Οι Ρέντφορντ εναντίον της δυσλεξίας

Από μια άποψη, ο 22χρονος Ντίλαν Ρέντφορντ δεν έχει να φοβηθεί τίποτα. Είναι νέος, ωραίος και εγγονός του Ρόμπερτ. Πάσχει όμως από δυσλεξία τόσο βαριάς μορφής, που σε ηλικία δέκα ετών διάβαζε και έγραφε με το ζόρι. Στο σχολείο δυσκολευόταν ακόμα και να αποστηθίσει, πόσω μάλλον να εισαγάγει τον συνδυασμό του λουκέτου του προσωπικού του φωριαμού.

Οι εμπειρίες του αποτυπώνονται σε ένα νέο ντοκιμαντέρ με τίτλο «The Big Picture: Rethinking Dyslexia» («Η μεγάλη εικόνα: Επανεξετάζοντας τη δυσλεξία»), που μετά τις ΗΠΑ κάνει πρεμιέρα στις 17 Οκτωβρίου στη Βρετανία και έχει σκηνοθετηθεί από τον πατέρα του Ντίλαν, Τζέιμς. Ο μεγαλύτερος γιος του Ρόμπερτ Ρέντφορντ, βλέποντας τον δικό του γιο να πολεμά τη μαθησιακή του διαταραχή, κατέληξε, όπως έλεγε πρόσφατα σε συνέντευξή του στον «Ομπζέρβερ», σε μια απλή φιλοδοξία: «Να κάνω την ταινία την οποία εύχομαι να είχε δει η οικογένειά μου».

Η ταινία παρακολουθεί τις προσωπικές ιστορίες διάφορων δυσλεκτικών, συμπεριλαμβανομένου του Ντίλαν, και εξετάζει το πώς αντιμετωπίζουν τη δυσκολία τους ενώ μεγαλώνουν. Ανάμεσά τους δικηγόροι, τραπεζίτες, διευθυντές αλλά και ο Ρίτσαρντ Μπράνσον, ο ιδρυτής της Virgin, ο οποίος μιλάει ανοιχτά για τη δυσλεξία του αλλά και παραδέχεται ότι σε ένα διοικητικό συμβούλιο της εταιρείας του χρειάστηκε να του εξηγήσουν τη διαφορά μεταξύ μεικτών και καθαρών κερδών.

Ο Ντίλαν, ειδικότερα, από τότε που διαγνώστηκε άρχισε να τα πηγαίνει καλύτερα στα μαθήματα, κέρδισε μάλιστα και μια θέση στο επιφανές αμερικανικό κολέγιο Μίντλμπερι. Οπως παρατηρούσε σε εκείνη τη συνέντευξη ο πατέρας του, «είναι ένας άνθρωπος που βλέπει τη μεγάλη εικόνα», που μπορεί να βρει δημιουργικές λύσεις σε διάφορα προβλήματα, τις οποίες όμως η παραδοσιακή εκπαίδευση αποτυγχάνει να αντιληφθεί.

Ο Ρόμπερτ από την άλλη είδε, σύμφωνα με τον Τζέιμς, πολλές φορές την ταινία, η οποία συμπεριλήφθηκε και στην επίσημη επιλογή του Φεστιβάλ Σάντανς (με ανώνυμη διαδικασία), του κινηματογραφικού θεσμού που ίδρυσε ο Ρόμπερτ. Με δεδομένη δε τη φήμη του τελευταίου, ο Τζέιμς παραδεχόταν ότι το να κάνει ταινίες τού προκαλεί αγωνία. Συνήθισε όμως – άλλωστε μεγάλωσε βλέποντας κλασικά φιλμ και όχι σε στρεσογόνα για τα παιδιά κινηματογραφικά πλατό. Οχι ότι δεν είχε καμία επιφύλαξη για την εμφάνιση του ίδιου του παιδιού του στην ταινία του για τη δυσλεξία. «Το να ζητάς κάτι τέτοιο από την οικογένειά σου, από τα παιδιά σου, είναι πολύ», δήλωνε στον «Ομπζέρβερ». «Τελικά όμως ένιωσα ικανοποίηση που τους το ανταπόδωσα».