[Ανάλυση] Τους σέρνει από τη μύτη η Ρεπούση

Περισσότερη Ρεπούση σε λίγο. Ηταν τόσες οι επιθέσεις που δέχθηκε η βουλευτής της ΔΗΜΑΡ για τα Θρησκευτικά και τα Αρχαία που ο Φώτης Κουβέλης δεν είχε άλλη επιλογή από το να τη στηρίξει. Είναι μια έντιμη αρχηγική κίνηση – κάτι που δεν είναι αυτονόητο στην πολιτική. Είναι όμως και μια ένδειξη τού τι συμβαίνει αυτήν τη στιγμή στην Αγίου Κωνσταντίνου.

Λένε ότι «αν δεν ξέρεις πού πας, καταλήγεις κάπου αλλού». Δυστυχώς, ισχύει για τη ΔΗΜΑΡ από τον Ιούνιο και μετά. Η επιλογή της ΕΡΤ ως πεδίου για αντιπαράθεση μηδενικού αθροίσματος με τη ΝΔ έθεσε το κόμμα του Κουβέλη εκτός κυβέρνησης. Τα όσα ακολούθησαν μετά δεν δικαιολογούν αυτή την κίνηση. Ο Κουβέλης επικρίνει τον Σαμαρά με τον οποίο συνεργάστηκε έναν χρόνο. Η έξοδος από την κυβέρνηση θα έφερνε λογικά τη ΔΗΜΑΡ πιο κοντά στον ΣΥΡΙΖΑ. Ασχέτως, όμως, των μη επουλωμένων τραυμάτων από τις προ 2010 συγκρούσεις μεταξύ Ανανεωτών και Προεδρικών στην Κουμουνδούρου, υπάρχει και ένα άλλο πρόβλημα. Η Αγίου Κωνσταντίνου θέλει να συγκροτηθεί άλλη κυβέρνηση από την ίδια Βουλή, ενώ ο ΣΥΡΙΖΑ θέλει εκλογές. Τελικώς, καθώς το πράγμα δεν κολλούσε, ο Κουβέλης δεν είχε άλλη εναλλακτική από το να αναθεματίσει μια πιθανή συνεργασία με τον ΣΥΡΙΖΑ με αιτιολογία την εμμονή του στη μονομερή καταγγελία του Μνημονίου. Κάπως έτσι όμως η ΔΗΜΑΡ μένει μετέωρη – ή μάλλον μένει στην αγκαλιά της Ρεπούση.

Μπορεί κανείς – όπως ο υπογράφων – να συμφωνεί με την κατάργηση των Θρησκευτικών και να αμφισβητεί τη χρησιμότητα της διδασκαλίας των Αρχαίων Ελληνικών όπως αυτή γίνεται. Ωστόσο, δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η ΔΗΜΑΡ ήταν ένα μικρό κόμμα που κέρδιζε γιατί υπερασπιζόταν μια ατζέντα με απήχηση πολύ μεγαλύτερη από το εύρος των ψηφοφόρων της. Η ατζέντα αυτή ήταν η αποφυγή της χρεοκοπίας, η σταθεροποίηση της χώρας, αλλά και η παρουσία ενός αριστερού προοδευτικού κόμματος στη συμπολίτευση – κάτι που θα ήταν ασφαλιστική δικλίδα απέναντι σε νεοφιλελεύθερες αγριότητες. Εκτός κυβέρνησης, η ΔΗΜΑΡ δεν ασκεί αυτόν τον ρόλο, ενώ έχει πολύ λίγους βουλευτές για να αντιπολιτευθεί αποτελεσματικά. Ετσι εξηγείται το καλοκαιρινό ξεφούσκωμα. Ωστόσο, η υιοθεσία των απόψεων Ρεπούση οδηγεί ένα μειοψηφικό κόμμα σε μια ακόμη πιο μειοψηφική ατζέντα. Ακόμη κι ο Αλέκος Αλαβάνος δεν έχασε την ευκαιρία να τους τα χώσει, επικαλούμενος μάλιστα τον αγαπημένο ποιητή του Πρωθυπουργού, τον Οδυσσέα Ελύτη.

Το αποτέλεσμα είναι ότι η ΔΗΜΑΡ από ρυθμιστής γίνεται περιθώριο. Ενα κόμμα κουκουρούκου με την έννοια ότι κάθε βουλευτής τραβάει τα πράγματα εκεί που θέλει και μάλιστα σε απόψεις όχι γενικής απήχησης. Ενα κόμμα που χάνει επαφή με την κοινή γνώμη. Από τη στιγμή μάλιστα που ο Κουβέλης στήριξε τη Ρεπούση, έπεται αναγκαστικά συνέχεια. Παρ’ όλα αυτά, δεν πρέπει να απελπίζονται στην Αγίου Κωνσταντίνου. Εφόσον η Τίνα Μπιρμπίλη – πονοκέφαλος της διακυβέρνησης Παπανδρέου – βρήκε θέση στον ΟΗΕ για το όζον, δεν αποκλείεται να βρεθεί κάτι και για τη Μαρία Ρεπούση που κι αυτή φωτισμένη είναι. Κοινώς, δεν υπάρχει πρόβλημα που να μη λύνεται μόνο του εν καιρώ – μόνο που η ΔΗΜΑΡ δεν έχει πολύ καιρό μπροστά της για να συνέλθει.