[Ανάλυση] Από την καχυποψία στην ισορροπία

Οπως και οι υπερδυνάμεις έτσι και οι πολιτικοί αρχηγοί δεν έχουν μόνιμους φίλους, αλλά μόνιμα συμφέροντα. Το εικονογραφεί η σύγκλιση Σαμαρά – Βενιζέλου όπως έχει εκδηλωθεί τις τελευταίες ημέρες. Είναι πιο θεαματική και από τη σύγκλιση Σαμαρά – Στουρνάρα.

Ο Πρωθυπουργός και ο υπουργός Οικονομικών ήταν και είναι από τα πιο επιτυχημένα blind dates της πολιτικής – και μάλιστα διεθνώς. Αλλά εκεί υπήρχαν τουλάχιστον κάποιες προδιαθέσεις. Αμφότεροι έχουν περάσει από το αγγλοαμερικανικό εκπαιδευτικό σύστημα, έχουν κοινό κοινωνικό κώδικα – άντε, πήγαιναν και στα ίδια θερινά σινεμά στην Κηφισιά! Η αλήθεια όμως είναι ότι κόλλησαν όταν έγινε φανερό ότι ο Στουρνάρας ήταν διατεθειμένος να πάρει κόστος – «Ρίξ’ τα όλα επάνω μου», φέρεται να είχε πει σε μία από τις πρώτες, αναγνωριστικού χαρακτήρα συνεργασίες. Η «χημεία» βρέθηκε λοιπόν γρήγορα. Ενώ η στόχευση ήταν κοινή: ο Στουρνάρας τα έδινε όλα για να μη φύγουμε από την ευρωζώνη, ενώ ο Σαμαράς δεν ήθελε, βέβαια, να του σκάσει η χώρα στα χέρια. Με άλλα λόγια, το ζεύγος Πρωθυπουργού – υπουργού Οικονομικών λειτούργησε ως «έλλογος παίκτης». Τα υπόλοιπα είναι – ή θα τα γράψει η – Ιστορία.

Με τον Βενιζέλο, όμως, τα πράγματα ήταν διαφορετικά. Ο Σαμαράς λειτούργησε πολιτικά ήδη από τον Ιούνιο του 2012, όταν διέβη από την πλευρά του τον Ρουβίκωνα για να γίνει η κυβέρνηση των τριών. Ο Πρωθυπουργός επιστράτευσε την αστική του ευγένεια, την προσωπική του άνεση και τη μεσσηνιακή του ευελιξία στις συναντήσεις με Κουβέλη και Βενιζέλο στο Μαξίμου, προκειμένου να κατευνάσει κυρίως τον δεύτερο, όταν χρειάστηκε. Μέχρι εκεί όμως. Στην κυβέρνηση δεν τον ήθελε. Ή, μάλλον, δεν μπορούσε να ξεπεράσει τις επιφυλάξεις του. Ή την αρνητική ενέργεια του ενστίκτου του. Ο Βενιζέλος είναι εκ χαρακτήρος παίκτης που παίρνει όλο τον χώρο. Η ανέλιξή του το 2010-12 προκαλούσε ανησυχίες. Πρώτα έβαζε ερωτηματικά στην πολιτική Παπακωνσταντίνου. Μετά έγινε αντιπρόεδρος και αναγκαστικά υπουργός Οικονομικών. Συνόδευσε τον Παπανδρέου στο G-20 αλλά, τελικά, τον εκτόπισε και σε μερικούς μήνες είχε γίνει αρχηγός χωρίς αντίπαλο. Αυτά δεν μπορούσαν εύκολα να επαναληφθούν σε περιβάλλον συγκυβέρνησης. Αλλά η πιθανότητα να είναι ανεξέλεγκτος ο Βενιζέλος εντός κυβέρνησης δεν μπορούσε να αποκλειστεί. Και όχι μόνο από τον Σαμαρά, αλλά από τους έμπειρους πολιτικούς παρατηρητές.

Η κρίση της ΕΡΤ τα άλλαξε όλα αυτά. Ο Σαμαράς λειτούργησε ρεαλιστικά – όπως και ο Βενιζέλος. Κι έτσι, έπειτα από ένα κρυφό ραντεβού στη Μουρούζη πριν από την αποχαιρετιστήρια συνάντηση με τον Κουβέλη, πήγαμε στην κυβέρνηση των δύο. Η αλήθεια είναι ότι η καλή μέρα φάνηκε από την αρχή ή, μάλλον, από το μακρύ Σαββατοκύριακο σύνθεσης της νέας κυβέρνησης. Η συνεννόηση ήταν βελούδινη και ο καθένας πήρε αυτό που ήθελε. Από την άποψη αυτή, η στήριξη Σαμαρά προς τον Βενιζέλο για τα Ναυπηγεία περισσεύει αν σκεφτεί κάποιος ότι τον είχε στηρίξει όσο κανείς για τη λίστα Λαγκάρντ. Τότε ήταν που ήρθε πιο κοντά και ο Στουρνάρας με τον Βενιζέλο. Το ενδιαφέρον ερώτημα είναι πόσο έχει ενοχλήσει τον Βενιζέλο το αίσθημα ότι δεν τον στήριξε ο Αβραμόπουλος στη Βουλή. Γιατί η επαναφορά του εκκρεμούς το έφερε από την άλλη πλευρά. Επιβεβαιώνοντας το status του ως αντιπροέδρου επί του Αβραμόπουλου – αφού ο Βενιζέλος μίλησε για «οδηγίες» που είχαν δώσει ο Πρωθυπουργός και αυτός στο Αμυνας για τα Ναυπηγεία – ο Βενιζέλος το επέβαλε γενικά στην κυβέρνηση. Οπότε έσπασε και το moratorium με τον Στουρνάρα που τα άκουσε για τα περί μέτρων, συντάξεων και άλλων. Το καλό είναι ότι ο Στουρνάρας δεν πτοείται…