Αντάρτικο με φερετζέ στη ΝΔ

Με τον Προκόπη Παυλόπουλο τα έβαλαν έξω από τη Βουλή οι εργαζόμενοι της ΛΑΡΚΟ. Δεδομένου ότι υπήρξε αρχιτέκτονας της επέκτασης του δημόσιου τομέα επί διακυβέρνησης Καραμανλή και είναι προσεκτικός δεξιός, δεν θα περίμενε κανείς να βρεθεί ποτέ ο άλλοτε πανίσχυρος υπουργός Εσωτερικών σε τέτοια θέση. Φαίνεται όμως ότι, σε στιγμές υψηλής έντασης, αρκεί η αναγνωρισιμότητα για να γίνει ένας πολιτικός αλεξικέραυνο. Είχε συμβεί και στον Κωστή Χατζηδάκη στο τέλος του 2010, όταν η ΝΔ ήταν στην αντιπολίτευση.

Πίσω στο παρόν, το περιστατικό με τον Προκόπη έρχεται να υπενθυμίσει πως ακόμη και η σοφιστικέ λαϊκή Δεξιά με τα καραμανλικά διαπιστευτήρια δυσκολεύεται να διαφοροποιηθεί σε μια εποχή που φαίνεται να αντιμετωπίζει ισοπεδωτικά την πολιτική. Κάτι που σημαίνει ότι το παιχνίδι αποχρώσεων – ή μάλλον το άτυπο αντάρτικο εντός της Κοινοβουλευτικής Ομάδας της ΝΔ – έχει μόνο εσωκομματική σημασία. Εκτός των κομματικών τειχών όλοι αντιμετωπίζονται το ίδιο. Τούτου δοθέντος ή μάλλον ειπωθέντος, φαίνεται, πάντως, πως κάτι τρέχει μεταξύ κάποιων βουλευτών της ΝΔ.

Ο Κώστας Καραμανλής χειροκρότησε ιπποτικά τον Γιάννη Στουρνάρα όταν ο υπουργός Οικονομικών είχε μιλήσει στην ΚΟ της ΝΔ πριν από τον προϋπολογισμό. Αλλωστε, στην πολιτική όλα είναι πολιτικά. Ωστόσο, υπάρχει μια μερίδα βουλευτών της ΝΔ που ταυτίζεται και δεν ταυτίζεται με τα απομεινάρια των καραμανλικών, η οποία δυσκολεύεται να χωνέψει την τοποθέτηση του Στουρνάρα στη Νίκης. Η δυσπεψία αυτή επιτάθηκε από δύο παράγοντες. Ο ένας παράγων ήταν η πολιτικά επιπόλαιη παρόρμηση του Στουρνάρα να επικρίνει την οικονομική πολιτική επί Καραμανλή σε συνέντευξή του και να αναζητήσει εκεί τις αιτίες της κρίσης. Δίκιο μπορεί να έχει. Ωστόσο, ο πλειοψηφών εταίρος στην κυβέρνηση όπου ο Στουρνάρας συμμετέχει είναι η ΝΔ. Αποτελεί ζήτημα πολιτικού τακτ αλλά και πολιτικού savoir faire να μπει τέλος στους πολέμους – «ποιος φταίει για την παρ’ ολίγον χρεοκοπία;» – του παρελθόντος.

Η κριτική Στουρνάρα ήταν η αφορμή. Ο υπουργός Οικονομικών έγινε έτσι στόχος πολιτικής παρενόχλησης από πλευράς των καραμανλικών – που συχνά εμφανίζονται ως βασιλικότεροι και φανατικότεροι του βασιλέως. Ηταν επίσης μια ευκαιρία για έμμεση παρενόχληση του Μαξίμου, αφού εκεί έχει την αναφορά του ο Στουρνάρας. Ολα αυτά οξύνθηκαν από έναν δεύτερο παράγοντα: την έξοδο Κουβέλη από το κυβερνητικό σχήμα τον Ιούνιο. Κι αυτό γιατί η συγκατοίκηση της ΝΔ με το ΠΑΣΟΚ έσπασε τα ταμπού του δικομματισμού. Κι αν είναι προεόρτιο για μια μελλοντική συνένωση των δύο κομμάτων σε ένα ευρωπαϊκό μέτωπο; Είναι κάτι που δεν θέλουν ούτε να το ακούνε οι καραμανλικοί που έχουν γαλουχηθεί στην πόλωση. Αλλά και που αισθάνονται ότι σε ένα τέτοιο σχήμα θα αραιώσει – σαν παγάκι σε καλοκαιρινή βυσσινάδα – ο καραμανλικός χαρακτήρας της ΝΔ.

Κάπως έτσι ο Στουρνάρας έχει πιαστεί όμηρος σε μια ανομολόγητη σεχταριστική σύγκρουση εντός της ΝΔ. Σαμαράς και Καραμανλής έχουν σχέσεις τεσσάρων δεκαετιών, με τον δεύτερο να μην είναι αναγκαστικά πρόθυμος να μπει σε εσωκομματικά παιχνίδια – το αντίθετο μάλλον. Ωστόσο, οι ζηλωτές του καραμανλισμού τά ‘χουν βάλει με τον Στουρνάρα. Πρόσφατα το παιχνίδι έγινε πιο πονηρό. Ας πούμε, οι υπογράφοντες την επιστολή των 15 βουλευτών της ΝΔ προς Στουρνάρα για τον πετρέλαιο θέρμανσης δεν είναι σεσημασμένοι καραμανλικοί. Φαίνεται όμως ότι απλώς λειτουργούν ως φερετζές ενός εσωκομματικού παιγνίου. Εκεί είναι η ουσία, και όχι στο τι λέει ή στο τι δεν κάνει ο υπουργός Οικονομικών.