ΕΠΙΣΤΟΛΕΣ

Η υπόθεση Τσοχατζόπουλου

Κυριάκος Παπαϊωάννου

ΟΜΟΤΙΜΟΣ ΚΑΘΗΓΗΤΗΣ ΑΠΘ
(ΤΜ. ΠΟΛ. ΜΗΧΑΝΙΚΩΝ)

Δεν νομίζετε ότι ο ελληνικός λαός γενικότερα δικαιούται σοβαρότερη ενημέρωση και έρευνα για την υπόθεση του Ακη Τσοχατζόπουλου, που αποτέλεσε ένα από τα σοβαρότερα κτυπήματα για την κεντροαριστερή παράταξη;

Οφσόρ εταιρείες, προμήθειες (μίζες) σε μεγάλες διεθνείς συμβάσεις, συλλογική ευθύνη μιας κυβέρνησης, του πρωθυπουργού και άλλων κυβερνητικών οργάνων, διαχρονική ευθύνη όλων των κυβερνήσεων, πολιτικά αίτια για να προτιμηθεί μια χώρα έναντι άλλων σε αυτές τις αγορές, σχέση των ξένων εταιρειών με τις κυβερνήσεις τους, εκθέσεις ειδικών εμπειρογνωμόνων, ρόλος των διαφόρων μεσαζόντων, πληροφορίες από μυστικές υπηρεσίες, επάρκεια και αμεροληψία των ανακριτικών και εν γένει των δικαστικών Αρχών μας κ.λπ.;

Αναλογιζόμενος τι συνέβη στη δίκη της Μarfin σχετικά με θέματα πυροπροστασίας και στις δίκες εργατικών ατυχημάτων σχετικά με θέματα ασφάλειας και υγείας (επιστημονικά θέματα με τα οποία ασχολούμαι 37 ολόκληρα χρόνια) και τη μη αναστρέψιμη κακή πορεία της Παιδείας και της εκπαίδευσης, πολύ φοβάμαι ότι αυτή η πατρίδα δύσκολα θα ορθοποδήσει…

Σύνταξη πολύτεκνων μητέρων

Ιωάννης Κουλούρης

ΜΗΧ/ΓΟΣ- ΗΛ/ΓΟΣ ΕΜΠ

Ασφαλώς η μεγαλύτερη αδικία που έγινε μέχρι τώρα από την εφαρμογή του Μνημονίου ήταν η αδιανόητη κατάργηση της συμβολικής σύνταξης των 100 ευρώ μηνιαίως (!!!) που δινόταν στις πολύτεκνες μητέρες.

Ανεξάρτητα από το μικρό ύψος, το συμβολικό αυτό ποσόν ήταν για τις περισσότερες από τις μανάδες αυτές το μοναδικό εισόδημα, γιατί η αποκλειστική απασχόλησή τους με την ανατροφή των παιδιών τους και τη φροντίδα των πολύτεκνων οικογενειών τους δεν τους επέτρεπε να έχουν οποιαδήποτε άλλη ατομική απασχόληση. Επιπλέον ήταν μια ηθική ανταμοιβή της Πολιτείας για τις ανεκτίμητες υπηρεσίες που προσέφεραν στην πατρίδα, της οποίας η επιβίωση  κινδυνεύει άμεσα από την υπογεννητικότητα και ένα κίνητρο για άλλες γυναίκες να γεννήσουν περισσότερα παιδιά.

Από την άποψη αυτή η κατάργηση της συμβολικής αυτής σύνταξης,  εκτός από κατάφωρα άδικη και αντικοινωνική, ήταν και μια ακραία και απερίσκεπτη αντεθνική ενέργεια η οποία θα έχει επίπτωση όχι μόνο για το έθνος μας αλλά και για τα κόμματα που την ψήφισαν, αφού αφορά άμεσα ή έμμεσα πολλές εκατοντάδες χιλιάδες πολίτες (τις ίδιες τις μανάδες, τους συζύγους τους, τα παιδιά τους και τα εγγόνια τους), οι οποίοι ασφαλώς θα το λάβουν υπόψη τους στις επόμενες εκλογές.

Επομένως εάν κάτι πρέπει να διορθωθεί πρώτο από το τυχόν πλεόνασμα που θα υπάρξει είναι η επαναχορήγηση της σύνταξης αυτής, η οποία σημειωτέον είναι και η μόνη που καταργήθηκε τελείως, ενώ παρέμειναν άλλες χαριστικές συντάξεις (όπως π.χ. η σύνταξη των ανασφάλιστων του ΟΓΑ, διαφόρων προσφύγων κ.λπ.).

Σημειώνω ότι η επαναφορά της σύνταξης αυτής θα πρέπει να γίνει αμέσως και ανεξάρτητα από την ύπαρξη ή μη πρωτογενούς πλεονάσματος καθόσον, εκτός των άλλων, η κατάργησή της είναι ευθέως αντισυνταγματική και ασφαλώς όσες μανάδες προσφύγουν θα δικαιωθούν από τη Δικαιοσύνη.

Η συμβολή της φιλοσοφίας

Απόστολος Ζιώγας

ΒΙΟΛΟΓΟΣ

Υπό τις κρατούσες συνθήκες, η σκέψη των περισσοτέρων ανθρώπων δεν παύει να αντλεί υλικό από τα (άλλοτε) βολικά μεγαλεία της παράδοσης, είτε αυτά αφορούν την αρχαία γραμματεία είτε τη θρησκευτική κληρονομιά. Μόνο που κατ’ αυτόν τον τρόπο ενθαρρύνεται μια παθητική και άκριτη αντίληψη του κόσμου, του οποίου το νόημα (φαίνεται να) αποδομείται σε κάποιες συγκεκριμένες παραμέτρους-προσδοκίες, γενικής αποδοχής: μια καλή δουλειά, ένας lux γάμος, ένα δικό σου σπίτι και ένα αυτοκίνητο. Η όποια προσπάθεια για την κατάκτηση μιας νέας εμπειρίας εξαλείφεται, δηλαδή πλήρης ανθοφορία κάθε είδους ευθυνοφοβίας. Ετσι, οι παραπάνω συνθήκες κρίνονται ευνοϊκές και για την καλλιέργεια του «κιτς» στοιχείου σε κάθε έκφανση της ζωής. Καλύπτοντας έντεχνα μια απροκάλυπτη επιθυμία για γόητρο, σύμφωνα με τον Ουμπέρτο Εκο, το κιτς είναι ό,τι εμφανίζεται ως καταναλώσιμο. Αλλά οτιδήποτε είναι ευκολοχώνευτο έχει την τάση να μετατρέπει τη γνώση σε εμπορεύσιμη ψευδαίσθηση, με αποτέλεσμα να ελαττώνεται ευρύτερα η προσφυγή στον (έγκριτο) στοχασμό. Συνέπεια αυτού αποτελεί το γεγονός πως η εκάστοτε σκέψη δείχνει να αργοσαλεύει σε έναν μικρού εμβαδού χώρο, όπου τα πάντα μοιάζουν να έχουν ειπωθεί ήδη. Ολη η περιττολογία και οι αυτοματισμοί, λοιπόν, που διέπουν την «κιτς» σκέψη του σημερινού ανθρώπου φθάνουν σε βαθμό εκχυδαϊσμού των εννοιών με τις οποίες απασχολούνταν κάποτε ο στοχαστής της αρχαίας Αθήνας.

Ομως, ενώ η φιλοσοφία ως στάση και τρόπος ζωής αναφύεται (αυτόβουλα) ενάντια σε όλη τη βιομηχανία του περιττού και συνάμα απέναντι σε κάθε διερμηνέα της κοινής γνώμης (βλέπε, δημαγωγός), δεν παραλείπει να στοχεύει μοναχικά και επίμονα σε μια εσωτερικότητα που εκλεπτύνεται και αντιτίθεται στη χυδαιότητα του πλήθους, μεριμνώντας πάντοτε αφενός να εξελίσσεται μέσα από την εποικοδομητική κριτική του ίδιου της του λόγου και αφετέρου, αποκαλύπτοντας ερευνητικά ορισμένες όψεις του κόσμου μέσα από τις ποικίλες ρωγμές του. Αυτή η διαφορετική προσέγγιση στα πράγματα είναι που καθιστά πολύτιμη τη συμβολή της φιλοσοφίας στον άνθρωπο της εποχής μας. Επομένως, η φιλοσοφία (οφείλει να) προτείνει μια θεώρηση του κόσμου και ένα πρόγραμμα ζωής που να βρίσκεται πέρα από την υφιστάμενη κατάσταση των πραγμάτων, ώστε να γίνεται πιο κατανοητή η τυχαία περιπλοκότητα των καθημερινών γεγονότων.

Πολιτική εκεχειρία

Τάκης Σουβαλιώτης

ΧΑΛΑΝΔΡΙΤΣΑ ΠΑΤΡΩΝ

Ενώ τα εμφυλιοπολεμικά κρούσματα πληθαίνουν, ενώ ζούμε σε μια οικονομική ασφυξία και ενώ η ευρωζώνη μας αντιμετωπίζει με έναν όλο και περισσότερο σκεπτικισμό, αν όχι και με μια απαξιωτική συμπεριφορά, οι πολιτικές μας δυνάμεις αντί να χαράξουν μια κοινή πολιτική πορεία, έστω και για ένα μικρό χρονικό διάστημα, κονταρομαχούν μέχρι τελικής πτώσεως εντός και εκτός Βουλής για το αν θα πρέπει να απολυθεί ή να μην απολυθεί ακόμη και ένας δημόσιος υπάλληλος.

Εύχομαι σε όλα τα κόμματά μας, πρώτον, να μη χάσουν εντελώς τη λαϊκή υποστήριξη και, δεύτερον, να αντιληφθούν εγκαίρως την ανάγκη που υπάρχει για μια πολιτική εκεχειρία και όχι κατόπιν εορτής. Και ας επαναφέρουν στη μνήμη τους και τις πολιτικές περιπέτειες που βιώσαμε στα μέσα της δεκαετίας του 1930 και περίπου στα μέσα της δεκαετίας του 1960. Ο μεταπολιτευτικός πολιτικός κόσμος δεν έκανε μόνο εύθραυστη την οικονομία, έκανε εύθραυστη και τη δημοκρατία μας.

Εφαρμογή του νόμου

Αλέξανδρος Παπαδόπουλος

ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ ΜΗΧΑΝΙΚΟΣ

Η βία δεν μπορεί να δώσει απάντηση σε τίποτα. Απάντηση μπορεί να δώσει μόνο ο νόμος. Τα παράλογα άκρα πάντα υπήρχαν και πάντα θα υπάρχουν στις κοινωνίες σε ένα μικρό, ασήμαντο ποσοστό. Ζητούμενο λοιπόν δεν μπορεί να είναι η εξόντωση των άκρων, αλλά ο περιορισμός και ο έλεγχός τους. Και όσο για τον περιορισμό, ξέρουμε καλά τι πρέπει να γίνει. Η οικονομική κρίση οδήγησε τον κόσμο στα άκρα, η επίλυσή της θα τον επαναφέρει στο Κέντρο. Ο δρόμος αυτός όμως απαιτεί χρόνο.

Για τώρα όμως απαιτείται ένα άμεσο «παυσίπονο». Ενα μέσο ελέγχου της κατάστασης για να μην ξεφύγει πέρα από σημεία που δεν θα μπορεί να ελεγχθεί. Το μέσο αυτό δεν μπορεί να είναι άλλο από τον νόμο και την αυστηρή, απόλυτη, ξεκάθαρη και μη επιλεκτική εφαρμογή του. Κάθε άλλη σκέψη έχει να κάνει με αυτοδικία, με το «να πάρουμε τον νόμο στα χέρια μας». Και αν ο νόμος αφεθεί στα χέρια του ενός, τότε θα αφεθεί και στα χέρια του άλλου, οδηγώντας τελικά στη ζούγκλα, όπου επιβιώνει ο πιο ισχυρός.

Ο νόμος πρέπει να είναι τυφλός, να μην εξετάζει περιπτώσεις αλλά να επεμβαίνει παντού και πάντα. Δεν μπορεί να υπάρχει μικρή-ανεκτή ανομία ή μεγάλη-απαράδεκτη παρανομία. Δεν μπορεί να υπάρχουν δικαιολογημένη και αδικαιολόγητη παρανομία. Η παρανομία είναι σαν το κουτί της Πανδώρας. Ολίγον ανοικτό δεν γίνεται, όπως διδάσκει ο σοφός μύθος. Αν το ανοίξεις λίγο για να δεις τι έχει μέσα, τότε όλο το κακό θα ξεχυθεί έξω.

Και τι γίνεται όμως όταν η Πολιτεία αδυνατεί (ανεξαρτήτως αιτίας) να εφαρμόσει το νόμο; Τότε φρόντισε να επιλέξεις εγκαίρως μια καλύτερη Πολιτεία, με το μοναδικό όπλο που έχεις ως δημοκρατικός άνθρωπος: την σωστή επιλογή εκπροσώπων σου.

Και τι γίνεται όταν ο νόμος είναι παράλογος ή εσφαλμένος; Ο νόμος πρέπει να τηρείται ακόμη και όταν δεν σου αρέσει. Πρώτος το δίδαξε αυτό ο Σωκράτης ο οποίος επέμεινε να πιει το κώνειο παρότι αθώος για να δώσει το παράδειγμα προς τον αθηναϊκό λαό ότι ο νόμος πρέπει να τηρείται ακόμη και αν είναι λανθασμένος.