e-mail

Στα γήπεδα η Ελλάδα αναστενάζει

Αγαπητή κυρία Φοίβη,

Στα «ΝΕΑ» της περασμένης εβδομάδας και στο τμήμα Ν-ΟΜΑΔΑ διατυπώνεται η είδηση, «Ενεση 7 εκατ. για το γήπεδο του Παναθηναϊκού», που αναφέρεται στη χρηματοδότηση με αυτό το ποσόν για την ανακατασκευή του γηπέδου Απ. Νικολαΐδης. Περιλαμβάνει μάλιστα αύξηση της χωρητικότητάς του κατά 4.000 θέσεις, πεζογέφυρα επί της Λ. Αλεξάνδρας κ.ά

Η είδηση μου προκάλεσε λύπη αλλά και αγανάκτηση για τους επιπόλαιους οραματισμούς εκείνων που χειρίζονται τα κοινά. Είναι γνωστό ότι για την ανάπλαση αυτού του γηπέδου και της γύρω περιοχής υπάρχουν σχέδια επί σχεδίων, και φαντάζομαι καλοπληρωμένα, που δυστυχώς παραμένουν απραγματοποίητα. Ακόμα, υπάρχουν ωραιότατες μελέτες για την κατασκευή νέου γηπέδου στον Βοτανικό. Δεδομένης της οικιστικής και κυκλοφοριακής συμφόρησης (κατοικώ στη Δ. Σούτσου και ως εκ τούτου έχω άμεση αντίληψη του πανδαιμόνιου που προκαλείται σε κάθε αθλητική συνάντηση) η σχεδιαζόμενη «ανακατασκευή» θα μεγεθύνει το υπάρχον πρόβλημα με τα προτεινόμενα τεχνικά εμβαλώματα. Τελειώνοντας, αισιοδοξώ στην ορθή κρίση που επιδεικνύει ο δήμος Αθηναίων κατά την υλοποίηση ανάλογων προτάσεων ώστε να αποφευχθεί το προτεινόμενο «μόρφωμα» και να χρησιμοποιηθούν ακριβοθώρητα χρήματα για ωφέλιμους και αναγκαίους σκοπούς.

Με εκτίμηση,
Γρηγόρης Τραϊανός,
Δημ. Σούτσου,
Αθήνα

Φίλε Γρηγόρη,

Εχω εικόνα αυτού που μου περιγράφεις. Διότι εγώ – πού με βρίσκεις, πού με χάνεις – στη γειτονιά σου τριγυρνώ μια και η Πλατεία Μαβίλη τείνει να γίνει το νέο (μίνι) Γκάζι. Από τον Αύγουστο λοιπόν που γύρισε ο Παναθηναϊκός στο Απόστολος Νικολαΐδης βαρυγκομάω όταν είμαι κολλημένη στην κίνηση, στη γύρω περιοχή και στην Αλεξάνδρας. Αλλά δεν νομίζω ότι μπορούμε να κάνουμε και τίποτα άλλο, εκτός από υπομονή. Από τη στιγμή που ακυρώθηκαν επί της ουσίας η διπλή ανάπλαση της Λεωφόρου και η κατασκευή νέου γηπέδου στον Βοτανικό, ήταν κάτι παραπάνω από σίγουρο ότι μπάλα θα έπαιζε ο Δήμος Αθηναίων και το Τριφύλλι μόνο με την ανακαίνιση της παραδοσιακής έδρας του. Δεν κρίνω ίνα μη κριθώ, αλλά τι να κάνω κι εγώ όταν οι κορμοράνοι υπερτερούν των Αθηναίων στη ζυγαριά του ΣτΕ; Οσο για τη χρηματοδότηση από την περιφέρεια, ποιος δεν θα ήθελε να δει αυτά τα χρήματα να γίνονται δρόμοι και πάρκα παρά πράσινα πλαστικά καθίσματα για εξαγριωμένους ποδοσφαιρόφιλους. Αλλά, βλέπετε, η κάνουλα άνοιξε αρχικά με την ΑΕΚ και τώρα μάλλον δεν μπορεί να κλείσει με τίποτα. Γιατί η υποστήριξη από ένα μεγάλο αθλητικό σύλλογο ανοίγει σαν γκρέιντερ τον δρόμο προς την εξουσία ή, τέλος πάντων, τη στηρίζει πολύ καλά. Ας προσέχαμε…

Περί άκρων

Αγαπητή κυρία Φοίβη,

Καθώς έβλεπα τον αρχηγό και τους άλλους χρυσαυγίτες να αποκηρύσσουν την ιδεολογία τους για να γλιτώσουν τη φυλακή, θυμήθηκα κάποιους άλλους που δεν αποκήρυσσαν την ιδεολογία τους ξέροντας ότι τους περίμενε η θανατική ποινή. Αυτή είναι η διαφορά των άκρων και όχι όπως την ερμήνευσε ο Χρύσανθος Λαζαρίδης, ο οποίος κάποτε βρισκόταν μαζί με αυτούς που έλεγαν το «Οχι».

Μιχάλης Σταφυλάς,
συγγραφέας

Αγαπητέ Μιχάλη,

Θα μου επιτρέψεις να σου πω την άποψή μου, που είναι όχι απλώς προσωπική – μάλλον υπαρξιακή θα την έλεγα. Αλλά, ούτως ή άλλως, η εποχή των μαζικών επαναστάσεων έχει παρέλθει (η Ιστορία λέει όχι ανεπιστρεπτί). Προς το παρόν, ό,τι κάνει ο καθένας με τον δικό του θείο Ζίγκμουντ. Εμένα λοιπόν αυτά τα θρασίμια δεν με τρόμαξαν ούτε μετά τη δολοφονία του Φύσσα. Εκαναν μεγάλο σαματά με τον τσαμπουκά τους και μεγάλο σαματά κάνει κάποιος κυρίως για να τον ακούσει ο ίδιος. Για να εντυπωσιαστεί από τον ίδιο του τον εαυτό και να νομίσει ότι είναι δυνατός. Τα ποντίκια βρυχώνται όταν (νομίζουν πως) είναι ελευθέρα. Τα έχεις δει τι κάνουν μόλις πιαστούν στη φάκα;

Οι πανάσχημοι
και το τέρας

Κυρία Φοίβη μου,

Βλέπω τις τελευταίες ημέρες να γράφονται σατιρικά σχόλια, να αναρτώνται στο Διαδίκτυο σατιρικά κείμενα, ακούω ανέκδοτα, βλέπω διάφορες «πειραγμένες» στο Photoshop

φωτογραφίες με στόχο τη διακωμώδηση της Χρυσής Αυγής και των στελεχών της. Στην αρχή γελούσα, αλλά όσο αυτά πληθαίνουν αναρωτιέμαι μήπως τελικά αυτό είναι μια επικίνδυνη παγίδα. Μήπως διακωμωδώντας το τέρας εξοικειωνόμαστε μαζί του; Μήπως θα έπρεπε να πάρουμε τις αποστάσεις μας και να μην παραχωρήσουμε σε αυτούς τους αλήτες ούτε καν το δώρο της σάτιρας; Λέω μήπως…

Σε ευχαριστώ για τη φιλοξενία,
Δημήτρης Λαζάρου,
ιδ. υπάλληλος,
Λάρισα

Κύριε Δημήτρη μου,

Μέρες τριγύριζε κάτι ανάλογο στο μυαλό μου, αλλά να που με πρόλαβες! Η σάτιρα, και μάλιστα η καλή σάτιρα, έχει μερικές φορές μια κρυμμένη τρυφερότητα. Δεν λέω ότι συμβαίνει αυτό με τη ΧΑ αλλά το «τέρας», έτσι όπως το περιέγραφε και ο Μάνος Χατζιδάκις, πρέπει να παραμένει απομονωμένο και αποτρόπαιο στη συνείδησή μας. Να μην το συνηθίσουμε έστω και κοροϊδεύοντάς το.