Μανώλης Γλέζος – ΣΥΡΙΖΑ: Στοιχειώνει τον Αλέξη Τσίπρα

Βράδυ Τετάρτης, 10 Ιουλίου 2013. Στην αρένα του Τάε Κβον Ντο δεν πέφτει καρφίτσα. Η ατμόσφαιρα είναι πανηγυρική. Σε λίγο στο βήμα θα ανέβει ο Αλέξης Τσίπρας για να δώσει το στίγμα του ενιαίου ΣΥΡΙΖΑ. Προβολείς αναμμένοι. Ξένες αντιπροσωπείες στην πρώτη σειρά. Χαμόγελα και προσδοκίες. Κατά τις 7:30 ανακοινώνονται τα ονόματα του τιμητικού 21μελούς τιμητικού προεδρείου. Είναι ίσως η πρώτη φορά που το πιο δυνατό και παρατεταμένο χειροκρότημα δεν είναι για τον Μανώλη Γλέζο.

Οι σύνεδροι αποθεώνουν τον Γιάννη Οικονόμου, ιστορικό σύντροφο του Αρη Βελουχιώτη που ανεβαίνει με δυσκολία στην εξέδρα. Εξίσου θερμά υποδέχονται και τον αντιστασιακό Βαρδή Βαρδινογιάννη. Φυσικά χειροκροτούν και τον Μανώλη Γλέζο – όχι όμως με τη θέρμη που χειροκροτούν τους δύο πρώτους. Δεν είναι όπως έναν χρόνο πριν, το βράδυ της μεγάλης συγκέντρωσης του ΣΥΡΙΖΑ πριν από τις εκλογές. Κάτι έχει αλλάξει.

Ασφαλώς ουδείς στην Κουμουνδούρου θα παραδεχτεί ποτέ ότι το ιστορικό στέλεχος της Αριστεράς, ο άνθρωπος – σύμβολο της Αντίστασης κατά των γερμανών κατακτητών, έχει γίνει κάτι σαν ενοχλητικό κουνούπι στο αυτί του Τσίπρα.

Ομως οι κάποτε άριστες σχέσεις της ηγετικής ομάδας με τον επικεφαλής του ψηφοδελτίου Επικρατείας περνούν κρίση. Και η κρίση άρχισε από τις προσυνεδριακές διαδικασίες. Οταν ο Μανώλης Γλέζος, όχι μόνο επέμεινε σθεναρά στην άποψή του να μη διαλυθούν οι συνιστώσες, αλλά και όταν προειδοποίησε για τον κίνδυνο να μεταβληθεί ο ΣΥΡΙΖΑ σε αρχηγικό, προσωποπαγές κόμμα «όπως και όλα τα υπόλοιπα».

Ο φόβος του Γλέζου έκτοτε στοιχειώνει τον ΣΥΡΙΖΑ. Μπορεί το βράδυ εκείνης της Κυριακής του Ιουλίου, όταν έκλεινε τις εργασίες του το συνέδριο της ενοποίησης, να βρήκε Τσίπρα και Γλέζο αγκαλιασμένους, όμως η σκιά που δημιουργήθηκε ανάμεσά τους παραμένει.

 Ο φόβος του Γλέζου ότι ο ΣΥΡΙΖΑ μετατρέπεται τελικά σε «αρχηγικού τύπου» κόμμα ποτέ δεν έφυγε απ’ το μυαλό του. Το έδειξε αυτό με την αιχμηρή ανακοίνωση περί «μαντριού» και «μαντρώματος» των βουλευτών του ΣΥΡΙΖΑ. Για όσους τον ξέρουν καλά ο έφηβος 90άρης του κόμματος δεν θα κάνει πίσω. Οπως δεν έκανε πίσω ποτέ στη ζωή του. Γιατί πιστεύει βαθιά μέσα του πως ο ΣΥΡΙΖΑ εκτοξεύτηκε στη θέση της αξιωματικής αντιπολίτευσης περισσότερο από τη δυναμική που του έδωσαν οι συνιστώσες και ο ριζοσπαστισμός τους παρά από την προσωπική ακτινοβολία του αρχηγού. Εξού και η αντίδρασή του στη διάλυση των συνιστωσών.

Από την άλλη πλευρά, όπως λένε τα παλαιότερα και εμπειρότερα στελέχη του κόμματος, αυτά που γνωρίζουν τον ΣΥΡΙΖΑ «από τα γεννοφάσκια του» – τότε που δίνονταν μάχη για το αν θα «έμπαινε μπροστά στο όνομα του κόμματος η λέξη Συνασπισμός  ή η λέξη Ριζοσπαστική Αριστερά, καθώς το πρώτο καπέλωνε τους υπόλοιπους – ο Μανώλης Γλέζος λειτουργεί κάτι σαν η συνείδηση του χώρου. Είναι ο θεματοφύλακας των αριστερών αξιών: η άμεση δημοκρατία είναι μία από αυτές. Στο πλαίσιο αυτό εντάσσεται η άλλη καμπάνα που χτύπησε τις τελευταίες ημέρες, για το θέμα της απλής αναλογικής.

Ο ίδιος φέρεται να επιλέγει θέσεις που ακόμα και στο εσωτερικό του ΣΥΡΙΖΑ μοιάζουν ανέφικτες. Παράδειγμα, η πρότασή του για εκλογή προέδρου του κόμματος με κλήρωση από τους συνέδρους και η εναλλαγή προσώπων στο αξίωμα αυτό. Κάπως έτσι και με την απλή αναλογική, ο ακάματος Γλέζος προκάλεσε λιποθυμίες στην Κουμουνδούρου προτείνοντας εάν έρθει πρώτο κόμμα να δώσει πίσω τις 50 έδρες – μπόνους του σημερινού εκλογικού νόμου. Και ανάγκασε τον Πάνο Σκουρλέτη  να δηλώνει πάντα πιστός στην απλή και άδολη αναλογική…

Φυσικά, ο εκπρόσωπος Τύπου του κόμματος δεν απάντησε για το άλλο σκέλος της πρότασης Γλέζου, δηλαδή για τα περί επιστροφής των 50 εδρών που δίνει το «καλπονοθευτικό εκλογικό σύστημα» στο πρώτο κόμμα. Κάπως έτσι και με την απλή αναλογική, ο ακάματος Γλέζος προκάλεσε λιποθυμίες στην Κουμουνδούρου προτείνοντας εάν έρθει πρώτο κόμμα να δώσει πίσω τις 50 έδρες –  μπόνους του σημερινού εκλογικού νόμου. Και φυσικά αυτοδυναμία χωρίς το μπόνους δεν υπάρχει. Εξάλλου, γι’ αυτό, άρον άρον, ο ΣΥΡΙΖΑ έσπευσε μεταξύ των εκλογών του Μαΐου και του Ιουνίου του ’12 να γίνει ενιαίο κόμμα από συνασπισμός κομμάτων.

Ωστόσο, το ισχυρότερο  χτύπημα από την πλευρά του κ. Γλέζου είχε να κάνει με την αξιοπιστία του κόμματος: «Με ρωτάει ο κόσμος πού θα βρούμε τα λεφτά και δεν ξέρω τι να πω» ήταν το μαχαίρι κατευθείαν στην πληγή που λέγεται «προγραμματική πρόταση» του ΣΥΡΙΖΑ. Η Κουμουνδούρου ξέρει τα κενά της. Ο Γιάννης Δραγασάκης σε ανύποπτο χρόνο είχε προτείνει να γίνει αυτό το φθινόπωρο Προγραμματικό Συνέδριο. Και πριν από αυτό Προγραμματική Συνδιάσκεψη. Η πρόταση δεν ήρθε τυχαία από τον άνθρωπο που είναι ο εγκέφαλος της πιο δύσκολης άσκησης που έχει να λύσει ως κυβέρνηση ο ΣΥΡΙΖΑ: πώς θα σταματήσει η λιτότητα χωρίς να διαρραγούν οι σχέσεις με την ΕΕ.

Ο Γλέζος βλέπει το κόμμα να μην τολμά να αγγίξει το θέμα που απασχολεί όλους όσους έχουν σκεφτεί να το ψηφίσουν και ανησυχεί. Γιατί αλλιώς εννοεί ο Λαφαζάνης τη διαπραγμάτευση κι αλλιώς ο Δραγασάκης. Αλλο πράγμα εννοεί ο πρώτος όταν λέει «διαγραφή χρέους» κι άλλο ο δεύτερος. Και ο Γλέζος υποστηρίζει πως αυτά τα πράγματα πρέπει να λυθούν πολύ πριν φτάσει ο ΣΥΡΙΖΑ στο Μαξίμου. Γιατί «μετά» δεν θα υπάρχει κανένα περιθώριο για εσωκομματικό μαλλιοτράβηγμα.