«Μετασεισμούς» σε όλη την Ευρώπη προκαλούν τα αποτελέσματα των γερμανικών εκλογών

Η Ανγκελα Μέρκελ και ο Πέερ Στάινμπρουκ απέφυγαν να μιλήσουν πολύ για την Ευρώπη πριν από τη χθεσινή αναμέτρησή τους. Παρ’ όλα αυτά, οι άλλες χώρες της Ευρώπης παρακολούθησαν από πολύ κοντά τις γερμανικές εκλογές. Επειτα από τρία χρόνια υπαρξιακής κρίσης, οι ευρωπαίοι εταίροι του Βερολίνου αναρωτιούνται ποια θα είναι τα περιθώρια κινήσεων και ελιγμών της νέας γερμανικής κυβέρνησης.

Από τον Φρανσουά Ολάντ και τον Ντέιβιντ Κάμερον έως τους ευρωκράτες των Βρυξελλών, κανένας δεν τόλμησε να αναμειχθεί στην προεκλογική εκστρατεία. Αλλά και κανένας δεν τρέφει πολλές ψευδαισθήσεις. Οι παλινωδίες της Καγκελαρίου απέναντι στην κρίση και η εμμονή της στη λιτότητα προκάλεσαν πολλές επικρίσεις. Παρ’ όλα αυτά, το Βερολίνο έμεινε αταλάντευτο στις θέσεις του. Και η λήψη οποιασδήποτε απόφασης για το μέλλον της Ευρώπης μετατέθηκε για την επαύριο των εκλογών.

Η επόμενη ημέρα όμως έφτασε. Και αντίθετα με την προεκλογική περίοδο όπου η Ευρώπη ήταν απούσα, η ατζέντα της νέας κυβέρνησης θα έχει έντονα ευρωπαϊκό άρωμα. Οπως τονίζει στη «Μοντ» η Ουρλίκε Γκέροτ, επικεφαλής στο Βερολίνο του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου Εξωτερικών Υποθέσεων, η νέα κυβέρνηση Μέρκελ καλείται να ασχοληθεί με τρία ζητήματα. Το ένα είναι η τραπεζική ένωση, το δεύτερο η τόνωση της ανάπτυξης, το τρίτο η κοινή εξωτερική και αμυντική πολιτική. Και στα τρία ζητήματα, υπογραμμίζει η γερμανίδα αναλύτρια, οι εταίροι του Βερολίνου κινδυνεύουν να μείνουν με την όρεξη.

Πολλά θα εξαρτηθούν, πάντως, από τις δυνάμεις που θα συμμετέχουν στη νέα κυβέρνηση. Ενας συνασπισμός Χριστιανοδημοκρατών και Ελεύθερων Δημοκρατών, για τον οποίο γινόταν λόγος προεκλογικά, θα μπορούσε να κάνει πιο δύσκολα τα πράγματα για την Ευρώπη δεδομένων του ευρωσκεπτικισμού ενός καθόλου ευκαταφρόνητου τμήματος της γερμανικής Δεξιάς και του έντονου συναισθήματος αυτοσυντήρησης που θα προκαλούσε στους φιλελεύθερους μια οριακή επιβίωση.

Το FDP, όμως, φαινόταν χθες ότι δεν θα καταφέρει να επιβιώσει κοινοβουλευτικά ενισχύοντας το σενάριο ενός νέου «μεγάλου συνασπισμού» Χριστιανοδημοκρατών και Σοσιαλδημοκρατών. Αξιωματούχος των Βρυξελλών εκτιμούσε ότι σε αυτή την περίπτωση, «η πλειοψηφία στη Βουλή θα ήταν πιο άνετη στα ευρωπαϊκά θέματα, χωρίς  όμως να σημαίνει αυτό ότι θα άλλαζε και ο κόσμος». Η ανάλυση είναι ακριβής. Κατά τη διάρκεια της εκστρατείας του το SPD είχε προκρίνει την ιδέα ενός «σχεδίου Μάρσαλ 2». Από την άλλη, όμως, ο Πέερ Στάινμπρουκ δεν είδε ποτέ με καλό μάτι την τραπεζική ένωση. «Δεν βλέπω πώς μπορούμε να ζητήσουμε από τους γερμανούς φορολογουμένους να πληρώσουν τα λάθη των ισπανικών τραπεζών», έχει πει. Το σενάριο μιας αυτοδύναμης κυβέρνησης Μέρκελ μοιάζει περισσότερο με εφιάλτη. Η οριακή πλειοψηφία στη Βουλή θα έδενε τα χέρια μιας ούτως ή άλλως απρόθυμης Καγκελαρίου, που θα πελαγοδρομούσε ανάμεσα στα γεράκια και στα περιστέρια του κόμματός της. Είναι κάτι που πιθανότατα δεν θα ήθελε η ίδια. Και σίγουρα δεν θέλει η Ευρώπη.