Τι θα ψηφίσω…

Τι θα ψηφίσουν (ή δεν θα ψηφίσουν) οι διανοούμενοι, συγγραφείς, ποιητές, καλλιτέχνες στις γερμανικές εκλογές;
Η εβδομαδιαία εφημερίδα «Τσάιτ» ρώτησε 48 προσωπικότητες. Οι απαντήσεις τους συγκροτούν μια Βουλή που θα είχε 14,6% Σοσιαλδημοκράτες, 12,5% Πράσινους, 8,3% Χριστιανοδημοκράτες, 6,3% «Αριστερά» και 58,3% κανένα από τα σημερινά κόμματα. Το δείγμα φυσικά και δεν είναι αντιπροσωπευτικό.

Γιούργκεν Χάμπερμας 84 χρονών, φιλόσοφος
«Προτιμότερος ο Πέερ Στάινμπρουκ»
Εχω την εντύπωση ότι το προεκλογικό κλίμα σχετίζεται με την προσπάθεια μιας μικρόνοης και χωρίς προοπτική Καγκελαρίου να κάνει ταμπού ένα θέμα για λόγους πολιτικού οπορτουνισμού. Εννοώ την κρίση στη Νομισματική Ενωση, η οποία εξαιτίας της μυωπίας και της εθνικής στενοκεφαλιάς των πρωθυπουργών που συγκεντρώνονται και καβγαδίζουν στις Βρυξέλλες βάλτωσε στα μισά του δρόμου για μια πολιτική ένωση. Στο εσωτερικό της χώρας ένα λεκτικό πέπλο απόκρυψης πέφτει στα κεφάλια ενός ανασφαλούς λαού, που θέλει να πιστεύει ότι η ευημερία στον δικό του κήπο είναι ασφαλής, ακόμη και όταν ο γείτονας είναι χάλια. Υπό αυτές τις συνθήκες είναι προτιμότερος ο Πέερ Στάινμπρουκ, ένας πολιτικός έτοιμος να αναλάβει ευθύνες, με συναίσθηση του τι είναι σημαντικό. Εμπιστεύομαι τους Σοσιαλδημοκράτες και τους Πράσινους, έχουν το θάρρος να μιλήσουν ανοιχτά. Για τις πλειοψηφίες που χρειάζεται η επιλογή της κατεύθυνσης προς έναν δημοκρατικό πυρήνα της Ευρώπης, θα πρέπει βεβαίως στο τέλος να συναντηθούν τα δυόμισι φιλοευρωπαϊκά κόμματα της Βουλής. Σοσιαλδημοκράτες και Πράσινοι έκαναν ήδη βήματα όντας στην αντιπολίτευση. Για αυτό και τα δύο κόμματα – αν ούτε αυτά έχουν πλειοψηφία ούτε οι Χριστιανοδημοκράτες με τους Φιλελεύθερους – δεν πρέπει να ακολουθήσουν διαφορετικούς δρόμους, αλλά να σχηματίσουν κυβέρνηση με τη διχασμένη στα θέματα της Ευρώπης Χριστιανοδημοκρατική Ενωση.

Βολφ Μπίρμαν 76 ετών, μουσικός, ποιητής
«Η Ανγκελα Μέρκελ είναι η δική μου καγκελάριος»
Η Χριστιανοδημοκρατική Ενωση δεν ήταν ποτέ το κόμμα μου, αλλά η Ανγκελα Μέρκελ είναι η δική μου Καγκελάριος. Δεν έχει το ιστορικό εκτόπισμα ενός Μπίσμαρκ και ενός Τσόρτσιλ, αλλά «το κορίτσι του Κολ» από την Ανατολική Γερμανία έχει τουλάχιστον το διαμέτρημα του Αντενάουερ, του Μπραντ, του Σμιτ, της Θάτσερ… 
Μου έκανε εντύπωση το γεγονός ότι τον Απρίλιο του 1982, όταν ακόμα υπήρχε η Λαοκρατική Δημοκρατία της Γερμανίας, όχι μόνο είχε το θάρρος να πάει στην κηδεία του φίλου μου Ρόμπερτ Χάβεμαν, αλλά είχε και την τύχη να μη συλληφθεί από τους αστυνομικούς και τους ανθρώπους της Στάζι, που είχαν ως αποστολή να μην επιτρέψουν να εξελιχτεί η κηδεία του αντάρτη κομμουνιστή Χάβεμαν σε μαζική διαδήλωση για την αντιπολίτευση κατά του καθεστώτος της Ανατολικής Γερμανίας. Η Μέρκελ είναι ένα καμένο παιδί της δικτατορίας, ούτε αντιστασιακή ήταν ούτε όργανο του καθεστώτος. Η ελευθερία γι’ αυτήν όπως και για μένα δεν ήταν αυτονόητη. Ο αντίπαλός της Πέερ Στάινμπρουκ δίνει στον προεκλογικό αγώνα την εντύπωση ενός χριστιανοδημοκράτη που τον παραλύει η οργή. Οι Πράσινοι δεν μου φαίνονται πολύ πράσινοι. Και οι κληρονόμοι της κομμουνιστικής νομενκλατούρας, η Αριστερά, δεν ήταν ποτέ Αριστερά. Οι Φιλελεύθεροι δεν είναι κίτρινοι. Θα ψηφίσω τη μόνη πραγματικά φιλελεύθερο-οικολογο-χριστιανο-σοσιαλ-δημοκράτη, την Ανγκελα Μέρκελ.

Εβα Μενάσε 43 ετών, συγγραφέας
«Κοκκινο-πράσινους για να αρχίσει κάτι να κινείται»
Η «Τσάιτ» έγραψε ότι η Ανγκελα Μέρκελ αρχίζει να μοιάζει με τη βασίλισσα της Μ. Βρετανίας: την αγαπούν όλοι, αλλά όλο και λιγότεροι Γερμανοί συμφωνούν με την πολιτική του κόμματός της. Ωσάν να μην έχει καμία σχέση το πρόσωπο με την πολιτική. Από την άλλη, το γεγονός ότι ο Πέερ Στάινμπρουκ, ένας αναγνωρισμένος διεθνώς, έμπειρος, οικονομικά ικανότατος και ταυτόχρονα προικισμένος με ρητορική δεινότητα πολιτικός, αντιμετώπισε επί μήνες μια άνευ προηγουμένου μιντιακή λασπολογία, δίνει μια ανησυχητική εικόνα για την κατάσταση της Γερμανίας. Στην Ελλάδα, την Ισπανία, ολόκληρες γενιές δίνουν μάχη επιβίωσης, στην Ευρώπη ανεβαίνει επικίνδυνα η Ακροδεξιά, αλλά εδώ κάθονται πάνω στο συσσωρευμένο πλούτο, ψοφοδεείς μπροστά στο άγνωστο μέλλον. Την πολιτική τη διαμορφώνουν οι άνθρωποι. Δεν είναι φυσικός νόμος που λέει ότι το μήλο πέφτει αναγκαστικά στη γη. Η στρατηγική των μικρότερων δυνατών βημάτων πρέπει κάποτε να τελειώνει. Για αυτό λέω καθαρά: Σοσιαλδημοκράτες ή Πράσινους. Είναι αυτοί που μεταρρύθμισαν παλιότερα τα συστήματα κοινωνικών ασφαλίσεων και ωφελούμαστε σήμερα. Είναι εκείνοι που από πεποίθηση λένε «όχι» στην ατομική ενέργεια και δεν το κάνουν πανικόβλητοι από την έκρηξη ενός πυρηνικού εργοστασίου. Κοκκινο-πράσινους για να αρχίσει να κινείται κάτι σ’ αυτή τη χώρα. Αρχίζοντας από το πρόσωπο του επόμενου καγκελάριου.

Τόμας Οστερμάιερ 45 ετών, θεατρικός σκηνοθέτης
«Η κρίση δεν είναι οικονομική αλλά πολιτική»
Ο καλλιτέχνης, κατά τη γνώμη μου, πρέπει να αποφεύγει τις συστάσεις για ένα πολιτικό κόμμα. Αλλά αυτό που διαπιστώνω είναι ότι η πολιτική στη σημερινή κοινωνία έχει εκτοπιστεί από την οικονομία. Αυτό είναι άκρως ανησυχητικό και αποτυπώνεται στη διατύπωση της «συμβατής με την αγορά δημοκρατίας». Το γεγονός ότι το αποδεχόμαστε είναι μία ακόμα ένδειξη του πόσο λίγο πιστεύουμε στην πολιτική φόρμα της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας. Η κρίση δεν είναι οικονομική αλλά πολιτική. Αυτός είναι ο πυρήνας της σύγκρουσης στις δυτικές δημοκρατίες. Η αποκατάσταση του ρόλου της πολιτικής είναι μία υπόθεση που μας αφορά όλους και δεν πρέπει να μείνει στα χέρια των λίγων εκπροσώπων του λαού, το αίτημα της εποχής μας είναι να μη βρωμίσουμε τα χέρια μας. Δεν είναι απολύτως σαφές αν η διεξαγωγή εκλογών κάθε τέσσερα χρόνια είναι το κατάλληλο μέσο. Είναι όμως σαφές ότι αυτή η ιστορική κατάκτηση πρέπει να διαφυλαχθεί. Γι’ αυτό και δεν θα μου περνούσε ποτέ από το μυαλό να μην ψηφίσω. Οποιος ταξίδεψε, όπως εγώ νεαρός, σε χώρες όπως η Ρωσία ή τα κατεχόμενα παλαιστινιακά εδάφη συνειδητοποιεί πόσο πολύτιμο είναι αυτό που εμείς θεωρούμε αυτονόητο: το δικαίωμα της ελεύθερης έκφρασης. Τα περισσότερα κόμματα υπόσχονται λίγο-πολύ λιγότερο μια κοινωνία κοινωνικής πρόνοιας. Και ο ψηφοφόρος πρέπει να δει τις λεπτές διαφοροποιήσεις.