Ροκ μυθολογία: Ο Κιθ Μουν ανατινάζει τον κόσμο

Ο δεύτερος καλύτερος ντράμερ στην ιστορία του ροκ, σύμφωνα με μια ψηφοφορία τού «Rolling Stone», γεννήθηκε στο Μίντλσεξ της Αγγλίας και μεγάλωσε ως ένα υπερκινητικό παιδί με καλπάζουσα φαντασία. Δεν ήταν καλός μαθητής και σύμφωνα με το «Dear Boy: The life of Keith Moon» του Τόνι Φλέτσερ ένας καθηγητής καλλιτεχνικών τον είχε χαρακτηρίσει «καθυστερημένο αισθητικά και ηλίθιο σε άλλα θέματα». Εκείνος άρχισε να μαθαίνει ντραμς στην εφηβεία του, να εμπνέεται από το σερφ, την τζαζ, το r’n’b και σύντομα να χρησιμοποιεί με μαεστρία φράσεις από αυτά τα είδη, δυνατότερα όμως, γρηγορότερα και πιο επίμονα. Από την πρώτη του σοβαρή μπάντα, τους Escorts, ενσωμάτωσε και θεατρικά στοιχεία στο παίξιμό του, όπως τον «πυροβολισμό» του τραγουδιστή με ένα πιστόλι εκκίνησης. Ενας μύθος τον θέλει να γίνεται μέλος των Who όταν στο διάλειμμα μιας εμφάνισής τους ισχυρίστηκε ότι έπαιζε καλύτερα από τον ντράμερ τους. Εκατσε πίσω από το σετ και ολοκλήρωσε τη συναυλία σχεδόν κατεδαφίζοντάς το.

Αν και οι αυστηροί κριτικοί δυσανασχετούσαν με την αδιαφορία του για το κράτημα του χρόνου, το χαρούμενα δυναμικό στυλ του, ενίοτε σαν καλά γεωμετρημένη κατολίσθηση, έγινε συστατικό στοιχείο των Who, όπως και ο τρόπος ζωής του. Βαριόταν όταν δεν έπαιζε, λάτρευε τις περιοδείες και φυσικά τις φάρσες και τον χαβαλέ. Πείραζε την υπόλοιπη μπάντα τόσο επίμονα, που του απαγόρευσαν να έρχεται στις ηχογραφήσεις των φωνητικών. Εκείνος το είδε σαν παιχνίδι και προσπαθούσε να τρυπώσει μουλωχτά: «Σε είδα!», ακούγεται να λέει ο Πιτ Τάουνσεντ στο τέλος του τραγουδιού «Happy Jack». Και όταν σε μια συναυλία τους ο τελευταίος έσπασε κατά λάθος την κιθάρα του, αλλά ολοκλήρωσε ηθελημένα τη ζημιά, κάνοντας το κοινό να ζητήσει περισσότερες καταστροφές, ο Μουν κλώτσησε τα ντραμς του και οι πύλες της κόλασης άνοιξαν. Οι δυο τους θα κατέστρεφαν και σε επόμενες συναυλίες τα όργανά τους, ο μεν κιθαρίστας με ιδιαίτερο στυλ, ο δε ντράμερ με ιδιαίτερο ζήλο.

ΠΥΡΙΤΙΔΑ ΣΤΗΝ ΚΑΣΑ. Το 1967, πριν από την εμφάνισή τους στο«The Smothers Brothers Comedy Hour» (διαθέσιμο στο YouTube), ο Μουν δωροδόκησε έναν τεχνικό της σκηνής για να του βρει λίγη πυρίτιδα, την οποία τοποθέτησε, όχι χωρίς ποσοτικές υπερβολές, στην κάσα του. Στο τέλος του «My Generation» την κλώτσησε, πυροδότησε τον μηχανισμό, τα μαλλιά του Τάουνσεντ κάηκαν λίγο και το δικό του χέρι χτυπήθηκε από ένα πιατίνι.

Σειρά είχαν τα ξενοδοχεία. Με καύσιμο το αλκοόλ και τα ναρκωτικά, o Μουν απολάμβανε τη ρίψη επίπλων από το παράθυρό του. Κάποτε, κατευθυνόμενος στο αεροδρόμιο μαζί με τους υπόλοιπους, ανάγκασε τον οδηγό να επιστρέψει στο ξενοδοχείο, ανέβηκε στο δωμάτιο, πέταξε την τηλεόραση στην πισίνα και γύρισε λέγοντας «παραλίγο να το ξεχάσω». Το ενδιαφέρον του όμως προσέλκυαν ιδιαίτερα οι τουαλέτες και η ανταπόκρισή τους στις κυριολεκτικά εκρηκτικές διαθέσεις του. Με την κλίση του στην πυροτεχνία να τοποθετείται κάπου στο 1965 (όταν αγόρασε πεντακόσιες κροτίδες οι οποίες αναβαθμίστηκαν σε βομβίδες κρότου – λάμψης και σε ράβδους δυναμίτη), ο άνθρωπός μας «άφηνε τρύπες» εκεί όπου υπήρχαν καμπινέδες. Σύμφωνα με τη βιογραφία του Φλέτσερ, η εκτίμηση των συνολικών καταστροφών που προκάλεσε ανερχόταν σε πεντακόσιες χιλιάδες δολάρια, ενώ σε μια περίπτωση συνέβη το εξής: ο μάνατζερ ενός ξενοδοχείου τηλεφώνησε στο δωμάτιό του απαιτώντας να σταματήσει να ακούει δυνατά μουσική, γιατί έκανε «πάρα πολύ θόρυβο». Ο Μουν τον παρακάλεσε να ανέβει πάνω, του άνοιξε την πόρτα, ζήτησε συγγνώμη για να πάει στο μπάνιο και όταν επέστρεψε παρακάλεσε τον μάνατζερ να περιμένει μια στιγμή. Μετά την έκρηξη του είπε: «Αυτό, καλό μου παιδί, είναι θόρυβος».

Το πάρτι των 21ων γενεθλίων του σε ένα Χόλιντεϊ Ιν του Μίσιγκαν λέγεται ότι ήταν τόσο χαοτικό (περιλάμβανε τουρτοπόλεμο, σπασμένα δόντια του Κιθ, σπασμένα πιάνα, καλεσμένους ή αντικείμενα στην πισίνα, ένα από τα οποία ίσως ήταν μια λιμουζίνα που οδηγούσε ο εορτάζων), ώστε μόνο με επέμβαση της Αστυνομίας θα έληγε.

TO TΕΛΟΣ. Το άγριο λάιφσταϊλ του, ωστόσο, απαιτούσε και μεγάλο αντάλλαγμα. Σε μια συναυλία στην Καλιφόρνια το 1973 ο Μουν λιποθύμησε πάνω στα ντραμς του. Ο Τάουνσεντ είπε τότε στο κοινό: «Ξέρει κανείς ντραμς; Εννοώ κάποιος καλός», δεν γινόταν όμως να το ξαναπεί και στη Βοστώνη τον Μάρτιο του 1976. Εκείνος, στο μεταξύ, είχε επιδείξει και κάνα δυο βίαιες συμπεριφορές σε συντρόφους του, αυτό όμως που τον έκανε να ξυπνά τη νύχτα και να μονολογεί «δεν έχω δικαίωμα να ζω» ήταν ένα παλιό αυτοκινητικό δυστύχημα, στο οποίο είχε σκοτώσει άθελά του τον φίλο και σοφέρ του Νιλ Μπόλαντ. Στα μέσα του 1978 ο εθισμός του στο αλκοόλ ήταν τέτοιος, που για να τον αντιμετωπίσει έπαιρνε το κατασταλτικό Heminevrin: πανίσχυρο, εθιστικό και σε συνδυασμό με οινόπνευμα θανατηφόρο. Το είχε συνταγογραφήσει ένας γιατρός που δεν είχε ιδέα για τον χαρακτήρα του Μουν, δίνοντάς του ένα κουτί των εκατό χαπιών και απαγορεύοντάς του να καταναλώσει περισσότερα από τρία ημερησίως. Στις 7 Σεπτεμβρίου που βρέθηκε νεκρός, ο Μουν είχε στο στομάχι του 32, αριθμός που δεν επηρέασε την επίσημη ανακοίνωση περί υπερβολικής δόσης, προκάλεσε όμως εικασίες για αυτοκτονία.