Το όριο των 30 ετών κάθειρξης και η μείωση της ποινής

Το Δόγμα Παρό αφορά μια απόφαση του Ανώτατου Δικαστηρίου της Ισπανίας στις 28 Φεβρουαρίου 2006 που απέρριψε το αίτημα αποφυλάκισης του Ενρί Παρό, μέλους της ΕΤΑ, ο οποίος είχε καταδικαστεί για 26 δολοφονίες και 166 απόπειρες δολοφονίας σε ποινή κάθειρξης 4.797 ετών. Σύμφωνα με τον ισπανικό νόμο αυτό σημαίνει ότι πρέπει να μείνει στη φυλακή μάξιμουμ 30 χρόνια, διότι, όπως σε όλα τα ευρωπαϊκά κράτη, θεωρείται ότι το να αρνηθεί η Πολιτεία στους κρατούμενους τουλάχιστον μια ελπίδα αποφυλάκισης, αποτελεί ανελέητη ποινή, γεγονός που μπορεί να τον οδηγήσει να μην είναι συνεργάσιμος στις φυλακές. Ο Παρό ζητούσε να απελευθερωθεί νωρίτερα καθώς είχε πάρει μέρος μέσα στη φυλακή σε δραστηριότητες όπως επιμόρφωση και εργασία, οι οποίες προσφέρουν μείωση της ποινής. Ομως τόσο το Ανώτατο Δικαστήριο της Ισπανίας όσο και το Συνταγματικό που πήρε ανάλογη απόφαση το 2008, θεώρησαν τα εγκλήματα και τις ποινές του Παρό τόσο σοβαρά ώστε η μείωση ποινής δεν πρέπει να αφορά τη συνολική μάξιμουμ ποινή των 30 ετών, αλλά κάθε ποινή που του έχει επιβληθεί ξεχωριστά και έτσι δεν θα μπορούσε να απελευθερωθεί νωρίτερα. Η όποια μείωση δηλαδή, θα έπρεπε να γίνει στην ποινή των 4.797 ετών…

Το 2012, σε μια παρόμοια υπόθεση, αυτήν τη φορά της Ινές ντελ Ρίο το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων αποφάσισε ότι ο διπλός υπολογισμός των ποινών, σύμφωνα με το Δόγμα Παρό αποτελεί μια αναδρομική ποινή που παραβιάζει το Αρθρο 5 της Ευρωπαϊκής Συνθήκης Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων. Η Ισπανία εφεσίβαλε την απόφαση, όμως η έφεση απορρίφθηκε την περασμένη Δευτέρα, βάσει του ίδιου σκεπτικού. Στην πράξη η απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου δεν είναι δεσμευτική, όμως η Ισπανία έχοντας υπογράψει την Ευρωπαϊκη Συνθήκη Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων είναι ηθικά υποχρεωμένη να τη σεβαστεί.