[Κιόσκι] Οταν η Ιστορία χάνει τη μνήμη της

Ο τίτλος είναι δανεισμένος από τη Monde. Και δεν θα μπορούσε να φέρει πιο εύστοχα τη μεγάλη Ιστορία στα μέτρα της μικρής ιστορίας του καθενός μας.

Αυτή η ιδιότροπη σχέση έχει αποτυπωθεί πολλές φορές στη λογοτεχνία. Η Ιστορία τρέχει ασταμάτητα στο «American Darling» του Ράσελ Μπανκς πίσω από την ηρωίδα του μυθιστορήματος που παγιδεύεται στον εμφύλιο της Λιβερίας. Στον «Ουδέτερο παρατηρητή» του Ρόναν Μπένετ ο ήρωας ταξιδεύει στο Κονγκό της δεκαετίας του ’60 για να συναντήσει την ιδεαλίστρια απεσταλμένη της Unitά με την οποία είναι ερωτευμένος. Ο ίδιος είναι αδιάφορος για όσα συμβαίνουν γύρω του, θέλει να γυρίσει την πλάτη στην ταραχώδη Ιστορία της χώρας, να ζήσει τον έρωτά του. Αλλά παρασύρεται από τη δίνη των γεγονότων.

Η ΓΚΡΕΤΕΛ ΣΙΕΒΕΚΙΝΓΚ γεννήθηκε στη Γερμανία πριν από περίπου επτά δεκαετίες. Ο πατέρας της σκοτώθηκε το 1945 στον πόλεμο. Η ίδια ήταν ένα δυνατό και ανήσυχο μυαλό. Σπούδασε Μαθηματικά και αφέθηκε στο όραμα μιας επανάστασης που θα έκανε τον κόσμο καλύτερο. Στις αρχές της δεκαετίας του ’70 οργανώθηκε στην Ακρα Αριστερά. Διαδήλωσε εναντίον του δυτικού ιμπεριαλισμού, αγωνίστηκε για τη γυναικεία χειραφέτηση, διεκδίκησε μια πιο ελεύθερη κοινωνία. Κάπου εκεί ξεκίνησε μια ελεύθερη σχέση με τον Μάλτε, τον άνδρα που αργότερα θα παντρευόταν και θα αποκτούσε μαζί του παιδιά.

Η ελευθεριακή επαναστατικότητα της Γκρέτελ ήταν μια ψηφίδα στο ψηφιδωτό της μεγάλης Ιστορίας της Γερμανίας εκείνης της εποχής – όπως ήταν η ιστορία της μαχητικής και φιλόζωης Χάνα στον εμφύλιο της Λιβερίας ή του ασυγκίνητου δημοσιογράφου και αποτυχημένου συγγραφέα Τζέιμς στην αιματοχυσία του Κονγκό. Μόνο που η Γκρέτελ είναι υπαρκτό πρόσωπο. Και, αντίθετα από τους από μυθιστορηματικούς ήρωες που δεν έχουν ανάγκη την πολυτέλεια της μνήμης, η Γκρέτελ τη χρειαζόταν. Την έχασε, όμως, χτυπημένη από Αλτσχάιμερ.

Ο γιος τής Γκρέτελ αποφάσισε να αποτυπώσει στον κινηματογραφικό του φακό τους τελευταίους μήνες της ζωής της μητέρας του. Κατέγραψε τις εκλάμψεις της μνήμης της, κάποια ανομολόγητα μυστικά της ελευθεριακής της νεότητας, τη βύθισή της στο σκοτάδι, το βλέμμα στο κενό, τις σπάνιες στιγμές της επαφής με την πραγματικότητα, την οριακή της σχέση με το περιβάλλον της, τον αγώνα των οικείων της να κάνουν τον πόνο της πιο ελαφρύ.

Ο ΝΤΟΚΙΜΑΝΤΕΡΙΣΤΑΣ παρακολουθεί την κάθοδο προς τον Αδη μιας γυναίκας, της μητέρας του, την παράδοσή της σε μια εκφυλιστική ασθένεια, της οποίας τίποτε και κανένας δεν μπορεί να ανακόψει την εξέλιξη. Ο τίτλος που διαλέγει, όμως, για το ντοκιμαντέρ του δεν έχει καμία σχέση με τη μεγάλη Ιστορία. Είναι προσωπικός, παρακλητικός: «Μη με ξεχνάς».