ΝΑΙ Ανίσχυρος στα μάτια των συμμάχων του

Ο Μπασάρ αλ Ασαντ βγήκε αλώβητος από την απειλή της Ουάσιγκτον να επιτεθεί στρατιωτικά στη Συρία προκειμένου να τιμωρήσει το καθεστώς για τη χρήση χημικών όπλων εις βάρος αμάχων. Στις δημόσιες εμφανίσεις του δείχνει γεμάτος αυτοπεποίθηση ή ακόμη και αλαζονεία όταν περιγράφει πώς αυτός και οι σύμμαχοί του στη Μόσχα έβγαλαν νοκ άουτ τον αμερικανό Πρόεδρο Μπαράκ Ομπάμα. Θα μπορούσε, επίσης, να υποθέσει κανείς ότι η ρωσική πρωτοβουλία να αφαιρεθεί ο έλεγχος του χημικού οπλοστασίου της Δαμασκού από το καθεστώς προσφέρει στον Ασαντ μια ευκαιρία να πολεμήσει απερίσπαστος τους αντάρτες που έχουν καταλάβει τμήματα της Συρίας. Τα χημικά όπλα δεν έπαιζαν κεντρικό ρόλο στους στρατιωτικούς του σχεδιασμούς. Το γεγονός ότι δεν θα μπορεί να τα χρησιμοποιήσει δεν αποτελεί επομένως μεγάλη απώλεια. Με δεδομένο ότι η κόκκινη γραμμή της Ουάσιγκτον περιορίζεται στη χρήση των χημικών, το καθεστώς Ασαντ θα μπορούσε συνεχίσει να σφάζει χωρίς να το εμποδίζει κανείς.

Υπάρχει όμως μια παράμετρος που αποδυναμώνει τον σύρο Πρόεδρο στα μάτια των συμμάχων του κι επομένως μειώνει τις πιθανότητες επιβίωσης του καθεστώτος του: χωρίς χημικά όπλα η Συρία αποτελεί σαφώς μικρότερη απειλή για το Ισραήλ και επομένως έναν σύμμαχο μικρότερης στρατηγικής σημασίας για το Ιράν. Εάν ο Μπασάρ αλ Ασαντ υπογράψει τη συμφωνία και παραδώσει το χημικό του οπλοστάσιο, θα χάσει το ειδικό του βάρος στον γεωπολιτικό χάρτη της περιοχής. Σε αυτή την περίπτωση πρέπει να προστεθεί ακόμη μια παράμετρος: αν και το καθεστώς εξακολουθεί να εξαρτάται οικονομικά και στρατιωτικά από το Ιράν και τη λιβανέζικη Χεζμπολάχ, ο Ασαντ βρίσκεται πιο βαθιά στην αγκαλιά της Ρωσίας. Κι όπως έχει αποδείξει στο παρελθόν, η Ρωσία δεν διστάζει να θυσιάσει τους υποτελείς της στον βωμό των συμφερόντων της.

Απόσπασμα από άρθρο των Borzou Daragahi και John Reed στους «Φαϊνάνσιαλ Τάιμς»