Ο Mr Ελληνική Σούβλα στην Κίνα

Λανσάρει τον ιδανικό τρόπο ψησίματος των κρεατικών. Από την Κίνα διαφημίζει την ελληνική παράδοση στους καλοψημένους πάνω στα αναμμένα κάρβουνα μεζέδες. Για την ακρίβεια, όχι στους Κινέζους που δεν «ψήνονται» και τόσο για τις ψησταριές του με τη φίρμα «Greek Souvla», αλλά στους Αυστραλούς που τις αγοράζουν κατά χιλιάδες.

Το καλό το μπάρμπεκιου έχει να κάνει με το κάρβουνο και δεν θέλει δυνατή φωτιά, λέει ο Βασίλης Αυλωνίτης. Φυσικά παίζει και η ψησταριά τον ρόλο της, διατείνεται ο απλώς συνεπώνυμος του μεγάλου έλληνα ηθοποιού. Στο τέλος, λίγο – πολύ θα σου ψήσει το κρέας αν ξέρεις να τη χρησιμοποιήσεις. Αλλά αν θες το τέλειο γευστικό αποτέλεσμα στον ουρανίσκο, θα πρέπει «να είναι καλά στημένη κι απολύτως σταθερή, να έχει το κατάλληλο μέγεθος και ύψος πάνω από τη θράκα», περιγράφει. Κάπως έτσι εμπνεύστηκε την πατέντα των δύο μοντέλων ψησταριών του που φρόντισε και να κατοχυρώσει – τη μία μάλιστα ο παλιός συνεταίρος του την ονόμασε «Uncle Bill» (θείος Βασίλης).

Γεννημένος πριν από 67χρόνια στο νησάκι Ερεικούσσα της Κέρκυρας, είναι ο μικρότερος από τα πέντε παιδιά μαραγκού από τους Περουλάδες. Η μητέρα τους ασχολιόταν με τα οικογενειακά χωράφια, σπαρμένα με πατάτες, κηπευτικά, σιτάρι και καλαμπόκι. Σήμερα η μεγαλύτερη αδερφή του ζει στην Αμερική, την ώρα που τα άλλα τρία αδέρφια του κατοικούν στην Κέρκυρα. Και ο ίδιος έχει τέσσερα παιδιά, έχει και δυο εγγόνια. Οι κόρες του, 32 και 30 ετών όπως και ο 28χρονος γιος του ζουν στο Ντάργουιν της Αυστραλίας, ενώ στην Κίνα έχει μαζί του τον 16χρονο Βενιαμίν. «Κανένα από τα παιδιά μου δεν ασχολείται με τη δουλειά μου. Μόνο ο μικρός μαθαίνει ψιλοπράγματα, αλλά κανείς δεν ξέρει αν θα θελήσει να μ’ ακολουθήσει. Δεν μπορώ, πάντως, να τον πιέσω όπως έκαναν παλιά οι γονείς…» ξεκαθαρίζει.

ΣΤΗΝ ΑΥΣΤΡΑΛΙΑ. Στην Ελλάδα έμεινε ώς τα 15 του, ώσπου αποφάσισε να μπαρκάρει. «Ο μεγαλύτερος αδερφός μου ήταν ναυτικός. Συνεννοήθηκε με την εταιρεία του να μπω στο καράβι του, να δουλέψω και εγώ σ’ αυτό. Εφυγα, θυμάμαι, με έναν θείο μου αρχικά για Πειραιά. Εκεί όμως στα γραφεία της ναυτιλιακής αυτός δεν κατάφερε να βγάλει τα απαραίτητα χαρτιά ώστε να με συνοδέψει. Να γυρίσω, ωστόσο, πίσω άπραγος δεν ήθελα κι έτσι έφυγα εντελώς μονάχος μου, παιδί, το 1961. Μπήκα στο αεροπλάνο κι έφτασα στο Ρότερνταμ, στην Ολλανδία, μαζί με άλλους 15 Ελληνες που θα βρίσκαμε δουλειά στο πλοίο. Φορτώσαμε ζάχαρη και φύγαμε για Κούβα, Ινδίες κι Αυστραλία…» αφηγείται. Ταξίδεψε, πάντως, μόλις για ένα οκτάμηνο, καθώς το μετάνιωσε και βγήκε στη στεριά. «Δεν ήταν ζωή αυτή, συνεχώς στις θάλασσες. Αντιθέτως, η Αυστραλία ήταν τότε, αρχές της δεκαετίας του 1960, η χώρα της μετανάστευσης και εγώ αναζήτησα εκεί το μέλλον μου». Τους πρώτους μήνες τον πήραν στη δούλεψή τους εστιάτορες να τους πλένει πιάτα, να καθαρίζει. Σύντομα έβγαλε «ψωμί» και σε εργοστάσιο που έφτιαχνε κλωστές, για περίπου 6 χρόνια, με λιγοστά λεφτά. Ωσπου έπιασε άλλες δουλειές εδώ κι εκεί, σε κρεοπωλείο και σε μαγαζί με παπούτσια και είδη ταξιδίου στη Μελβούρνη. Την περίοδο 1974-1980 έφτιαχνε και πουλούσε πόρτα πόρτα πίνακες ζωγραφικής. Μετακινήθηκε εντέλει στο Ντάργουιν, όπου το 1980 γνώρισε τη μετέπειτα σύζυγό του, την Αυστραλέζα Τρούντι. Αρχισε να βάφει σπίτια για τα προς το ζην, ώσπου κατέληξε υπάλληλος στα νταμάρια του πεθερού του…

Είναι 1982 πια όταν στήνει τη δική του εταιρεία με οικοδομικά υλικά για δρόμους, πάρκα κι ανακαινίσεις. Ώς ένα σημείο τα πηγαίνει πολύ καλά, μέχρι και το 1995, οπότε τα οικογενειακά προβλήματα – η διάσταση με τη γυναίκα του τον υποχρεώνουν να τα παρατήσει. Αλλάζει εντελώς περιβάλλον τότε κι εγκαθίσταται στην άγνωστη σ’ αυτόν Κίνα. «Δεν ξέρω πώς, αλλά έτυχε, θα πω σήμερα. Ηρθα να αναζητήσω εδώ την καλύτερη ζωή που δεν βρήκα στην Αυστραλία…» λέει γι’ αυτή τη ρότα της ζωής του. Και πάλι από το μηδέν, στην πόλη Σενζέν της Νότιας Κίνας αυτή τη φορά, καταπιάνεται το 1996 με το γενικό εμπόριο. Από το σπίτι – γραφείο που νοικιάζει πουλά τα πάντα, από παπούτσια ώς και οικοδομικά υλικά. Αλλάζει εκ νέου επαγγελματικό «ρεπερτόριο» όταν κάποιος Ελληνοαυστραλός του ζητεί να βρει μάστορα για να επισκευάσει το καράβι του στην Κίνα. Ενθουσιάζεται από τη νέα προοπτική και μπαίνει και σ’ αυτόν τον χώρο, κανονίζει επ’ αμοιβή ανάλογα μαστορέματα σκαφών, έως και το 1998…

Εχει φτάσει πλέον η χρονιά – ορόσημο στην επιχειρηματική εξέλιξη του Βασίλη Αυλωνίτη. «Ημουν στο Ντάργουιν, σε σπίτι κύπριου φίλου, όπου ψήναμε. Από το πουθενά έριξα τότε την ιδέα να ασχοληθούμε και επαγγελματικά με το εμπόριο των ψησταριών. Πράγματι, το 1999 πήγαμε σε τοπικό εργοστάσιο και ζητήσαμε να μας τις φτιάξει όπως ακριβώς τις ήθελα. Από τότε το εργοστάσιο αυτό τις έφτιαχνε κι εμείς τις πουλούσαμε, εγώ στην Αυστραλία και ο Κύπριος στην πατρίδα του. Μέχρι που χώρισαν οι δρόμοι μας…» θυμάται. Δεν το βάζει, ωστόσο, κάτω. Μόνος του παραγγέλνει 10.000 ψησταριές και τις πουλά σε 4-5 χρόνια στην Αυστραλία. Το 2003 συνεργάζεται με μεγάλη κινεζική εταιρεία, για δύο χρόνια με θετικό πρόσημο, μέχρι που και από εκεί φεύγει θεωρώντας εαυτόν ριγμένο. Ανοίγει νέο κύκλο συνεργασίας το 2006 με Ελληνοαυστραλό της Αδελαΐδας. Αναλαμβάνει το σκέλος της παραγωγής και βελτίωσης των σχεδίων των ψησταριών του, ενώ ο συνεταίρος του φροντίζει την πώλησή τους. Ο στόχος, πάντως, να πωλούνται 2.000 κομμάτια ετησίως δεν επιτυγχάνεται και η συνεργασία αυτή το 2012 διαλύεται.

ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΠΑΤΕΝΤΕΣ. Πλέον ο Βασίλης Αυλωνίτης αναζητεί νέες συνεργασίες. Με τα τρία είδη ψησταριών του και το πλήθος εξαρτημάτων τους που εμπορεύεται προσδοκά να ξανοιχτεί και πέρα από την αγορά της Αυστραλίας, να βρει συνεργάτες και πελάτες και σε ευρωπαϊκό επίπεδο. Ποντάρει να κάνει ευρύτερα γνωστά τα προϊόντα του μέσω της ιστοσελίδας του (www.greeksouvla.com). Μέσα απ’ αυτήν, άλλωστε, τα πουλά. «Είναι αξιόπιστος επαγγελματίας, πολύ εργατικός και δραστήριος. Τιμής ένεκεν για την Ελλάδα, τη διαφημίζει μέσω της ονομασίας της σούβλας του. Αλλά όπως και άλλοι επιχειρηματίες που δραστηριοποιούμαστε στο εξωτερικό, δεν έχει την παραμικρή βοήθεια από το ελληνικό κράτος σ’ ό,τι κάνει. Μακάρι να υπήρχαν και άλλοι σαν κι αυτόν, να προβάλλουν την Ελλάδα σε τόσο μεγάλες χώρες όπως η Κίνα και η Αυστραλία…» λέει ο επιχειρηματίας Γιάννης Βράνας, πάνω από 15 χρόνια φίλος του 67χρονου. Στη χώρα, πάντως, όπου οι «ελληνικές» ψησταριές κατασκευάζονται, στην Κίνα, οι ντόπιοι δεν δείχνουν να πολυενδιαφέρονται να μπουν στη διαδικασία να ψήσουν. Τον ίδιο, ωστόσο, δεν τον συμφέρει να επιστρέψει στην ακριβή Αυστραλία, έστω κι αν εκεί είναι η πελατεία του. Και σε επίπεδο ποιότητας ζωής κι ασφάλειας για το ανήλικο παιδί του ξεκάθαρα υπερτερεί η Κίνα. «Προς το παρόν θα συνεχίσω με τις σούβλες. Αν τις αναλάβει στα επόμενα χρόνια ο μικρός, έχει καλώς, αλλιώς θα τα παρατήσω. Πόσο ακόμα να αντέξω;» το φιλοσοφεί…