Μετρούν τα λάθη του Στάινμπρουκ στο Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα

Τι πήγε λάθος; Οι γερμανοί Σοσιαλδημοκράτες έχουν όλο τον καιρό μπροστά τους για να απαντήσουν στο ερώτημα, μετά τη δεύτερη χειρότερη εκλογική επίδοσή τους στην ιστορία. Το 26% είναι ασφαλώς μεγαλύτερο από το 23% των εκλογών του 2009. Θα πρέπει όμως να είναι κάποιος πολιτικά αφελής για να υποστηρίξει ότι συνιστούν βελτίωση οι τρεις μονάδες διαφορά. Το κόμμα του Βίλι Μπραντ και αργότερα του Χέλμουτ Σμιτ που στις εκλογές του ’72 είχε πιάσει το εντυπωσιακό 45,8%, είναι σαν να ζει κάποιου είδους «κατάρα της Ανγκελα Μέρκελ». Το 2005 όταν ο Γκέρχαρντ Σρέντερ έχασε από την υποψήφια των Χριστιανοδημοκρατών συγκεντρώνοντας το αξιοπρεπές 34,2%, κανένας δεν φανταζόταν ότι θα ακολουθούσαν δύο εκλογικά ναυάγια.

Αν στις εκλογές του 2009 το SPD πλήρωσε τη συγκυβέρνηση με τη «Μούτι», στις εκλογές του 2013 πήγε περίπου σαν θανατοποινίτης. Η έδρα του κόμματος άδειασε νωρίς χθες από κόσμο. Δεν υπήρχε ούτε οργή αλλά ούτε ίχνος έκπληξης. Οι οπαδοί αποχώρησαν βουβοί έπειτα από ένα αποτέλεσμα που λίγο – πολύ περίμεναν. «Εγκλωβιστήκαμε στο σχήμα της προεκλογικής εκστρατείας των Χριστιανοδημοκρατών, η οποία επικεντρώθηκε ολόκληρη στον οικονομικό πατριωτισμό», εξηγούσε ένα στέλεχος του κόμματος. Το SPD δεν μπόρεσε ποτέ να δημιουργήσει δυναμική που θα έκανε τους παλιούς ψηφοφόρους του να το εμπιστευτούν ξανά. Η τακτική της αφύπνισης εκείνων που το είχαν εγκαταλείψει μετά την τελευταία νίκη του Σρέντερ το 2002, έπεσε στο κενό. Το σχέδιο επαναπατρισμού των ψήφων απέτυχε παταγωδώς.

Αν τα λάθη που έγιναν είναι πολλά, το μοιραίο πρόσωπο είναι ένα: ο Πέερ Στάινμπρουκ. Ο υποψήφιος καγκελάριος αποδείχθηκε ακατάλληλος στον ρόλο που κλήθηκε να αναλάβει. «Πώς θα μπορούσε να ασκήσει αξιόπιστη κριτική στην απελευθέρωση της αγοράς εργασίας;», αναρωτιόταν ένας οπαδός του κόμματος για τον πρώην υπουργό Οικονομικών του «μεγάλου συνασπισμού», ο οποίος εκπροσωπούσε πάντα τη δεξιά πτέρυγα του κόμματός του.

ΟΙ ΠΡΟΚΛΗΣΕΙΣ. Ακόμη περισσότερο, όμως, φαίνεται ότι ενόχλησαν – ή και να απώθησαν – οι προκλήσεις του Στάινμπρουκ. Ο υποψήφιος καγκελάριος ξένισε πολλούς όταν συνέχισε έως τον Δεκέμβριο, οπότε έλαβε το χρίσμα του κόμματος, να πληρώνεται αδρά ως προσκεκλημένος ομιλητής σε συνέδρια και ημερίδες. Το ποσό 1,25 εκατ. ευρώ που είχε κερδίσει κάνοντας αυτή τη δουλειά από το 2009 έως το 2012 τον καθιστούσε ξένο σώμα σε ένα ακροατήριο που ήθελε άλλου τύπου ηγέτη. Η άποψη που εξέφρασε δημόσια ότι ο Καγκελάριος της Γερμανίας θα έπρεπε να πληρώνεται περισσότερο ήταν το οριστικό διαζύγιο. Οταν ο Στάινμπρουκ πόζαρε με το μεσαίο δάχτυλο υψωμένο στο ένθετο της «Ζιντόιτσε Τσάιτουνγκ», το κοινό του είχε γυρίσει ήδη την πλάτη.

Η ευθύνη ωστόσο δεν είναι αποκλειστικά δική του. Το SPD απέδειξε ότι πάσχει από λειψανδρία. Ο Στάινμπρουκ ήταν η μοναδική επιλογή μετά την άρνηση του Φρανκ Βάλτερ Σταϊνμάιερ, προέδρου της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του SPD και αντιπάλου της Μέρκελ το 2009, αλλά και του επικεφαλής του κόμματος Ζίγκμαρ Γκάμπριελ, να διεκδικήσουν το χρίσμα. Ο Στάινμπρουκ δέχθηκε να αναλάβει την αποστολή τον Δεκέμβριο του 2012. Δέκα μήνες αργότερα έγινε σαφές ότι δεν είχε καμία στρατηγική και απολύτως κανένα σχέδιο.

Οι σχέσεις με την «Αριστερά»
Οπως επισημαίνουν αναλυτές, το SPD δεν πρέπει να επαναπροσδιορίσει μόνο τη στρατηγική του αλλά και τις σχέσεις του με τους Πρασίνους και την «Αριστερά»