Γκρέιντον Κάρτερ: Ο «επιστήμονας» του γκλάμουρ

Για την κοινότητα του Χόλιγουντ έχει τη φήμη του «μπελά». Ο ίδιος απασχολεί την επικαιρότητα με αφορμή το πλήρες λεύκωμα που επιμελήθηκε για τα 100 χρόνια του αμερικανικού περιοδικού «Vanity Fair» (Βάνιτι Φερ), διάσημου για τη διεισδυτική αρθρογραφία του γύρω από τους κατοίκους του Χόλιγουντ και τους πολιτικούς αστέρες

Το βιβλίο είναι ένα βαρύ άλμπουμ φωτογραφιών, της κατηγορίας διακοσμητικών αντικειμένων πάνω σε τραπέζια σαλονιών. Για να ξεφυλλίζουν οι ένοικοι τέτοιων χώρων σελίδες με εικόνες της Κίρα Νάιτλι και της Σκάρλετ Γιόχανσον μεταμορφωμένες σε γυμνές νύμφες, ή να βλέπουν τον Λεονάρντο ντι  Κάπριο τυλιγμένο με έναν λευκό κύκνο. Για τον εκδότη του περιοδικού, οι ηθοποιοί του Χόλιγουντ είναι οι μόνες πηγές εκπομπής του γκλάμορ, τα μοναδικά πρόσωπα με διεθνή αναγνωρισιμότητα. Ενας επιστήμονας δεν είναι λαμπερός, ένας πρωταθλητής μπορεί να επιδίδεται σε ένα σπορ που είναι άγνωστο στην Ευρώπη, ενώ οι μουσικοί είναι ταλέντα μιας παρωχημένης εποχής. «Τα αστέρια του κινηματογράφου βασικά μόνο ντύνονται. Σίγουρα είναι ωραιότεροι από όλους εμάς και όταν τους βάλεις στο εξώφυλλο, μπορούν να σηκώσουν το περιοδικό από το περίπτερο και να το στείλουν σε κάποιο σπίτι».

ΑΛΛΟ ΣΤΑΡ, ΑΛΛΟ ΡΙΑΛΙΤΙ. Ο ίδιος άνθρωπος που τα λέει αυτά γνωρίζει ότι την εποχή του ψηφιακού μοιράσματος και της άμεσης επικοινωνίας των διασήμων με τις στρατιές των θαυμαστών τους, το δικό του περιοδικό δεν μπορεί να προσφέρει κάτι ιδιαίτερα αποκαλυπτικό και άγνωστο. Ωστόσο δεν χαρίζει τις σελίδες του ιστορικού τίτλου στους διάσημους ανθρώπους του πλανήτη, δηλαδή στους «βασιλείς των ριάλιτι» όπως οι αδελφές Καρντάσιαν και  Χίλτον, τις οποίες ο Κάρτερ θεωρεί σκουπίδια της κουλτούρας. «Γιατί να είναι σταρ; Πρόκειται απλώς για παράξενες φιγούρες των ταμπλόιντ που θα εξαφανιστούν στα επόμενα δέκα λεπτά».

Παρότι το στυλ του με τα πουκάμισα Μπρουκς Μπράδερς και τα άνετα σακάκια του δίνουν τον αέρα του καλού γόνου της Ανατολικής Ακτής, ο 64 ετών Κάρτερ μεγάλωσε στα προάστια της Οτάβα στον Καναδά, όπου ο πατέρας του έχει προσφέρει τις υπηρεσίες του πιλοτάροντας ένα σκάφος της Καναδικής Πολεμικής Αεροπορίας.

Στα νιάτα του προσποιήθηκε ότι είχε εβραϊκή καταγωγή, ότι έσκαβε και άνοιγε λάκκους σε νεκροταφεία, ότι δούλεψε εργάτης σε σιδηροδρόμους, ότι αποχώρησε από το κολεγιακό περιοδικό που παρότι ήταν οικονομικά υγιές, κατέληξε να καταστρέψει τους χρηματοδότες του.

Το μόνο βέβαιο για το παρελθόν του είναι ότι εγκατέλειψε νωρίς τον γάμο με την πρώτη σύζυγό του, μία υπάλληλο μουσείου. Ηταν 28 όταν έφτασε στη Νέα Υόρκη. Στην ιδανική ηλικία για να επινοήσει εξαρχής τον εαυτό του. «Είχα φυσιολογική παιδική ηλικία και τέλεια μεσοαστική ανατροφή. Η ζωή μου είναι ένα ανοιχτό βιβλίο και φίλοι μου παραμένουν οι άνθρωποι τους οποίους γνωρίζω από τα παιδικά μου χρόνια. Επίσης διατηρώ φιλικές σχέσεις με όλες τις γυναίκες που στο παρελθόν είχαμε κάποιον δεσμό».   

Ο μεγαλύτερος θρίαμβος της νιότης του ήταν ότι κατάφερε να φτάσει στη Νέα Υόρκη, δεκάδες χιλιόμετρα δηλαδή μακριά από εκεί όπου γεννήθηκε. Και ένα νέος άνδρας των προαστίων που ονειρεύεται ουρανοξύστες, τρελά πάρτι, κοκτέιλ μαρτίνι και επιδείξεις λεκτικής ικανότητας και χειρισμού της γραφής είναι περισσότερο κατάλληλος, σε σύγκριση με έναν «γηγενή», για να αναλάβει τη διεύθυνση ενός περιοδικού αφιερωμένου στην επική διάσταση της ζωής της Νέας Υόρκης.

Αυτό και έκανε. Πρώτα είχε ένα σύντομο πέρασμα από το περιοδικό «Τάιμ» και στη συνέχεια άνοιξε το «Σπάι», ένα σατιρικού περιεχομένου περιοδικό που λάτρευε να βασανίζει τους διάσημους. Ο Ντόναλντ Τραμπ, για παράδειγμα, ήταν ο «άξεστος κοντοδαχτυλάκιας». Οι συντάκτες του «Σπάι» συνήθιζαν να τηλεφωνούν στους σκηνοθέτες του Χόλιγουντ και στους πολιτικούς  προσποιούμενοι μία κάποια διασημότητα. Μετά μετρούσαν τον χρόνο που μεσολαβούσε μέχρι να τους ξαναπάρουν στο τηλέφωνο. Από αυτά τα στοιχεία ο Κάρτερ και η ομάδα του υπολόγιζαν τον «δείκτη σπουδαιότητας» των περιώνυμων εκείνης της εποχής. Ο Σιλβέστερ Σταλόνε λοιπόν εμφανίστηκε να έχει μεγαλύτερο σκορ σε σχέση με οποιονδήποτε νομπελίστα λογοτέχνη ή γερουσιαστή.

Η συνεισφορά του Κάρτερ στην κουλτούρα των ψυχαγωγικών εντύπων άνοιξε το 1992 την πόρτα του εκδότη στο «Βάνιτι Φερ». Διαδέχτηκε την Τίνα Μπράουν και εφήρμοσε τη θεωρία του έβδομου δωματίου, την οποία έχουμε δει και στο σινεμά με τον Τζον Κιούζακ και τη Κίρστεν Ντανστ, χάρη στην επιτυχημένη προσαρμογή του βιβλίου του Τόμπι Γιανγκ, «Πώς να χάσεις φίλους και να αποξενωθείς από τους ανθρώπους». Η θεωρία του Κάρτερ λέει ότι η πραγματική εξουσία και επιρροή κατοικοεδρεύουν στο απατηλό έβδομο δωμάτιο. Ο ίδιος  τοποθετεί τον εαυτό του ακόμη στο πρώτο.

Ως εκδότης έχει τη φήμη ότι είναι πολύ απότομος. Το πάθος του δεν είναι  το παραδοσιακό πάρτι του περιοδικού μετά την τελετή απονομής των Οσκαρ. Εκεί υποκρίνεται ότι διασκεδάζει αφού προηγουμένως έχει πιει μόνο λίγη σαμπάνια και έχει τονώσει τη γαλήνη του με ένα ηρεμιστικό.

Η αδυναμία του είναι να συνεργάζεται με τους εξαιρετικούς συγγραφείς που επιδίδονται στην τέχνη της εκτεταμένης δημοσιογραφικής κάλυψης των ιστοριών τους και οι οποίοι αποτελούν την αξία περιεχομένου του «Βάνιτι Φερ». «Η δουλειά του εκδότη είναι να κάνει έναν συγγραφέα να σκέφτεται πως το θέμα του είναι ό,τι πιο σημαντικό έχει να κάνει στη ζωή του για αυτό και πρέπει να κάνει ό,τι καλύτερο μπορεί».

ΠΟΛΕΜΙΟΣ ΤΟΥ ΜΠΟΥΣ. Με τα χρόνια ο Κάρτερ εξελίχθηκε. Ο νεαρός χαβαλεδιάρης σχολιαστής έγινε σοβαρός άνθρωπος κατά τη διάρκεια της προεδρίας του Τζορτζ Γ. Μπους. Μέσα από το« Σημείωμα του εκδότη», δηλαδή τη στήλη του στο «Βάνιτι Φερ», ο Κάρτερ κατέκρινε έναν πρόεδρο τον οποίο θεωρούσε ανελεύθερο και υποκινητή πολέμων.

Ο πολέμιος του Μπους εκδότης του «Βάνιτι Φερ» σε κλίμα γενικευμένου φόβου μετά την 11η Σεπτεμβρίου ήταν πολύ μόνος. «Ημουν υπερήφανος για τον εαυτό μου και τους συντάκτες μου για εκείνη την εποχή. Ηταν μία από τις σπάνιες στιγμές της ζωής μου που έτυχε να είμαι σωστός». Ωστόσο, ο καυστικός Κάρτερ είναι επιφυλακτικός και με τον Μπαράκ Ομπάμα. «Δεν τα θαλάσσωσε και αυτό αρκεί στις ημέρες μας. Αλλά θα τον θυμούνται μάλλον σαν Τζίμι Κάρτερ με δύο προεδρικές θητείες, παρά σαν τον Ρούσβελτ, τρεις θητείες πρόεδρο της Αμερικής».