Ημασταν αφελείς, δεν είχαμε δει τη βία

«Το πρωί της 11ης Σεπτεμβρίου βρισκόμουν με το κινηματογραφικό συνεργείο στο κέντρο του Σαντιάγο. Οταν ακούσαμε ότι γινόταν πραξικόπημα κατευθυνθήκαμε με τον εικονολήπτη Χόρχε Μίλερ προς το Προεδρικό Μέγαρο. Η “Μονέδα” είχε περικυκλωθεί ήδη από την Αστυνομία. Αποφασίσαμε να μη διακινδυνεύσουμε για να προστατεύσουμε το υλικό που είχαμε τραβήξει επί έναν ολόκληρο χρόνο. Κανένας δεν είχε καταγράψει ημέρα με την ημέρα την εμπειρία της χιλιανής Αριστεράς στην εξουσία. Είχαμε ξεκινήσει με φιλμ που αντιστοιχούσε σε 18 ώρες κινηματογράφησης. Την ημέρα του πραξικοπήματος μας είχαν απομείνει μόλις πέντε μπομπίνες. Από τη στέγη του κτιρίου όπου βρισκόταν το γραφείο του, ο μοντέρ του συνεργείου είχε κινηματογραφήσει τον βομβαρδισμό του Προεδρικού Μεγάρου. Ο εικονολήπτης μου, “εξαφανισμένος” από το 1974, κατέγραψε την πρώτη δήλωση της στρατιωτικής χούντας. Με συνέλαβαν στις 16 Σεπτεμβρίου και με οδήγησαν στο εθνικό στάδιο όπου με απείλησαν με εκτέλεση. Τελικά, με άφησαν ελεύθερο στις 30 του μήνα. Εφυγα από τη Χιλή 15 ημέρες αργότερα με ένα εισιτήριο που είχαν πληρώσει οι παλιοί συμφοιτητές μου στη Σχολή Κινηματογράφου της Μαδρίτης.

Ημασταν αφελείς, δεν είχαμε προβλέψει τη βαναυσότητα των στρατιωτικών. Οταν είδα τα τανκς στους δρόμους, δεν πίστευα στα μάτια μου. Αυτό που συνέβαινε ήταν πραγματική σφαγή. Οι μαζικοί τάφοι ξεχείλισαν, περισσότερα από χίλια πτώματα πετάχτηκαν στη θάλασσα. Η Δεξιά δεν έκανε ποτέ την αυτοκριτική της για όλα αυτά, δεν ζήτησε ποτέ συγγνώμη για τους νεκρούς. Στα 18 χρόνια της δικτατορίας, η συντηρητική εφημερίδα “Ελ Μερκούριο” συκοφαντούσε τον Σαλβαδόρ Αλιέντε, έκλεινε τα μάτια στα βασανιστήρια, δεν παραδεχόταν ότι υπήρχαν πολιτικοί κρατούμενοι. Ο Αλιέντε, όμως, δεν ήταν ένας τυπικός μαρξιστής. Δεν τον ενδιέφερε το μοντέλο του υπαρκτού σοσιαλισμού. Δεν είχε αναφερθεί ποτέ στη Σοβιετική Ενωση και σχεδόν ποτέ στην Οκτωβριανή Επανάσταση. Δεν ήταν στα σχέδιά του η δικτατορία του προλεταριάτου. Εξάλλου, είχε καταγγείλει τις στρατιωτικές επεμβάσεις στην Ουγγαρία το 1956 και στην Τσεχοσλοβακία το 1968 προς μεγάλη απογοήτευση του Κομμουνιστικού Κόμματος της Χιλής. Αντίθετα, θαύμαζε την Κούβα, το γαλλικό Λαϊκό Μέτωπο και την Ισπανική Δημοκρατία».  

– Αποσπάσματα από συνέντευξη στην εφημερίδα «Μοντ» του δημιουργού της τριλογίας ντοκιμαντέρ «Η μάχη της Χιλής»