«Τσεκ πόιντ Τσάρλι της εποχής μας η Λαμπεντούζα»

Οι άσχημες καιρικές συνθήκες στάθηκαν εμπόδιο χθες το πρωί στις έρευνες για την ανεύρεση τυχόν επιζώντων στα ανοικτά της Λαμπεντούζα, της νήσου στο νότιο άκρο της Ιταλίας που αποτελεί πύλη εισόδου στο ευρωπαϊκό έδαφος για χιλιάδες παράτυπους μετανάστες από την Αφρική. Την ίδια ώρα στην ξηρά οι Αρχές συνέχιζαν τον θλιβερό απολογισμό.

Από το πρωί της Πέμπτης, όταν στο σκάφος που μετέφερε περίπου 450 μετανάστες εκδηλώθηκε πυρκαγιά με αποτέλεσμα να βυθιστεί σε απόσταση ενός χιλιομέτρου από τις ιταλικές ακτές, έχουν περισυλλεγεί 180 πτώματα – περίπου τα μισά από αυτά ανήκουν σε γυναίκες, ενώ τέσσερα ανήκουν σε παιδιά ηλικίας από ενός έως έξι ετών. Τα σκάφη του Λιμενικού και τα ψαροκάικα έσωσαν 155 ανθρώπους. Υπάρχουν, επομένως, ακόμη 200 επιβαίνοντες, η τύχη των οποίων αγνοείται.

Σύμφωνα με τις ιταλικές Αρχές, το μοιραίο σκάφος απέπλευσε από τη Λιβύη, ενώ μετέφερε μετανάστες και από την Ερυθραία και τη Σομαλία. Αναφερόμενος στο ναυάγιο ο υπουργός Εσωτερικών της Ιταλίας Αντζελίνο Αλφάνο προανήγγειλε ουσιαστικά την επόμενη τραγωδία: «Σήμερα έχουμε ένα νέο τσεκ πόιντ Τσάρλι (σ.σ.: ένα από τα πιο γνωστά σημεία ελέγχου στο Τείχος του Βερολίνου)» τόνισε ο Αλφάνο. «Βρίσκεται στη Μεσόγειο και λέγεται Λαμπεντούζα», πρόσθεσε, ζητώντας να απονεμηθεί το επόμενο Νομπέλ Ειρήνης στο νησάκι των 20 τετραγωνικών χιλιομέτρων και των 4.500 κατοίκων.  

Οι συνθήκες κάτω από τις οποίες σημειώθηκε η τραγωδία είναι πλέον γνωστές. Σύμφωνα με μαρτυρίες επιζώντων, η πυρκαγιά που εκδηλώθηκε στο 20 μέτρων σκάφος έκανε τους επιβαίνοντες να συγκεντρωθούν στη μία του πλευρά με αποτέλεσμα αυτό να μπατάρει. Η ώρα ήταν 7 και 20 πρώτα λεπτά. Το γεγονός υπέπεσε στην αντίληψη των πληρωμάτων δύο αλιευτικών που έσπευσαν να παράσχουν βοήθεια και συγχρόνως ειδοποίησαν τις Αρχές.

Η επιχείρηση διάσωσης ξεκίνησε σχεδόν αμέσως. Οταν έφτασαν στο σημείο τα σκάφη του Λιμενικού, τα αλιευτικά είχαν περισυλλέξει 18 ναυαγούς. Ηδη, όμως, είχαν χαθεί πολύτιμα λεπτά. Δεκάδες πτώματα επέπλεαν στην επιφάνεια της θάλασσας και κάποια από τα σκάφη της Ακτοφυλακής περιορίστηκαν στο έργο της μεταφοράς τους στο νησί. «Ολα αυτά τα χρόνια δεν είχα δει ποτέ μου κάτι τέτοιο», σχολίασε ο Πιέτρο Μπαρτόλο, γιατρός στο νοσοκομείο της Λαμπεντούζα. Η εκτίμηση των ειδικών των σωστικών συνεργείων είναι ότι αν υπήρχε έστω ένα κινητό τηλέφωνο στο σκάφος τα πράγματα θα είχαν εξελιχθεί πολύ διαφορετικά. «Εάν είχαν τη δυνατότητα να τηλεφωνήσουν θα είχαν σωθεί» ανέφερε χαρακτηριστικά ένας διασώστης.

Οι συνθήκες του ταξιδιού ήταν τέτοιες, πάντως, που και το παραμικρό πρόβλημα θα μπορούσε να οδηγήσει σε τραγωδία. Η μαρτυρία ενός επιζώντος είναι χαρακτηριστική: «Είχαμε ξεκινήσει δύο ημέρες νωρίτερα από το λιμάνι της Μισράτα. Ημασταν τόσο πολλοί και τόσο στριμωγμένοι στο σκάφος που δεν μπορούσαμε να κουνηθούμε. Στη διάρκεια του ταξιδιού μάς είδαν τρία αλιευτικά, αλλά κανένα δεν μας βοήθησε».