ΖΗΤΕΙΤΑΙ ΣΧΕΔΙΟ ΓΙΑ ΤΟ ΔΗΜΟΣΙΟ

Χρειάστηκε να περάσουν τέσσερα ολόκληρα χρόνια από την εμπλοκή της Ελλάδας στη μεγάλη οικονομική κρίση για να καταργηθεί η χορήγηση άδειας σε δημοσίους υπαλλήλους – μία ημέρα ανά δίμηνο – επειδή χρησιμοποιούν… ηλεκτρονικό υπολογιστή!
Οι κυβερνήσεις της τελευταίας τετραετίας προχώρησαν στη μισθολογική ισοπέδωση των υπαλλήλων του Δημοσίου οδηγώντας σε τριτοκοσμικές αποδοχές, με ό,τι αυτό συνεπάγεται για την απόδοσή τους. Την ίδια στιγμή, δεν έπραξαν το παραμικρό για να αποτινάξουν τον αναχρονισμό στη λειτουργία των δημοσίων υπηρεσιών.
Για παράδειγμα, η κινητικότητα, η οποία – δυστυχώς – επεβλήθη από την τρόικα και στιγματίστηκε ως μνημονιακό μέτρο, θα έπρεπε να είχε εφαρμοστεί εδώ και πολλά χρόνια με πρωτοβουλία των ελληνικών κυβερνήσεων: είναι στοιχειώδες να παρέχεται η δυνατότητα στελέχωσης τομέων στους οποίους υπάρχουν ανάγκες από προσωπικό το οποίο πλεονάζει αλλού…
Αλλά ακόμη και η κινητικότητα είναι μέτρο αποσπασματικό, όσο δεν υπάρχει ένα εθνικό σχέδιο για την αναδιοργάνωση του Δημοσίου: η έξοδος από την κρίση προϋποθέτει έναν δημόσιο τομέα σαφώς μικρότερο, αλλά οργανωμένο ως εργαλείο ανάπτυξης.
Η κυβέρνηση οφείλει να εγκαινιάσει τάχιστα τον διάλογο για αυτό το σχέδιο: σύμφωνα με τις δεσμεύσεις, μετά την ολοκλήρωση της κινητικότητας θα γίνουν νέες προσλήψεις, υπαλλήλων με αυξημένα προσόντα. Με ποιον σχεδιασμό θα γίνουν αυτές οι προλήψεις; Σε ποιους τομείς θα απασχοληθούν αυτοί οι νέοι υπάλληλοι; Και με ποιον στόχο;
Κατά καιρούς έχουν ξοδευτεί πολλά εκατομμύρια ευρώ σε μελέτες για την αναδιοργάνωση του Δημοσίου – μελέτες οι οποίες έχουν ήδη ξεπεραστεί από τα πράγματα. Ωστόσο τα ερωτήματα παραμένουν και δεν απαντώνται. Τι είδους Δημόσιο χρειαζόμαστε; Σε ποιους τομείς; Με τι αμοιβές; Με ποιους υπαλλήλους; Και πώς θα γίνουν όλα αυτά; Μόλις βρούμε ως χώρα τις απαντήσεις θα έχουμε κάνει το πρώτο μεγάλο βήμα!