ΕΠΙΣΤΟΛΕΣ

Οι συγχωνεύσεις τραπεζών

Δημ. Γ. Λαμπράκης

ΧΑΛΑΝΔΡΙ

Ως μέτοχος πρώην τράπεζας, η οποία απορροφήθηκε από άλλη, βρίσκομαι σε πλήρη σύγχυση και απορία με το τι μέλλει γενέσθαι σε ένα πραγματικό πραξικόπημα που έγινε, χωρίς εμείς όλοι οι ανεξάρτητοι μέτοχοι να μπορούμε να αποταθούμε σε όποιον λεγόμενο υπεύθυνο – και των δύο πλέον τραπεζών – και να μας ενημερώσει ποια θα είναι η από εδώ και πέρα τύχη μας για τα χρήματα που τοποθετήσαμε ως μετοχικό κεφάλαιο στην πρώην τράπεζα.

Είναι γνωστό ότι στο μετοχικό κεφάλαιο της συγκεκριμένης τράπεζας συμμετείχαν με μεγάλα ποσά επιχειρηματίες με ισχυρή παρουσία στην αγορά. Ολοι αυτοί γιατί εξαφανίστηκαν ή γιατί δεν ενεργοποιούνται αφού και την οικονομική δύναμη έχουν, αλλά και οι προσβάσεις τους προς κάθε αρμόδιο είναι τελείως διαφορετικές από τις δικές μας, που θεωρούμαστε μικροί ή μεσαίοι;

Ας μας εξηγήσει κάποιος απ’ όλους αυτούς που παίζουν με τις οικονομίες μιας ζωής μας, γιατί έγινε αυτή η αρπαγή και πότε θα αποζημιωθούμε και ποιος θα είναι ο φορέας με τον οποίον θα έρθουμε σε επαφή. Οι ερωτήσεις είναι πολλές, αλλά η απόγνωσή μας τεράστια, γιατί σ’ αυτή τη δυσβάστακτη εποχή που ζούμε είναι αδύνατον να ξαναρχίσουμε αφού πλέον μας κατάντησαν πένητες.

Οι πληροφορίες μας λένε ότι ο όποιος δικαστικός αγώνας αρχίσει, είναι άγνωστο πού θα καταλήξει και αν τα όποια χρόνια μας υπολείπονται θα είναι τυραννικά και αβέβαια. Φτάνει πια η απάτη και η κλοπή, γιατί περί πραγματικής κλοπής πρόκειται. Ας μιλήσει ο οποιοσδήποτε υπεύθυνος καθαρά και να μας δώσει μια απάντηση, γιατί αυτά τα χρήματα που καταθέσαμε ως μετοχικό κεφάλαιο δεν ξαναδημιουργούνται.

Μόνο μη δώσουν τη στερεότυπη απάντηση «παίξατε –  χάσατε» γιατί τζόγο δεν κάναμε, όπως έκαναν πάρα πολλοί στο Χρηματιστήριο τις εποχές της δόξας του.

Οι μάχες των Ιταλών

Χρίστος Σχοινάς

ΦΟΥΡΚΑ ΧΑΛΚΙΔΙΚΗΣ

Είναι περίεργο που η Ιστορία ελάχιστα αναφέρει για την επιτυχία των Ιταλών στον παραλιακό άξονα της επίθεσης. Εάν δεν ήταν τόσο άσχετοι οι στρατηγοί τους, μέσα σε λίγες ημέρες θα είχαν βρεθεί στα νώτα της Μεραρχίας Ιωαννίνων και ο δρόμος για την Αθήνα θα ήταν ανοικτός.

Εάν δηλαδή οι Ιταλοί ενίσχυαν με νέες δυνάμεις τη μόνη επιτυχία τους (όπως θα έκανε κάθε πρωτοετής της Σχολής Ευελπίδων), ο στρατηγός Κατσιμήτρος που με το «έτσι θέλω» περιφρόνησε το σχέδιο αμύνης του ΓΕΣ θα είχε συλληφθεί «αυτός και η Μεραρχία του» από τους Ιταλούς και αντί να καμαρώνει (από το άγαλμά του στον Καλαμά) θα είχε το στίγμα του προδότη.

Το ΓΕΣ είχε καταρτίσει λεπτομερές σχέδιο αμύνης που προέβλεπε την εγκατάλειψη της γραμμής Καλαμά (και τα Γιάννινα) και τη διεξαγωγή της άμυνας σε προσφορότερο έδαφος, νοτιότερα. Ολες οι εκτιμήσεις κατέληγαν στο συμπέρασμα ότι η γραμμή Καλαμά ήταν αδύνατο να κρατηθεί. Κανείς βέβαια δεν περίμενε την ασχετοσύνη των ιταλών στρατηγών.

Λάθος μας επίσης είναι ο χαρακτηρισμός των ιταλών στρατιωτών ως δειλών (δεν είναι συνεπώς κατόρθωμά μας που τους νικήσαμε). Οι Ιταλοί φαντάροι πολέμησαν γενναία αλλά προδόθηκαν από την άσχετη ηγεσία τους (μπορούμε βέβαια να ισχυριστούμε πως ναι μεν οι Ιταλοί πολέμησαν γενναία, εμείς όμως πολεμήσαμε γενναιότερα).

Περί συνωστισμού

Νίκος Κασνακίδης

ΧΑΛΑΝΔΡΙ

Απορώ πώς και η κ. Μαρία Ρεπούση δεν είπε λέξη στον συρφετό των πατριδοκάπηλων που τη λοιδορούν, ad infinitum, για τον «συνωστισμό». Μια εξήγηση δίνω. Σαν Πειραιώτισσα, φαίνεται, τους έγραψε.

Να όμως που ο διαβόητος Χόρτον, πρόξενος στη Σμύρνη των ΗΠΑ, φίλος των εισβολέων Ελλήνων, δικαιώνει τον «συνωστισμό» της κ. Ρεπούση: «Χιλιάδες κατατρεγμένοι συνωστίστηκαν στην προκυμαία, όπου και παρέμειναν μέρες ολόκληρες». Από το βιβλίο «Αναφορικά με την Τουρκία» (εκδόσεις Λιβάνη).

Η άγνοια των Ελλήνων

Βασίλης Μαγκλάρας

Δεν υπάρχει αμφιβολία, είμαστε (αλίμονο σε μας ή στους άλλους;) με διαφορά ο εκλεκτός λαός του Θεού, αφού υπάρχουμε ακόμα. Ενας λαός προικισμένος με τόσα προσόντα, που τον καθιστούν μοναδικό. Ενας λαός με τέτοια ιδιαίτερα χαρακτηριστικά, που κοντεύει να τρελάνει όλους τους άλλους.

Εκεί που είναι σκυμμένος, να τος πετιέται απ’ την αρχή με τη φραπεδιά στο χέρι και το μπρελόκ να παίζει ανάμεσα στον δείκτη και στον αντίχειρα την επιδεξιότητα της φυλής. Εκεί που τον τρέχουν τα χρέη, οι φόροι, τα χαράτσια, αυτός τα προσπερνά ως ταπεινά κι ασήμαντα και συνεχίζει άκαμπτος σε νέα «ιδανικά», που απέκτησε ύποπτα ή δανεικά. Εχουμε φτάσει στο τελευταίο σκαλοπάτι από το ικρίωμα και εκείνο που μας απασχολεί είναι το χειροκρότημα από το πλήθος.

Γίναμε η χώρα των εκπλήξεων και έκπληκτοι φτάσαμε να διαπιστώνουμε και την καθημερινότητά μας. Ζούμε μονίμως στα σύννεφα αραχτοί και ξαφνικά πέφτουμε έκπληκτοι. Ετσι ξυπνήσαμε μια συνηθισμένη μέρα και άκουσον άκουσον σε καταυλισμό Ρομά στα Φάρσαλα, σε έλεγχο ρουτίνας με την παρουσία εισαγγελέα, είδε η δικαστική λειτουργός ένα ξανθό κεφαλάκι να ξεχωρίζει ανάμεσα σε μελαχρινά κεφαλάκια έξω απ’ το κλινοσκέπασμα και της κίνησε την περιέργεια.

Ενα ξανθό κεφαλάκι και η περιέργεια μιας εισαγγελέως μας έριξαν απ’ τα σύννεφα, για να ανησυχήσουμε μήπως γίνεται εμπόριο βρεφών με παράνομες υιοθεσίες, μήπως γίνεται εμπόριο οργάνων με θύματα τα απροστάτευτα αγγελούδια, μήπως γίνονται απαγωγές για εκμετάλλευση μικρών παιδιών. Ομως, μέχρι τότε πού να πάει ο νους μας. Τίποτα δεν γνωρίζαμε για το έγκλημα. «Αθώοι του αίματος».

Μια άλλη πάλι συνηθισμένη μέρα, που ξυπνήσαμε πέφτοντας απ’ τη συνηθισμένη τρύπα στα σύννεφα, διαπιστώσαμε ότι το μελανό μόρφωμα κτίζοντας στην εθνική απογοήτευση την εθνικιστική του δράση, είχε διαπράξει σωρεία εγκλημάτων. Επρεπε όμως να χαθεί ένας νέος άνθρωπος για να βγούμε από τον λήθαργό μας στα σύννεφα. Ομως, μέχρι τότε πού να πάει ο νους μας. Τίποτα δεν γνωρίζαμε εμείς.

Αθώοι του αίματος για τα φακελάκια, αθώοι του αίματος για τους επίορκους, αθώοι του αίματος για τους φοροκλέπτες, αθώοι του αίματος για την κομματικοποίηση της πολιτικής, αθώοι του αίματος για την μπαχαλοποίηση της κοινωνίας, αθώοι του αίματος για ό,τι κακό μας συνέβαινε και μας συμβαίνει, ώσπου να καταλάβουμε ότι έτσι αθωώναμε ό,τι μας βασάνιζε και τώρα το πληρώνουμε.

Παραγωγή και έξοδα

Νικόλαος Καραμούτσιος

ΣΥΝΤΑΞΙΟΥΧΟΣ

Το μεγαλύτερο πρόβλημα στη χώρα μας δεν είναι η χρεοκοπία, είναι ότι λαός και πολιτικοί είναι παρανοϊκοί ώς και σχιζοφρενικοί. Για να σας το αποδείξω: κατηγορούμε όλοι τους δανειστές γιατί μας επιβάλλουν λιτότητα για να μας δανείζουν. Αυτά τα μέτρα θα έπρεπε να τα πάρουμε από το 1974. Να μην παίρνουμε καθόλου δανεικά, να ξοδεύουμε όσα δουλεύουμε.

Ως παράδειγμα, εγώ παίρνω μαζί με ΕΚΑΣ 698 ευρώ τον μήνα και ξοδεύω μόνον τα 500 ευρώ τον μήνα και δεν δανείζομαι ποτέ ούτε ένα ευρώ, γιατί άμα δανειστώ θα γίνω απατεώνας αφού δεν θα έχω να το δώσω πίσω. Το χειρότερο είναι ότι είμαστε αμετανόητοι. Συνεχίζουμε να θέλουμε όλοι μεγάλους μισθούς και συντάξεις που δεν ανταποκρίνονται στην παραγωγή μας και στη δουλειά που κάνουμε στο τεμπέλικο πέρα για πέρα Δημόσιο και στον ιδιωτικό τομέα.

Η λύση δεν είναι τα δανεικά. Είναι να παίρνουμε όσα δουλεύουμε. Να γίνουν και περικοπές μισθών και συντάξεων. Ούτε καν 1.000 ευρώ ακόμη και του Προέδρου της Δημοκρατίας και πιο κάτω όλοι οι άλλοι μισθοί.