Πολιτισμός

Ο κίνδυνος εμπνέει το θάρρος και ο Τομ Χανκς καθηλώνει

Το ισχυρότατο «Captain Philips» του Πολ Γκρίνγκρας δεν χάνεται με τίποτα. Αν πάντως ανήκετε σ’ αυτή τη συμπαθέστατη κατηγορία ανθρώπων που πάνε σινεμά δύο φορές την εβδομάδα, δείτε το «Μείνε δίπλα μου»

Ακόμη ένα σεμινάριο υποκριτικής από τον Τομ Χανκς στο «Captain Phillips»

Ακόμη ένα σεμινάριο υποκριτικής από τον Τομ Χανκς στο «Captain Phillips»

Σχόλια
4 λεπτά
«Captain Philips». Είναι φορές που μια ταινία θα «σε πιάσει από τα μούτρα», που λένε. Θα σε καθηλώσει, θα σε κάνει να ιδρώσεις, να κλάψεις, θα προκαλέσει τέλος πάντων μια αντίδραση. Και θα το κάνει με μια βίαιη αμεσότητα τέτοιας ισχύος που δεν θα προλάβεις καν να θέσεις μια ηθική και κυρίως προσωπική κρίση ανάμεσα σε σένα και την εικόνα που σε βομβαρδίζει.
Αντιλαμβάνεστε πού το πάω: ο δημιουργός που κάνει μια τέτοια ταινία ξεκινά με τη βεβαιότητα πως αυτό που έχει να πει είναι πολύ, μα πολύ σοβαρό. Ε, καλά θα κάνει να είναι σίγουρος για τον εαυτό του. Γιατί μπορεί εγώ να μη σκέφτομαι και «απλώς» να αισθάνομαι βλέποντας την ταινία του, όταν όμως αυτή τελειώσει, εγώ θα δώσω λίγο χρόνο στον εαυτό μου και θα κάνω την εξής απλή ερώτηση: Τώρα όλη αυτή την αγωνία εγώ την έφαγα τζάμπα ή υπήρχε λόγος; Και αν η απάντηση είναι αρνητική, τότε ώρα καλή και στον σκηνοθέτη και στην ταινία του.
Ο Πολ Γκρίνγκρας έχει πλέον ολοκληρώσει μια άτυπη τριλογία, βασισμένος σε αληθινά γεγονότα. Ξεκίνησε το 2002 με τη «Ματωμένη Κυριακή» (η εν ψυχρώ δολοφονία 13 διαδηλωτών στη Βόρεια Ιρλανδία από ένστολα όντα κατά τη διάρκεια ειρηνικής συγκέντρωσης το 1972), συνέχισε το 2006 με το «United 93» (η ιστορία ενός εκ των αεροπλάνων που «χάθηκαν» στην τρομοκρατική επίθεση της 11ης Σεπτεμβρίου) και ολοκληρώνει τώρα με τούτο εδώ. Που ξεκινά από την κατάληψη ενός αμερικανικού πλοίου από σομαλούς πειρατές, το 2009, για να συνθέσει ένα ανθρώπινο δράμα που τελικά λέει πολύ περισσότερα από την προσωπική ιστορία του «καπετάνιου» του.
Γιατί, ακόμη κι όταν οι διάλογοι ανάμεσα στον – πέρα από κάθε κριτική – Τομ Χανκς και τον σομαλό «αρχηγό» γίνονται κραυγαλέοι στα νοήματά τους («Δεν μπορεί να μην υπάρχει τίποτα πέρα από το ψάρεμα και την πειρατεία», λέει ο πρώτος – «Ισως να ‘ναι έτσι στην Αμερική», απαντά ο δεύτερος), τα τόσο προστατευμένα από την άρχουσα χολιγουντιανή τάξη όρια του «άσπρου» και του «μαύρου» θολώνουν με μια αξιοζήλευτη εντιμότητα.

Βαθμοί: 7

Οι άλλες ταινίες της εβδομάδας

Μελαγχολία
«Μείνε δίπλα μου». Εχοντας αναλάβει την ευθύνη για ένα έγκλημα που διέπραξε η γυναίκα του, ο Μπομπ (ένας υπέροχος Κέισι Αφλεκ) δραπετεύει για να επανενωθεί με τη γυναίκα (Ρούνεϊ Μάρα) και το παιδί που δεν γνώρισε ποτέ. Βουτηγμένο σ’ έναν καθαρά αμερικανικό λυρισμό που παραπέμπει εν μέρει στο σινεμά του Τέρενς Μάλικ, αλλά διαθέτει και μια λογοτεχνικής υφής ευαισθησία, το φιλμ του Ντέιβιντ Λόουερι μιλά για το γρήγορο και οδυνηρό όνειρο της ανθρώπινης ύπαρξης, αντιπαραθέτοντας την ομορφιά με την αγριότητα του ενστίκτου, και το κάνει επενδύοντας σε μια καλλιέπεια που ποτέ δεν «κοντράρει» το αυθεντικό υλικό. Δίχως να δίνει απαντήσεις στα ερωτήματα που θέτει, η ταινία σε αφήνει με μια μελαγχολία που μονάχα την ειλικρίνεια των προθέσεών του υπογραμμίζει.
Βαθμοί: 7

«Στημένη» τρέλα
«Ο αφρός των ημερών». Το πότε ειρωνικό, πότε ευαίσθητο χιούμορ του Μπορίς Βιάν δεν περιγράφεται εύκολα με λέξεις, πόσω μάλλον με εικόνες. Κι όμως ο Μισέλ Γκοντρί πιάνει τον «Αφρό των ημερών» και του δίνει να καταλάβει! Μέσα από την εντυπωσιακά επενδυμένη ερωτική ιστορία του (με πληθώρα ψηφιακών εφέ, εντυπωσιακών σκηνικών και φαντεζίστικων χρωμάτων που δεν σταματούν στιγμή να σε πολιορκούν) επιχειρεί να αγγίξει το αδιευκρίνιστο και μαγικό τόσο της γραφής του Βιάν όσο και του ίδιου του έρωτα. Και… αποτυγχάνει. Γιατί τόσο το ένα όσο και το άλλο προκύπτουν από την παραδοχή μιας αδυναμίας, στην οποία η «τελειότητα» της κατασκευής αυτού εδώ του φιλμ το μόνο που μπορεί να κάνει είναι να γυρίσει την πλάτη.
Βαθμοί: 4

Δικαίωμα στο πορνό
«Δον Ζουάν». Ενας αμερικανός γόης, κολλημένος με τις ιντερνετικές τσόντες, μπλέκει με αμερικάνα νεαρά που ζει στο δικό της χαζοχαρούμενο ροζ συννεφάκι, όπου οι άνθρωποι ερωτεύονται όπως ακριβώς στο σινεμά. Το ότι μια κοινή υποκρισία ενώνει τόσο αυτούς που γυρίζουν τσόντες όσο και αυτούς που γυρίζουν ρομαντικές κομεντί είναι κάπως κυνικό, αλλά διατυπώνεται με πολύ χιούμορ από τον Τζόζεφ Γκόρντον Λέβιτ που σκηνοθετεί και πρωταγωνιστεί εδώ πλάι στη Σκάρλετ Γιόχανσον. Τι κρίμα που αυτή εδώ η κωμωδία δεν έχει τα κότσια να διασχίσει αυτή την απόσταση μέχρι τέλους!
Βαθμοί: 5

Οικολογικό καρτούν
«Βρέχει κεφτέδες 2». Ο εφευρέτης του πρώτου φιλμ αντιμετωπίζει μια σειρά από… ζωντανά φαγητά. Εντάξει, έχει την πλάκα του, και αν μη τι άλλο ο οικολογικός του προβληματισμός έχει κάτι να πει στα πιτσιρίκια. Από την άλλη, πότε πήραν τα καρτούν διαζύγιο με την ανατροπή;
Βαθμοί: 5

Καυστικός Κάπρα
«Ο λαός προστάζει». Οι αφοσιωμένοι σινεφίλ ας σπεύσουν στην ταινία του Φρανκ Κάπρα (ένας δημοσιογράφος στήνει ψεύτικο γράμμα απεγνωσμένου εργάτη στα όρια της αυτοκτονίας, το δημοσιεύει και μετά αγκαζάρει κι έναν κακομοίρη για να «παίξει» τον ρόλο) που παραμένει καυστική ογδόντα χρόνια μετά.
Βαθμοί: 8

Νότες στην οθόνη
«OST: Original Soundtrack». Ελληνικό ντοκιμαντέρ για τη μουσική στον κινηματογράφο με συνεντεύξεις των Νίνο Ρότα, Παντελή Βούλγαρη, Τρέβορ Τζόουνς, Γιώργου Χατζηνάσιου και πολλών άλλων.

Επόμενο άρθρο

Google news

Ακολουθήστε tanea.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.

Σχετικά άρθρα

Σχόλια
Σχολίασε εδώ
0 /50
0 /2000

Τα Νεότερα

  1. Συναγερμός στο 1ο ΕΠΑΛ Κορυδαλλού: Λουκέτο για διαρροή προπανίου
  2. Καιρός: Λασποβροχές και σκόνη σήμερα – Ποιες περιοχές θα επηρεαστούν
  3. Καλώδιο: Σήμερα το απόγευμα στην «κόκκινη περιοχή» το Abeille Marengo- Όλα ανοικτά για «κίνηση» της Τουρκίας

Πιο Σχολιασμένα

Πιο Διαβασμένα

Cookies