Πολιτική και αισθητική ορθότητα

Ολα αυτά φτιάχνουν αναμφιβόλως μια ατμόσφαιρα, αλλά μια ατμόσφαιρα όπου οι συντεταγμένες ενός μεταμοντέρνου σχετικισμού έρχονται εξ απαλών ονύχων να συναντήσουν την πολιτική και αισθητική ορθότητα.
Ο Μουρακάμι κολακεύει τον μέσο αναγνώστη που μέσα στον βομβαρδισμό της παγκοσμιοποιημένης κουλτούρας προσπαθεί να προσανατολισθεί στο Ιντερνετ και στα κυριακάτικα ένθετα, έχοντας κάτι πιάσει
τ’ αυτί του για τον Μάιλς Ντέιβις, κάτι από Οργουελ και ίσως από Γκοντάρ, κινούμενος μεταξύ εικονικών θραυσμάτων και επιχειρώντας να νοηματοδοτήσει τη ζωή του μέσω κακοχωνεμένων θεωριών για το χάος, την παγκοσμιοποίηση και την αρχή της απροσδιοριστίας. Ο Μουρακάμι δεν κάνει βεβαίως παραλογοτεχνία αλλά γνωρίζει άριστα τις τεχνικές της.
Επιπλέον αξιοποιεί πλήρως το γεγονός ότι είναι Ιάπωνας, δηλαδή διατηρεί κάτι λίγο από την παράδοση του εξωτισμού, κάτι από ζεν και σαμουράι και γκέισες μετεξελιγμένο – άρα αναγνωρίσιμο – σε Καβασάκι, σούσι και κολ γκερλ. Τα καταφέρνει δε μια χαρά στην ικανοποίηση του περίφημου αιτήματος της διαπολιτισμικότητας διά μέσου του διαλογισμού και του ποπ μυστικισμού, πείθοντάς μας ότι ζούμε όλοι στο ίδιο καράβι κι ότι αν τύχει να βαρεθούμε, δίπλα είναι
η θάλασσα και μπορούμε άνετα να φουντάρουμε, όχι στο αγριεμένο πέλαγος όπως θα πίστευαν οι λάτρεις του παραδοσιακού ρεαλισμού αλλά στο διάκενο των πραγμάτων – στη ρωγμή άλλων πραγματικοτήτων.

Κι έτσι, δίπλα στην τρυφερή σχέση που αναπτύσσεται μεταξύ Μάρι και Ταχακάσι θα βρει κάποιες ρωγμές για να διεισδύσει και η ωραία κοιμωμένη αδελφή. Σε ό,τι αφορά την κακοποιημένη πόρνη, τον εγκληματία εξέκιουτιβ και τους λοιπούς φευγαλέους ήρωες δεν θα μάθουμε τίποτα για την τύχη τους. Τους κατάπιε η νύχτα των άλλων πραγματικοτήτων.