Δημητρούλα μου γεια σου, και γεια σου κύριε μενεξέ, και γεια σου χαρά σου Βενετιά και κυρίως φεύγω, γεια σου, γεια σου!… Α, τις βρυσούλες ξέχασα! Εχετε γεια βρυσούλες λοιπόν!… Σιγά μη μείνω εδώ, Δημητρούλα μου. Διότι εδώ όχι απλώς μας ψεκάζουν (κυρίως με λακ για δυνατό κράτημα), αλλά ρίχνουν και παραισθησιογόνα στο νερό και επιπλέον έρχονται τις νύχτες τα Βριλ και μας κάνουν τη λοβοτομή πόντο πόντο. Και από τις αρχές της εβδομάδας κυκλοφορούν και κάτι τρόλεϊ που εκεί που είχαν πρώτα τα γιγάντια κρουασάν και μια Αμιτα να, με το συμπάθιο, τώρα γράφουν «Eπέστρεφε…». Δεν είναι αυτό υπονοούμενο; Πού «επέστρεφε» δηλαδή, αν όχι στα συγκαλά σου; Ασε που νομίζω ότι αυτό το τελευταίο ειδικά είναι μια προσωπική έκκληση στον διευθυντή προγράμματος του Αnt1 Γιάννη Λάτσιο. Που, προφανώς, γλίστρησε στην μπανανόφλουδα της ματαιοδοξίας και σαβουρντίστηκε καταμεσής στη ρωγμή του χρόνου και του κοινού περί ωραίου αισθήματος. Και μετά αναδύθηκε κοτζάμ διευθυντής, ντυμένος σαν Λουδοβίκος με περούκα, φουφούλα και άσπρο καλσόν, φτυστός με έναν σε γκομπλέν που είχε η γιαγιά μου στο σαλόνι – με κάτι ζαβές γύρω τριγύρω που έκαναν πικνίκ και κούνια… Δεν τον είδα εγώ στο τρέιλερ;… Βέβαια, τώρα που το σκέφτομαι, μην «επέστρεφε». Μείνε όπως είσαι γιατί σου ‘ρχομαι!
Τον τελευταίο τον καιρό κυκλοφορώ μ’ ένα μωρό
Διότι και εδώ να μείνω, Δημητρούλα μου, δεν βλέπω προκοπή… Το μόνο που βλέπω είναι φτωχούς ανθρώπους με πληγωμένο εγωισμό. Σιγά το νέο θα μου πεις – κυρίως ως προς τους φτωχούς. Αλλα ως προς τον εγωισμό, ο ουδός του πόνου από την πληγή μπορεί να σου ανοίξει ολοκαίνουργιους ορίζοντες. Παράδειγμα η Ρούλα Κορομηλά! Πάπαλα τη θεωρούσαμε και να που την είδα, πληγωμένη μεν αλλά με μια νέα προοπτική καριέρας. Και ποιος είμαι εγώ που θα κρίνω δηλαδή! Ολοι κάποιον παριστάνουμε. Στον συμπαθή Γρηγόρη Βαλτίνο, για παράδειγμα, αρέσει να παριστάνει τον Ζορμπά! Δικαίωμά του! Στη μη συμπαθή Ζέτα Δούκα, τη Μελίνα Μερκούρη. Επίσης δικαίωμά της! Στην αδιάφορη Νικολούλη, την πράκτορα της Αντιτρομοκρατικής, γι’ αυτό και ποζάρει με περίστροφο! Δεν είναι λοιπόν δικαίωμα και της Κορομηλά να περιφέρεται ως Δήμητρα Λιάνη – Παπανδρέου; Και μη μου πεις ότι αυτή η ομοιότητα είναι τυχαία, γιατί θα επιβιβαστώ στο τρόλεϊ «Επέστρεφε»…
Ηδη άρχισα να βγαίνω και ξανά κυκλοφορώ
Τρόλεϊ είπα και θυμήθηκα, Δημητρούλα μου… Εμένα, φαίνεται, μου ρίξανε πολλή λακ για πολύ δυνατό κράτημα και έχω χάσει επεισόδια. Διότι τι να σκεφτώ ο ασυγχώρητος όταν βλέπω φαρδύ πλατύ στην τηλεόραση τον τίτλο «Η Νατάσσα Θεοδωρίδου επιστρέφει με καστανά μαλλιά σε νέα σουξέ». Να κάνω πέτρα την καρδιά μου και κότσο τα μαλλιά μου (που δεν έχω) και να την πιάσω τη λαϊκή αοιδό Νατάσσα και να της πω ότι υπάρχουν μια χαρά τρόλεϊ να την πάνε σε αυτά τα Νέα Σουξέ (να υποθέσω ότι είναι κάπου κοντά στα Νέα Λιόσια;) και να αφήσει τα μαλλάκια της ήσυχα. Να μην τα «εξευτελίζει μες στην πολλή συνάφεια του κόσμου, μες στες πολλές κινήσεις κι ομιλίες»…
ΥΓ: Και για να σοβαρευτούμε, εγώ προσωπικά, αν μου επιτρέπεται να έχω άποψη, θεωρώ την ποίηση χαμηλόφωνη τέχνη, σχεδόν ψιθυριστή. Οταν κυκλοφορεί «μες στες πολλές κινήσεις κι ομιλίες» μοιάζει με διαφημιστικό σλόγκαν…