Ωτοβλεψίες

Δεν έχω δει πιο ανακουφιστικό έργο από αυτό με το οποίο ο Νίκος Ναυρίδης τίμησε την εικαστική παράδοση των Αισχυλείων. Πριν από τα χρυσά στάχυα του που θρόιζαν στον ρυθμό της μπεκετικής αποστροφής «Ever tried. Ever failed. No matter. Try Again. Fail again. Fail better», οι πιστοί του Παλαιού Ελαιουργείου της Ελευσίνας τα τελευταία χρόνια είχαν την ευκαιρία να έρθουν σε απόλυτη σωματική επαφή και με άλλα έργα ελλήνων εικαστικών, κάποια από τα οποία στη συνέχεια βρήκαν τον δρόμο τους προς μεγάλες καλλιτεχνικές διοργανώσεις. Προχείρως σταχυολογώ το έργο με το οποίο ο Στέφανος Τσιβόπουλος πήρε το 2012 το βάουτσερ για την Μπιενάλε της Βενετίας και το έργο της Διοχάντης που κι αυτό ξεκίνησε το 2010 από την αυλή του Παλαιού Ελαιουργείου για να καταλήξει στην ίδια διοργάνωση. Δεν έχουν άδικο όσοι υποστηρίζουν ότι τα Ελευσίνια Μυστήρια λειτουργούν ακόμη και ότι είναι βασιλική οδός προς τις μεγάλες Μπιενάλε.

Είκοσι μία παραγωγές μάς υποσχέθηκε για φέτος ο νέος διευθυντής του Εθνικού Σωτήρης Χατζάκης με την επιχορήγηση μειωμένη στα 6.550.000 ευρώ την ώρα που ο προκάτοχός του Γιάννης Χουβαρδάς δεν ξεπέρασε πέρυσι τις έντεκα με επιχορήγηση στα 7.200.000, μέσα και ο καλοπληρωμένος Μπομπ Γουίλσον. Αν στο τέλος της χρονιάς τα καταφέρει να ισοσκελίσει (καλλιτεχνικά και λογιστικά) όπως ο μετρημένος Χουβαρδάς θα του βγάλω το καπέλο. Εν τω μεταξύ, από τη μια χαίρομαι και από την άλλη ανησυχώ. Θες – γυρεύεις να το πάρει πρέφα ο Στουρνάρας και να μας αλλάξει τα φώτα στη λιτότητα με ταυτόχρονη αύξηση του παραγωγικού πλάνου; Προς το παρόν, η πρώτη σκηνή της χώρας ανοίγει τη χρονιά με επαναλήψεις: «Ζ» του Βασίλη Βασιλικού σε σκηνοθεσία Εφης Θεοδώρου στις 20 Σεπτεμβρίου και μία ημέρα αργότερα «Θεατές» του Μάριου Ποντίκα σε σκηνοθεσία Κατερίνας Ευαγγελάτου. Θα ξαναπάμε.

Στην Ελευσίνα, στο αμφιθέατρο που Παλαιού Ελαιουργείου που λέγαμε και παραπάνω, είδαμε τον Αγαμέμνονα του Αισχύλου από το ΔΗΠΕΘΕ Κοζάνης. Αν εξαιρέσει κανείς τις λαμπρές συνεργασίες της Καρυοφυλλιάς Καραμπέτη και του Μηνά Χατζησάββα, η παράσταση δεν ήταν ακριβώς αυτό που θα λέγαμε «έκπληξη». Η μεγαλύτερη έκπληξη της βραδιάς κρυβόταν όμως αλλού και συγκεκριμένα στον Χορό και στον ρόλο του κήρυκα. Λίγοι από τους θεατές αναγνώρισαν εκείνο το βράδυ τον Θέμη Πάνου (φωτογραφία), ο οποίος ακριβώς την προηγούμενη ημέρα είχε συνεπάρει τα πρωτοσέλιδα με τη βράβευσή του στο Φεστιβάλ Βενετίας. Στο τέλος της παράστασης, η Καρυοφυλλιά Καραμπέτη τον σύστησε στο κοινό που ξέσπασε σε χειροκροτήματα. Με μεγάλη χαρά παρακολουθώ τη ζήτηση που έχουν από την περασμένη εβδομάδα και οι μικρές ιστορίες του με τίτλο «Αιφνιδίως και μια επιστροφή» που κυκλοφορήσαν το 2000 από τις εκδόσεις Ροδακιό. Ευκαιρία ν’ αρχίσει να ξεμουδιάζει και το νέο του βιβλίο «Ανατολικός Αστήρ» που περιμένει τη σειρά του να πάει στο τυπογραφείο. Να γνωριζόμαστε σιγά σιγά όχι μόνο στα πρωτοσέλιδα αλλά στις κερκίδες, στις αίθουσες και στα βιβλία.

Λίγες λεξούλες για την Εϊμι Γουάινχαουζ που θα έκλεινε προχτές τα τριάντα. Οι Εγγλέζοι την «ξεπέταξαν» με μια έκθεση κι ένα ντοκιμαντέρ που βρίσκεται ακόμη στα συρτάρια. Στα συρτάρια των παραγωγών της υποτίθεται ότι αραχνιάζουν και κάποιες ανέκδοτες ηχογραφήσεις της. Εν τω μεταξύ βάζω στη διαπασών το «Rehab».