ΔΙΑΛΟΓΟΣ ΧΩΡΙΣ ΚΡΑΥΓΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΙΔΕΙΑ

Η αποσπασματική – και αμφιλεγόμενη ως προς την ιδεολογική της κατεύθυνση – παρέμβαση της Μαρίας Ρεπούση σχετικά με τη διδακτέα ύλη της Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης μπορεί να αποτελέσει την αφορμή για έναν γόνιμο εθνικό διάλογο. Θέμα: «Ποια Παιδεία θέλουμε;». Μακριά από τις κραυγές και τον φανατισμό που ξεσηκώνουν δηλώσεις για «λιγότερα Θρησκευτικά» ή «λιγότερα Αρχαία Ελληνικά», οι ειδικοί πρέπει να συζητήσουν και να καταλήξουν στο μοντέλο εκπαίδευσης της επόμενης εικοσαετίας. Στην Ελλάδα συνήθως ο διάλογος για την Παιδεία, αν δεν καταλήγει σε βίαιη διακοπή λόγω αποχώρησης των συμμετεχόντων, επικεντρώνεται στο Εξεταστικό. Ελάχιστη σημασία δίνεται σε αυτή καθαυτήν την εκπαίδευση της νέας γενιάς. Αυτό πρέπει να αλλάξει: η Παιδεία μπορεί να αποτελέσει το όπλο της χώρας για την έξοδο από την κρίση, που δεν είναι μόνον οικονομική. Ιδού η Ρόδος λοιπόν, αλλά χωρίς κραυγές και πυροτεχνήματα!