[Ανάλυση] Το ΠΑΣΟΚ ως σαμάρι…

Από το Μνημόνιο και μετά ακούγαμε διαρκώς ότι οι βουλευτές της συμπολίτευσης είναι υποζύγια. Υποζύγια γιατί έπρεπε να στηρίζουν νομοθετικές πρωτοβουλίες που θα τους έκαναν να χάσουν τις έδρες τους στις επόμενες εκλογές, ενώ δεν ήταν καν υπουργοί. Αυτή ήταν η εκδοχή από το 2009 έως το 2011. Μετά τα υποζύγια φορτώθηκαν ακόμη μεγαλύτερο πολιτικό βάρος. Επρεπε να στηρίζουν αντιλαϊκά μέτρα κυβερνήσεων συνεργασίας. Δηλαδή να είναι και αγκαλιά με τον εχθρό. Κάπως έτσι η ελληνική πολιτική πέρασε από τον Παπανδρέου στον Παπαδήμο. Και από τον Παπαδήμο στον Σαμαρά, σε κυβερνήσεις πρώτα με τον Βενιζέλο και τον Κουβέλη και μετά με τον Βενιζέλο σκέτο.

Οσο για τους βουλευτές – ειδικά του ΠΑΣΟΚ – πολλοί από αυτούς έχουν τη νοσταλγία της αντιπολίτευσης. Η τελευταία φορά που κόμμα εξουσίας έκανε αντιπολίτευση ήταν το 2009-2011, όταν η ΝΔ πήγε φουλ κόντρα στην πολιτική του Μνημονίου. Και δεν βγήκε χαμένη.

Τώρα το μοντέλο πάει να αντιστραφεί. Και αυτό γιατί το ΠΑΣΟΚ αντιμετωπίζεται από κάποιους ως σαμάρι της συμπολίτευσης. Το χτυπούν για να πλήξουν την κυβέρνηση. Και το χτυπούν από δύο μεριές. Τόσο από αριστερά όσο και από δεξιά. Για τον ΣΥΡΙΖΑ, ο αντίπαλος είναι το ΠΑΣΟΚ και όχι η ΝΔ. Η Κουμουνδούρου έχει ανοίξει την ιστορία των Ναυπηγείων επιχειρώντας να πλήξει τον Βενιζέλο. Για τους καμμένους, τους τζιτζικώστες και διάφορους άλλους που κινούνται στο ακροδεξιό περιθώριο το διακύβευμα είναι διαφορετικό. Να χτυπηθεί το ΠΑΣΟΚ – με τον πιο συκοφαντικό τρόπο – ώστε να ενοχοποιηθεί πολιτικά η ΝΔ που κυβερνά μαζί του. Αυτό να ερεθίσει ψηφοφόρους που το πολιτικό τους φρόνημα έχει ταλαιπωρηθεί τα τελευταία χρόνια από την ύφεση και τα μέτρα. Και να τους βγάλει από το μαντρί.

Με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, λοιπόν, το ΠΑΣΟΚ είναι πάλι στο στόχαστρο. Και μάλιστα πλαγιοκοπείται από δύο μεριές. Το χειρότερο – είναι η αλήθεια – δεν είναι οι πολιτικές επιθέσεις από – εν τέλει – ανυπόληπτα πρόσωπα. Είναι οι περιπέτειες πρωταγωνιστών της προηγούμενης 25ετίας στα δικαστήρια. Χωρίς αυτές οι επιθέσεις δεν θα είχαν δηλητήριο. Διότι άλλο να κατηγορείς ένα κόμμα για την πολιτική του. Και άλλο να το κατηγορείς και για διαφθορά μαζί. Φυσικά, ουδέν κακόν αμιγές καλού.

Το καλό με τον Βενιζέλο είναι ότι η αντιπαράθεση – και μάλιστα με εσχατολογικούς όρους – είναι το καλύτερο τερέν για τις πολιτικές του δεξιότητες. Αυτός που αναδείχθηκε στο πολιτικό προσκήνιο ως παραστάτης ενός Ανδρέα που εθεωρείτο τελειωμένος το 1989-90, διαπίστωσε με τη λίστα Λαγκάρντ ότι μπορεί να υπερασπιστεί τον εαυτό του το ίδιο καλά με το πώς μπορεί να υπερασπιστεί άλλους. Εδώ που τα λέμε, όσο κι αν το αντιμετωπίζουν ως σαμάρι, το ΠΑΣΟΚ τις αμαρτίες του τις κουβαλάει. Αν οι επιθέσεις εκ δεξιών και εξ αριστερών γίνονται για λόγους τακτικής, η αντεπίθεση με επικεφαλής τον Βενιζέλο αποτελεί ευκαιρία για πολιτική κάθαρση – με την έννοια του εξαγνισμού – και επανεκκίνηση. Κάθε αρχηγός χρειάζεται το αφήγημα επάνω στο οποίο θα ξεδιπλώσει την προσωπικότητά του. Ο Βενιζέλος έχει βρει το δικό του…