Το χρονικό μιας προαναγγελθείσης κρίσης

Αίσθηση «déjà vu» – ελληνιστί, «το έχουμε ξαναδεί το έργο» – προκαλεί η επανεμφάνιση της τρόικας εν Αθήναις. Το βαριετέ του Μνημονίου ξαναπαίζεται χωρίς περικοπές. Εχουμε την ασάφεια του θα ‘ρθουν – δεν θα ‘ρθουν. Εχουμε την οργή του Τόμσεν – ως νέου Αχιλλέως. Εχουμε την αποφασιστικότητα του υπουργού Οικονομικών – έστω κι αν ο Γιάννης Στουρνάρας υπέστη εξαγωγή φρονιμίτη. Εχουμε, τέλος, τον κακό οιωνό των νέων μέτρων και την αναμενόμενη απόκλιση ανάμεσα στο δημοσιονομικό κενό όπως το υπολογίζει η ελληνική πλευρά – 500 εκατομμυριάκια – και όπως το βλέπουν απέξω – αληθινή χαράδρα εκτάσεως 2 δισ. και βάλε.

Οι μπουκμέικερ του Λονδίνου έχουν από καιρό πάψει να παίζουν την έξοδο της Ελλάδας από το ευρώ. Αν όμως στοιχημάτιζε κανείς για το ποιος θα υπερισχύσει στο μπρα ντε φερ τρόικας – κυβέρνησης με έπαθλο το αν θα πάρουμε πρόσθετα μέτρα ή όχι, οι πιθανότητες δεν είναι με το μέρος μας. Δυστυχώς, η Αθήνα υπέκυψε όλες τις προηγούμενες φορές ασχέτως πολιτικής σημειολογίας – ασχέτως δηλαδή του αν βάλαμε πιπέρι στον εκπρόσωπο Τύπου ή τους πετάξαμε έξω από το δωμάτιο. Το χειρότερο είναι ότι αυτά ήταν πράγματα που υποτίθεται ότι δεν θα τα ξαναζούσαμε. Ο Νοέμβριος θα ήταν ο μήνας που θα ξεκινούσε η μεγάλη διαπραγμάτευση για το ψαλίδι στο χρέος και στο χρηματοδοτικό κενό του 2014-2016 ως ανταμοιβή για το πρωτογενές πλεόνασμα που έχουμε επιτύχει το 2013. Μάλιστα, υπήρχε η ελπίδα ότι δεν θα περιμένουμε ώς την επίσημη επικύρωση των λογαριασμών την ερχόμενη άνοιξη, αλλά αυτό θα γινόταν γρήγορα και αποφασιστικά ως επιβράβευση των προσπαθειών της κυβέρνησης.

Αντ’ αυτού υπάρχει ο κίνδυνος να ξαναζήσουμε τα ίδια, με αποκορύφωμα τον προϋπολογισμό που εφέτος τελεί υπό την αίρεση ότι θα υπάρξει συμφωνία με την τρόικα. Η κατάρτισή του χάνεται στη χειμωνιάτικη ομίχλη του Δεκεμβρίου, έστω κι αν είναι να κατατεθεί εκεί γύρω στις 25 τρέχοντος. Τι έχει συμβεί; Εξαρτάται ποιον ρωτάς. Οι ξένοι θεωρούν ότι κάνουμε λιγότερα από όσα λέμε. Εμείς θεωρούμε ότι δεν μπορούμε να κάνουμε άλλα. Το μαχαίρι στο Δημόσιο και το μαχαίρι στις επικουρικές συντάξεις είναι οι δύο κοφτερές όψεις της παρέμβασης που ζητείται. Δεν θα είναι οριζόντια τα μέτρα, αλλά μάλλον για παιχνίδι με τις λέξεις πρόκειται, αφού δεν θεωρείται οριζόντιο μέτρο αλλά στοχευμένη παρέμβαση το να κλείσεις σε μία ημέρα έναν οργανισμό α λα ΕΡΤ. Ολα αυτά πιθανόν να τα είχαμε γλιτώσει αν η Ευρώπη – δηλαδή η Γερμανία – δεν είχε επιλέξει ρυθμό χελώνας για τα πάντα, αρχής γενομένης από τον μηχανισμό ρευστοποίησης των τραπεζών. Με τη Μέρκελ να τα σπρώχνει όλα προς τα πίσω – όπως κάνει εδώ και τέσσερα χρόνια – άλλη μία ελληνική κυβέρνηση αντιλαμβάνεται ότι δεν υπάρχει όαση στην έρημο της λιτότητας. Ή ότι η όαση είναι μια οφθαλμαπάτη.

Κατά τα λοιπά, οι τροϊκανοί υποτίθεται ότι ερεθίστηκαν από την οριζόντια δέσμευση κατά των οριζόντιων μέτρων – αλλά τι είδους πολιτικό μήνυμα θα μπορούσε να εκπέμψει η κυβέρνηση; Με άλλα λόγια, ετοιμαζόμαστε να καταγράψουμε το χρονικό μιας προαναγγελθείσης κρίσης με την τρόικα. Εκτός αν υπάρξει από μηχανής θεός. Δεν είναι τυχαίο ότι ο Μάρτιν Σουλτς είπε αυτά που δεν λέει η Ανγκελα Μέρκελ, με την οποία, ειρήσθω εν παρόδω, δεν τα πάει καλά. Αν θα υπάρξει μια πιο ευαίσθητη Ευρώπη, αυτή φαίνεται ότι θα έρθει μετά τις ευρωεκλογές…