Επιχείρηση «Costa Concordia»: Ποιος είναι ο άρχοντας των ανελκύσεων

«Νικ, κλαις;». Η απάντηση του Νικ Σλόαν στη γυναίκα που τον ρώτησε ήταν κοφτή, σχεδόν απότομη: «Οχι». Στη διάρκεια της συνέντευξης Τύπου, το πρόσωπό του δεν άλλαξε έκφραση, η φωνή του δεν έσπασε, όμως δεν μπόρεσε να κρατήσει τα δάκρυά του. Τα ξημερώματα της Τρίτης, στις τέσσερις ακριβώς, ο διευθυντής αυτής της πολυπληθούς ορχήστρας βιρτουόζων μηχανικών και τεχνικών η οποία κατάφερε να ανελκύσει και ευθυγραμμίσει το τεράστιο κουφάρι του «Κόστα Κονκόρντια», έγινε ο νέος ήρωας των Ιταλών. Μισή ώρα μετά βρισκόταν σ’ ένα μπαρ στο λιμάνι του νησιού Τζίλιο και έπινε μια παγωμένη μπίρα. «Είναι πολύ νωρίς για καπουτσίνο», εξήγησε.

Ο Νικ Σλόαν γεννήθηκε πριν από 52 χρόνια στη Ζάμπια και σπούδασε στη Νότια Αφρική. Επί τριάντα χρόνια, από το 1980 όταν άρχισε να εργάζεται σε μια νοτιοαφρικανική εταιρεία διασώσεων και ανελκύσεων, παλεύει με τα κύματα των θαλασσών όλου του κόσμου, από την Υεμένη ως τη Βραζιλία και από τη Νέα Γουινέα ώς το Πακιστάν, άλλοτε για να διασώσει φλεγόμενες πετρελαϊκές πλατφόρμες και άλλοτε για να ανελκύσει βυθισμένα ναυάγια και ατράκτους αεροπλάνων που κατέπεσαν στη θάλασσα. Εξαιτίας της φύσης της δουλειάς του ζει έναν νομαδικό τρόπο ζωής και είναι πάντα έτοιμος να αναχωρήσει για τα πέρατα του κόσμου δίχως εισιτήριο επιστροφής. Κατά το 2012, στο σπίτι του, μερικά χιλιόμετρα έξω από το Κέιπ Τάουν όπου ζει η οικογένειά του, ο Νικ Σλόαν έμεινε μόλις μία εβδομάδα «αλλά δεν θα ήθελα να έχω καμία άλλη ζωή. Ετσι έχουν τα πράγματα, η γυναίκα μου το γνωρίζει, τα παιδιά μου το καταλαβαίνουν. Οταν χτυπάει το τηλέφωνο, εγώ αναχωρώ».

ΤΑΝΚΕΡ ΣΤΙΣ ΦΛΟΓΕΣ. Η πρώτη αποστολή που του ανατέθηκε ήταν η διάσωση ενός φλεγόμενου τάνκερ με περισσότερους από 250 χιλιάδες τόνους αργού πετρελαίου που είχε προσαράξει ανοιχτά των νοτιοαφρικανικών ακτών. Εχει βρεθεί στη Μέση Ανατολή για να επισκευάσει κατεστραμμένους αγωγούς φυσικού αερίου και στην Υεμένη για να διασώσει δεξαμενόπλοιο που είχε καταληφθεί από σομαλούς πειρατές – μόλις 20 μίλια μακριά από το λιμάνι του Αντεν το πετρελαιοφόρο «Brilliante Virtuoso» τυλίχτηκε στις φλόγες. Το πλήρωμά του κατάφερε να το εγκαταλείψει εγκαίρως ενώ ο Νικ Σλόαν κατάφερε να το περισώσει δίχως να προκληθεί οικολογική καταστροφή.

Τη νύχτα της 13ης Ιανουαρίου του 2012, όταν το «Kόστα Κονκόρντια» προσέκρουσε σε βράχια μόλις μερικά μέτρα από τις ακτές του νησιού Τζίλιο στο Αρχιπέλαγος της Τοσκάνης, αυτός ο «άρχοντας των ανελκύσεων» βρισκόταν στη Νέα Ζηλανδία. Βλέποντας στην τηλεόραση τις εικόνες από το ναυάγιο κατάλαβε αμέσως ότι η επιχείρηση ανέλκυσής του θα ήταν ιδιαίτερα απαιτητική και χρονοβόρα. Στο Τζίλιο έφτασε στις 28 Μαΐου. Νοίκιασε ένα δωμάτιο σ’ ένα ξενοδοχείο δίπλα στη θάλασσα, μερικά μέτρα μακριά από το κουφάρι του «Κόστα Κονκόρντια». Κάθε βράδυ πριν πέσει για ύπνο στεκόταν στο μπαλκόνι του δωματίου του και το παρατηρούσε. Το «Κόστα Κονκόρντια» ήταν το πρώτο επιβατηγό πλοίο που ανέλαβε καθώς και το πρώτο ναυάγιο κατά το οποίο υπήρξαν θύματα.

Την τελευταία ημέρα μιας επιχείρησης που σχεδιαζόταν επί μήνες στην οποία συμμετείχαν περισσότεροι από 500 άτομα από 26 χώρες, αυτός «ο άνθρωπος των (α)δυνατων αποστολών» σύμφωνα με τον ιταλικό Τύπο, πέρασε 14 ώρες στο εσωτερικό του πλωτού κέντρου ελέγχου που είχε στηθεί μπροστά από το επιβλητικό κουφάρι. «Κινδυνέψαμε να χάσουμε τα πάντα εξαιτίας μιας καταιγίδας» που σημειώθηκε το βράδυ της Δευτέρας, ανέφερε στην «Κοριέρε ντέλα Σέρα». «Το μοναδικό που με ανησύχησε ήταν ότι το πλοίο παρέμενε ακίνητο παρά το βάρος των έξι χιλιάδων τόνων. Ηταν η μοναδική στιγμή που πανικοβλήθηκα. «Ας είμαστε υπομονετικοί» επαναλάμβανα διαρκώς και πρωτίστως στον εαυτό μου, «ας είμαστε υπομονετικοί»». Η συνέχεια είναι γνωστή. Επειτα από τρεις ώρες από την έναρξη της τελικής φάσης της επιχείρησης, το τεράστιο κουφάρι αποκολλήθηκε από τα βράχια του Τζίλιο. Επειτα από 19 ώρες το «Κόστα Κονκόρντια» ήταν στη θέση του και ο Νικ Σλόαν ήταν ο πιο ευτυχισμένος άνθρωπος του μικροσκοπικού νησιού της Τοσκάνης. «Υπάρχουν κάποιες στιγμές που δικαιολογούν μια ολόκληρη ζωή και ο ήχος των σειρήνων ήταν μία από αυτές», δήλωσε την επόμενη ημέρα.

ΣΤΗ ΓΕΦΥΡΑ. Την άνοιξη, όταν τελικά το «Κόστα Κονκόρντια» θα εγκαταλείψει το νησί στις ακτές του οποίου παρέμεινε ακινητοποιημένο για διάστημα είκοσι μηνών, ο Νικ Σλόαν θα στέκεται στη γέφυρα στο πιο ψηλό από τα καταστρώματά του. Σε αντίθεση με τον υπόδικο πρώην καπετάνιο του κατεστραμμένου κρουαζιερόπλοιου Φραντσέσκο Σκετίνο ο οποίος εγκατέλειψε το πλοίο του αφήνοντας αβοήθητους χιλιάδες επιβάτες, ο Νικ Σλόαν θα είναι ο τελευταίος που θα αποβιβαστεί αφότου το «Κόστα Κονκόρντια» δέσει στον τελευταίο προορισμό του, το λιμάνι όπου πρόκειται να παροπλιστεί και να καταστραφεί.