτη σελίδα, στην “Πολίτικα Εξπρές” του Βελιγραδίου, κι αυτός κλαιγόταν και έλεγε μπροστά “Giorgie Zabetovits, Miki Gevremopoulos”, επειδή αυτός είχε κλέψει το δικό μου τραγούδι. Τελικά, δεν δέχτηκα εγώ ότι το ‘χε κλέψει, γιατί ο ανθρωπάκος αυτός θα του παίρνανε το βραβείο και τα 25.000 που είχε πάρει από το βραβείο και θα τον πετάγανε κι από τα ραδιόφωνα και από τις τηλεοράσεις. Κι εγώ δέχτηκα ότι ο άνθρωπος αυτός είχε κάνει δικό του τραγούδι και αυτός δέχτηκε να του βαφτίσω το παιδί που γεννήθηκε εκείνη την εποχή», όπως το αφηγήθηκε, γλαφυρά, ο ίδιος ο Ζαμπέτας.