[Ανάλυση] Αναμνήσεις από το μέλλον

Στη Γαλλία δεν το λένε «δημοκρατικό τόξο» όπως στα καθ’ ημάς. Το λένε «δημοκρατικό μέτωπο». Τον θάνατό του ανακήρυξε η Μαρίν Λεπέν καθώς το Εθνικό Μέτωπο κέρδισε τις επαναληπτικές τοπικές εκλογές στην Μπρινιόλ. Η νίκη ήρθε στον δεύτερο γύρο με αντίπαλο τον υποψήφιο της Δεξιάς. Οι σοσιαλιστές είχαν αποκλειστεί από τον πρώτο γύρο.

Αυτή είναι η εικόνα αν πατήσεις το κουμπί που πάει γρήγορα στο φανταστικό DVD player της ελληνικής πολιτικής. Δείχνει τι μπορεί να συμβεί στο μέλλον ή μάλλον τι συμβαίνει στο παρόν σε μια χώρα όπου η Ακρα Δεξιά δεν είναι στην αγκαλιά του υποκόσμου, αλλά εμφανίζεται (μικρο)αστικοποιημένη. Είναι μια εξέλιξη που καθιστά επιτακτική, αν όχι τη γενική συνένωση, πάντως τις επιμέρους συνενώσεις των δημοκρατικών κομμάτων. Με τον ίδιο τρόπο που κάνει επείγουσα ανάγκη τη συγκρότηση μιας πειστικής κεντροαριστερής πρότασης στη χώρα μας.

Το επιχειρούν οι 58 υπογράφοντες το Μανιφέστο που παρουσίασαν χθες «ΤΑ ΝΕΑ». Είναι μια κίνηση που τη σιγοντάρει το ΠΑΣΟΚ, χωρίς όμως να την καπελώνει. Και που μετράει στις γραμμές της πολλά αξιόλογα ονόματα από τον προοδευτικό αριστερό χώρο. Είναι λίγο σαν να προσπαθεί κανείς να βάλει το αμάξι μπροστά ενώνοντας τα καλώδια κάτω από το τιμόνι. Η ανάγκη σπινθήρα έχει να κάνει με τη δυστοκία της ΔΗΜΑΡ που εδώ και μήνες ή εβδομάδες δεν εννοεί να αγκαλιάσει το εγχείρημα.

Κατ’ ιδίαν, ο Κουβέλης φαίνεται να θεωρεί κακό πράγμα τη συνύπαρξη με ένα ΠΑΣΟΚ που το αντιλαμβάνεται ως κοινωνικοπολιτικά τοξικό. Είναι, κατ’ αναλογίαν, η ίδια λογική που έκανε τον Αντώνη Σαμαρά να μη θέλει να ανοίξει τις πόρτες της κυβέρνησης σε στελέχη της Χαριλάου Τρικούπη. Ωσπου αυτό έγινε λόγω της κρίσης στην ΕΡΤ. Οχι ότι έπαθε κανείς τίποτε. Το κυβερνητικό σχήμα σταθεροποιήθηκε και η ΝΔ δεν ζημιώθηκε δημοσκοπικά παρά τους φόβους.

Φυσικά, δεν είναι η πρώτη φορά που παρακολουθούμε μια κεντροαριστερή προσπάθεια με ελληνικά χρώματα. Πολλοί από τους ανθρώπους του Σημίτη που είναι στη λίστα υπογραφών του Μανιφέστου επιχειρούν να δώσουν σάρκα και οστά σε μια τέτοια κίνηση από τα μέσα της δεκαετίας του ’90. Κάποτε την πολεμούσε το βαθύ και μαζικό ΠΑΣΟΚ που την έβλεπε με καχυποψία και, ας πούμε, δεν στήριξε την υποψηφιότητα της Μαρίας Δαμανάκη για τον Δήμο Αθηναίων το 1998. Χρειάστηκε να περάσουν σχεδόν είκοσι χρόνια για να εκλεγεί δήμαρχος ο Γιώργος Καμίνης με – επί της ουσίας, αλλά όχι ομολογημένα – κεντροαριστερή στήριξη: ΠΑΣΟΚ, ΔΗΜΑΡ και Οικολόγοι Πράσινοι, αν και όχι με αυτή τη σειρά.

Πίσω στο παρόν, αν κάποτε ήταν το ΠΑΣΟΚ εχθρικό στην Κεντροαριστερά, τώρα είναι η Αριστερά – ή μάλλον η ηγεσία της – που δεν πολυθέλει. Ή που φοβάται μήπως τσουβαλιαστεί. Ή που έχει αμφιβολίες για το τι μπορεί να «σηκώσει» το ΠΑΣΟΚ, κόμμα λαβωμένο από το Μνημόνιο και πληγωμένο από αμαρτίες τύπου Ακη.

Ωστόσο, αυτή είναι μια ανάγνωση που κοιτάει πίσω και όχι μπροστά. Το μέλλον απαιτεί δημοκρατικές συσπειρώσεις εκατέρωθεν του Κέντρου ή του μεσαίου χώρου. Η Κεντροαριστερά είναι η άλλη όψη της Κεντροδεξιάς και το αναγκαίο συστατικό της πολιτικής σταθεροποίησης. Εχουν έναν χειμώνα για να το καταλάβουν…