[Στην ανάπαυλα] Μωραίνει Κύριος ον βούλεται κυβερνήσει
![[Στην ανάπαυλα] Μωραίνει Κύριος ον βούλεται κυβερνήσει](https://www.tanea.gr/app/uploads/2026/11/Default-3-600x400.jpg?v=1794330133)
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
3 λεπτά Το ότι δεν καταλαβαίνω πια τα τεκταινόμενα γενικώς, το ‘χω δεχτεί σαν παράπλευρη απώλεια της οικονομικής (;) κρίσης. Εκείνο όμως που φοβάμαι είναι αυτή η υποψία που μεγαλώνει μέσα μου σαν αυτά τα έλατα ταχείας ανάπτυξης στο χρώμα του τσιμέντου που γέμισαν τα βόρεια της πρωτεύουσας.
Η υποψία ότι μέσα σ’ αυτό το «χάνει η μάνα το παιδί και το παιδί τη μάνα» αρχίσαμε να γινόμαστε θύματα του εαυτού μας.
Δεν μας έφτανε δηλαδή η τρόικα, οι ψεκασμοί από αέρος του κυρίου Καμμένου, ούτε το μάτι το κακό των Ευρωπαίων που λιμπιστήκανε την ομορφιά μας και το πνευματικό μας ήθος και σκάσαν απ’ τη ζήλεια τους και θέλουνε να μας καταστρέψουν που είμαστε ψηλές και όμορφες ψυχές.
Που έχουμε σκυλάδικα να ξενυχτάμε ξεβουλώνοντας σαμπάνια τη σαμπάνια, κι αυτοί κοιμόνται με τις κότες οι απολίτιστοι.
Που αν δεν τους δίναμε εμείς τα φώτα του πολιτισμού και της Δημοκρατίας, της οποίας Δημοκρατίας είχαμε την αποκλειστική αντιπροσωπεία επί της Γης (μην κοιτάς που μας την κλέψανε μια νύχτα του Γενάρη), θα κρεμόσαντε στα δέντρα οι Κεντροευρωπαίοι του κερατά.
Που μου θέλουνε και τα λεφτά τους πίσω. Α να χαθούνε οι καρμίρηδες. Ηθελα να ‘ξερα τι θα τα κάνουνε; Μαζί τους θα τα πάρουνε; Αφού το σάβανο δεν έχει τσέπες. Είναι γνωστό τοις πάσι. Και μια γριούλα στην κορφή των Βαρδουσίων να ρωτήσεις θα σ’ το πει.
ΚΑΤΑΛΑΒΕΣ; Σηκωθήκαν τα αγγούρια να χτυπήσουν τον μανάβη. Γι’ αυτό κι εμείς στραφήκαμε εναντίον του εαυτού μας. Αυτή είναι η εξαρχής υποψία και φριχτή μου αγωνία.
Το βλέπω κάθε μέρα στη δουλειά. Το συναντώ στα μπλογκ, αυτόν τον αμείλικτο καθρέφτη της ελληνικής ψυχής. Μου το ‘παν στα χαρτιά κάτι τσιγγάνες μάγισσες, το διάβασα και στις εφημερίδες.
Το τελευταίο χτύπημα με πέτυχε με το άρωμα της οδοντόπαστας στο στόμα, λίγο πριν τον καφέ, προτού φύγω για την πρόβα.
Ανοιξα τα «ΤΑ ΝΕΑ» και ‘κεί στον Μικροπολιτικό είδα φάτσα κάρτα τον κύριο Νίκο Βούτση, γραμματέα του ΣΥΡΙΖΑ, σε πολύ άσκημη κατάσταση. Είχε πάθει μια ακατάσχετη διάρροια λόγου που καμία αντιβίωση δεν την πιάνει. Καμιά ολιστική ιατρική δεν τη γιατρεύει. Δεν ξέρω με κανέναν βελονισμό αν έχουμε κάποιο αποτέλεσμα, καμιά πιλάτα; Ενα σιάτσου, κάτι.
ΘΕΛΩ ΝΑ ΠΑΡΑΘΕΣΩ αυτήν την ακατάσχετη πρόταση. Αυτό το λεκτικό μονορούφι που απεχθάνεται τις τελείες όπως ο διάολος το λιβάνι και η ΔΗΜΑΡ τον ΣΥΡΙΖΑ. Πάρτε μια βαθιά ανάσα και πάμε.
Νίκος Βούτσης: «Εχουμε πλήρη επίγνωση ότι το θέμα της εξουσίας είναι κάτι πολύ ευρύτερο και μακροπρόθεσμο και θα κριθεί με όρους κοινωνίας στον βαθμό που η αριστερή διακυβέρνηση θα ανταποκριθεί στο κεντρικό αίτημα για μια αποφασιστική ανατροπή των δεδομένων και στη διαμόρφωση ενός κλίματος κοινωνικής δικαιοσύνης που θα αποκαθιστά την ελπίδα και την προσδοκία που λείπει σήμερα από τον κόσμο».
Πενήντα οκτώ λέξεις χωρίς ούτε μια τελεία. Τι Προυστιανό κατόρθωμα είναι αυτό. Τι λήρος.
Εχεις την εντύπωση πως αυτό το πλέγμα, αυτό το δίχτυ από λέξεις βγαίνει πυκνό από το στόμα και αφηνιασμένο τυλίγει τον ίδιο τον ομιλητή σφιχτά μέχρι σκασμού.
Σκασμός.
Google news
