ΟΧΙ ΣΤΟΝ ΕΦΗΣΥΧΑΣΜΟ

Η ραγδαία δικαστική αποκαθήλωση της Χρυσής Αυγής μετά τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα δημιουργεί ασφαλώς αισθήματα ανακούφισης στη μεγάλη δημοκρατική πλειοψηφία. 

Είναι ενθαρρυντικό ότι – έστω και ύστερα από ένα μεγάλο διάστημα αδράνειας – οι θεσμοί της πολιτείας αναλαμβάνουν τις ευθύνες τους: η δημοκρατία αμύνεται στο πλαίσιο της νομιμότητας και είναι σημαντικό να συνεχίσει έτσι μέχρι τέλους. 

Στο πολιτικό πεδίο ωστόσο δεν είμαστε στην αρχή του τέλους σε ό,τι αφορά την άνθηση ακραίων ομάδων, οι οποίες προβάλλουν τη μισαλλοδοξία ως αιχμή της ιδεολογίας τους. 

Το «γιατί» είναι προφανές: η άνοδος της Χρυσής Αυγής συνδυάστηκε με την κατάρρευση του πολιτικού συστήματος στα μάτια συγκεκριμένων κοινωνικών στρωμάτων εξαιτίας της έκρηξης της λαθρομετανάστευσης – που έκανε αβίωτες αρκετές περιοχές – αλλά και των τρομερών επιπτώσεων της οικονομικής κρίσης. 

Μπορεί τώρα το «κόμμα» του Μιχαλολιάκου να εμφανίζεται με σαφώς μειούμενα ποσοστά, αλλά οι κοινωνικοί παράγοντες που δημιούργησαν τον κίνδυνο του νεοναζισμού δεν έχουν εκλείψει: είναι επομένως ανάγκη τα κόμματα του συνταγματικού τόξου να μην εφησυχάσουν, αλλά να εντείνουν τη μετωπική αντιμετώπιση του νεοναζιστικού φαινομένου. 

Το τελευταίο διάστημα συμβαίνει το ακριβώς αντίθετο: ειδικά τα δύο μεγάλα κόμματα επιχειρούν να διαχειριστούν την υπόθεση της Χρυσής Αυγής με τρόπο ο οποίος συντείνει στην περαιτέρω απαξίωση της πολιτικής ζωής ανατροφοδοτώντας τις ομάδες των ακραίων.

Από τη μία πλευρά γίνεται – μέσω της θεωρίας των δύο άκρων – προσπάθεια εξίσωσης του ΣΥΡΙΖΑ με τη Χρυσή Αυγή. Από την άλλη ο ΣΥΡΙΖΑ δεν παίρνει πίσω τα περί εκλεκτικών σχέσεων της ΝΔ με τους νεοναζιστές, ενώ – αιφνιδιασμένος από τη σκλήρυνση της κυβέρνησης – μιλάει πλέον και για «Χρυσαυγιάδα», με σαφή πρόθεση να υποβαθμίσει το θέμα.

Και οι δύο πλευρές δεν έχουν τίποτε να κερδίσουν συντηρώντας αυτή τη μικροκομματική διαμάχη – αντίθετα έχει να χάσει πολλά η δημοκρατία!