Τινέιτζερ «Ωραία της ημέρας» και οι άλλες ταινίες της εβδομάδας
«Νέα και όμορφη». Χάρμα οφθαλμών η Μαρίν Βακτ στην ταινία του Φρανσουά Οζόν
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
4 λεπτά «Νέα και όμορφη». Θα το πω εξαρχής: σπανίως η υπογραφή του Φρανσουά Οζόν με προϊδεάζει θετικά. Το παραδέχομαι. Με ελάχιστες εξαιρέσεις («5 επί 2», «Σατανικοί εραστές»), ενοχλούμαι συχνά από τα διανοουμενίστικα τερτίπια του, που μοιάζουν να προκύπτουν περισσότερο από έναν εξυπνακισμό (ο άνθρωπος είναι σίγουρα ταλαντούχος) παρά από μια βαθιά ειλικρίνεια απέναντι στο δράμα των ηρώων που φιλμογραφεί. Και να που ο γάλλος σκηνοθέτης με κερδίζει ξανά. Τόσο που με «υποχρεώνει» με τον τρόπο του να επιστρέψω στη φιλμογραφία του, έτσι για να δω πόσο τον έχω αδικήσει – πόσο υπέροχο να σε οδηγεί εκεί μία ταινία! Τι συμβαίνει λοιπόν εδώ;
Βλέπουμε πρώτη φορά την ηρωίδα (την, όντως, νέα και όμορφη Μαρίν Βακτ) μέσα από κιάλια, και ο Οζόν παίζει το πρώτο του παιχνιδάκι μαζί μας τοποθετώντας μας εξαρχής σε ρόλο… μπανιστηρτζή. Δύσκολο να το αποφύγεις παρακολουθώντας την ιστορία της 17χρονης Ιζαμπέλ, κόρης μεγαλοαστικής οικογένειας που, όταν η ταινία ξεκινά, είναι ακόμη παρθένα.
Κάτι που θα αλλάξει προφανώς στη συνέχεια, και μάλιστα με ακραίο τρόπο: από την πρώτη της φορά (που, όπως οι περισσότερες «πρώτες φορές» στο, σινεμά φιλμογραφείται με μάλλον αντιρομαντική διάθεση) μέχρι την οικειοθελή εκπόρνευσή της η Ιζαμπέλ θα κάνει τα πάντα για να ανακαλύψει τη σεξουαλικότητά της, ενοχοποιώντας μέσα από αυτή τη διαδρομή ολάκερο το κοινωνικό πλαίσιο που την/μας περιβάλλει. «Το κάνει γι’ αυτό;» θα αναρωτηθούν κάποιοι. Εχει σημασία; Το απαθές βλέμμα της δεν μας δίνει καμιά απάντηση.
Και έρχεται η συνάντησή της με τη Σάρλοτ Ράμπλινγκ για να επαναπροσδιορίσει ό,τι είχαμε δει και να κλείσει το φιλμ με ένα φινάλε ανοιχτό, που όμως μοιάζει να είναι το πιο ταιριαστό και για την ηρωίδα του αλλά και για εμάς. Τέλος, οι φίλοι του Μπουνιουέλ θα βρουν εδώ πολλά κοινά σημεία: η «Νέα και όμορφη» μοιάζει σαν μια τιν εκδοχή της «Ωραίας της ημέρας», φιλμαρισμένη νατουραλιστικά, διανθισμένη με τα τραγούδια της Φρανσουάζ Αρντί (τέσσερα, για τέσσερις εποχές) και εξίσου υπογείως καυστική.
Βαθμοί: 6
Ρεαλιστικό δράμα
«Μια στάση πριν το τέλος». Μια ιστορία αληθινή μπορεί με χίλιους τρόπους να μεταφερθεί. Και συνήθως το αμερικανικό σινεμά προτιμά τον πιο εύκολο εξ αυτών. Ξέρετε σε τι αναφέρομαι. Στις εκκλήσεις στον συναισθηματισμό μας που, να σας πω την αλήθεια, πιο πολύ προσβάλλουν τα αληθινά πρόσωπα (έτσι νιώθω τέλος πάντων) παρά τα δικαιώνουν. Τούτο εδώ το αμερικανικό φιλμ που διακρίθηκε στο Φεστιβάλ του Σάντανς ξεκινά από ένα τέτοιο αληθινό περιστατικό: Στις 31 Δεκεμβρίου του 2008, ο Αφροαμερικανός Οσκαρ Γκραντ έπεσε θύμα ρατσιστικής βίας – δολοφονήθηκε δηλαδή από έναν αστυνομικό – και η ιστορία του μεταφέρεται στη μεγάλη οθόνη με τόνους ντοκιμαντεριστικούς αλλά και εντέχνως αφηγηματικούς, καθώς η ταινία φροντίζει να πατά γερά στην παράδοση του αμερικανικού storytelling. Το αποτέλεσμα δικαιώνει τις προθέσεις των δημιουργών. Και μας αποκαλύπτει πως το ζήτημα του ρατσισμού είναι ακόμη υπαρκτό στην άλλη μεριά του Ατλαντικού.
Βαθμοί: 6
Καθαρό b-movie
«Riddick». Ο Ρίντικ είναι ένας ήρωας που πρωτοσυναντήσαμε στο «Απέραντο σκοτάδι», ένα εξαίσιο b-movie επιστημονικής φαντασίας παραγωγής 2000 που γνώρισε και μια συνέχεια, το γιγαντωμένο και άκρως ξεχειλωμένο «Τα χρονικά του Ρίντικ», που άξιζε μόνο και μόνο για να δει κανείς την Τζούντι Ντεντς δίπλα δίπλα στον Βιν Ντίζελ! Ευτυχώς, ο τελευταίος είναι μόνος του εδώ, σε αυτό το φιλμ που επιστρέφει στην αφηγηματική οικονομία της πρώτης ταινίας, μια οικονομία που παραπέμπει στο πολυαγαπημένο σινεμά του Τζον Κάρπεντερ. Το εναρκτήριο πρώτο μέρος για παράδειγμα, βασισμένο στις σιωπές, είναι ένα έξοχο δείγμα και λειτουργεί στην εντέλεια. Κοινώς, οι φίλοι του φανταστικού οφείλουν να δώσουν το «παρών». Τώρα, αν ο αγαπημένος σας σκηνοθέτης είναι ο Χάνεκε, τι το διαβάζετε τούτο εδώ;
Βαθμοί: 5
Προβάλλονται επίσης
Το βραβευμένο στο Βερολίνο ρουμάνικο δράμα «Οικογενειακή υπόθεση» ξεκινά από την προσπάθεια μιας μητέρας να σώσει τον γιο της από τη φυλακή, όταν αυτός σκοτώνει σ’ ένα τραγικό ατύχημα ένα 14χρονο παιδί. Σύμφωνα με τον ίδιο τον δημιουργό, είναι «μια ταινία για την παθολογική σχέση μητέρας – γιου, για τη στάση του παιδιού απέναντι στους γονείς και το αντίστροφο, για γονείς που χάνουν τα παιδιά τους με τον ένα ή τον άλλο τρόπο». Οι κριτικές, όλες θετικές. Και το ρουμάνικο σινεμά σπανίως απογοητεύει.
Τέλος, στο «Οσα φέρνει ο χρόνος» του Ρίτσαρντ Κέρτις (γνωστός περισσότερο για το «Αγάπη είναι…»), νεαρός, μόλις συμπληρώνει το 21ο έτος της ηλικίας του, ανακαλύπτει πως έχει πλέον τη δυνατότητα να ταξιδεύει πίσω στον χρόνο και μάλιστα σε όποια χρονική στιγμή του παρελθόντος του επιθυμεί – και το κάνει για να «σώσει» ό,τι μπορεί από τα αισθηματικά του. Με τους Ρέιτσελ Μακάνταμς, Μπιλ Νάι και Κι Ασκουιθ Κόου.
Google news
