Ιστορίες μεταγραφικής τρέλας

Τα 6,5 δισ. ευρώ που θα μοιραστούν οι αγγλικοί σύλλογοι στην Πρέμιερ Λιγκ από τα τηλεοπτικά δικαιώματα την επόμενη τριετία, η συνεχιζόμενη ροή αραβικών κεφαλαίων με τη μορφή χορηγιών, η εντυπωσιακή είσοδος του ρώσου ολιγάρχη Ντμίτρι Ριμπολόβλεφ στο γαλλικό ποδόσφαιρο που ξόδεψε 166 εκατ. ευρώ για μεταγραφές στη Μονακό και η προσπάθεια της ελίτ να διατηρηθεί στην κορυφή διαμόρφωσαν το πλαίσιο μέσα στο οποίο υπερεκτιμήθηκαν παίκτες και δαπανήθηκαν τεράστια ποσά που σε διαφορετική περίπτωση δεν θα δίνονταν.

«Είναι η πρώτη φορά που υπάρχει τόσο μεγάλη απόκλιση του ποσού που δίνεται για την απόκτηση ενός παίκτη από την αξία του στο ποδοσφαιρικό χρηματιστήριο». Με αυτό το σχόλιο υποδέχθηκε η «Ελ Παΐς» τη μεταγραφή του Μπέιλ από την Τότεναμ στη Ρεάλ έναντι 100 εκατ. ευρώ – ποσό-ρεκόρ στην ιστορία του ποδοσφαίρου. Η τιμή του Ουαλού δεν ξεπερνά τα 50-60 εκατ. ευρώ, ωστόσο η Ρεάλ σύρθηκε πίσω από τις απαιτήσεις του προέδρου της Τότεναμ Ντάνιελ Λεβί για να εξυπηρετήσει τις ανάγκες της στο πλασάρισμα της εικόνας της στην αγγλοσαξονική αγορά αλλά και ως αντίπαλον δέος στη μεταγραφή του Νεϊμάρ στην Μπαρτσελόνα.

«Την τιμή την καθορίζει η αγορά και δεν μπορούμε να επέμβουμε», σχολίασε ο επικεφαλής της FIFA Ζεπ Μπλάτερ.

Οι ανάγκες κάθε συλλόγου διαφέρουν, αλλά η κοινή συνισταμένη είναι πάντοτε οι μεταγραφές. Μία ακόμα ομάδα, η Αρσεναλ, σύρθηκε στο παρά ένα στην πιο δαπανηρή μεταγραφή της ιστορίας της αποκτώντας από τη Ρεάλ τον Μεσούτ Οζίλ, για να ικανοποιήσει τις απαιτήσεις των φιλάθλων της που ζητούσαν επιτακτικά να ξοδευτούν χρήματα για νέους παίκτες. Πόσα ήταν αυτά; Πενήντα εκατ. ευρώ. Η Ρεάλ δεν έχει πάρει ποτέ τόσα χρήματα για παίκτη που πούλησε και δικαίως ο ισπανικός Τύπος έγραψε πως το πάρτι του Μπέιλ το πλήρωσαν τελικά ο Οζίλ και η Αρσεναλ.

Οι Αγγλοι πλήρωσαν όμως κι άλλα πάρτι φέτος, καθώς τα χρήματα της Πρέμιερ Λιγκ αναδεικνύονται σε ατμομηχανή του ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου.

Οι σύλλογοι της Γηραιάς Αλβιώνος ίσως σώσουν τελικά από την οικονομική κατάρρευση τις ισπανικές ομάδες, που με εξαίρεση τη Ρεάλ και την Μπαρτσελόνα οι υπόλοιπες βρίσκονται μεταξύ σφύρας και άκμονος.

Η επιτακτική ανάγκη για εξεύρεση χρημάτων που θα χρηματοδοτήσουν τη μείωση του χρέους των 663 εκατ. ευρώ απέναντι στην Εφορία ανάγκασε τις ισπανικές ομάδες να πουλήσουν την αφρόκρεμα των ποδοσφαιριστών τους στους αγγλικούς συλλόγους. Συνολικά 38 παίκτες θα πίνουν τσάι τα ελεύθερα απογεύματά τους έναντι 205 εκατ. ευρώ που πλήρωσαν οι σύλλογοι της Πρέμιερ Λιγκ στους Ισπανούς.

Από τα 1,75  δισ. ευρώ που δαπάνησαν οι ομάδες των πέντε ισχυρότερων πρωταθλημάτων για μεταγραφές, τα 745 εκατ. ευρώ (ρεκόρ) τα ξόδεψαν οι αγγλικοί σύλλογοι σε μια περίοδο που υποτίθεται πως ξεκινά το οικονομικό ευ αγωνίζεσθαι (FFP). Ο καθηγητής Οικονομικών του Πανεπιστημίου του Κόβεντρι, Σάιμον Τσάντγουϊκ, σημειώνει πως οι αγγλικοί σύλλογοι, παρά τα τεράστια ποσά που έδωσαν στις μεταγραφές, λειτουργούν στα πλαίσια του FFP.

Οι σύλλογοι έχουν τη δυνατότητα να διασπείρουν το κόστος μιας μεταγραφής σε χρονικό ορίζοντα που προβλέπει και το συμβόλαιο του παίκτη, μειώνοντας έτσι την επίδραση στους ισολογισμούς.

Από την 1η Ιανουαρίου μέχρι τις 2 Σεπτεμβρίου πραγματοποιήθηκαν συνολικά 10.454 μεταγραφές σε όλο τον κόσμο αξίας 2,56 δισ. ευρώ, ποσό αυξημένο κατά 29% σε σχέση με την προηγούμενη περίοδο. Κι όλα αυτά σε περίοδο οικονομικής ύφεσης. Οι μεγάλοι κερδισμένοι απ’ αυτό το παζάρι ήταν οι μάνατζερ, οι οποίοι είδαν τα – επίσημα – κέρδη τους να εκτοξεύονται στα 129 εκατ. ευρώ, αυξημένα κατά 20% σε σχέση με την προηγούμενη χρονιά.

Στις ζυμώσεις του νέου περιβάλλοντος που δημιουργείται στο ευρωπαϊκό ποδόσφαιρο, καθοριστικό ρόλο έπαιξαν και οι μικρομεσαίοι οι οποίοι για πρώτη φορά αντιστάθηκαν έντονα στα αρπακτικά της ελίτ που αναζητούν τα επόμενα μεγάλα αστέρια.

«Ξεχάστε τους φθηνούς παίκτες», ήταν το μήνυμα που έστειλαν. Ομάδες όπως η Γαλατάσαραϊ και η Αθλέτικ Μπιλμπάο αρνήθηκαν να πουλήσουν παίκτες τους στη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, ενώ κλειστές βρήκαν τις πόρτες που χτύπησαν η Αρσεναλ και η Μπαρτσελόνα αφού τα χρήματα που προσέφεραν δεν συγκίνησαν κανέναν.

Ενα ακόμα στοιχείο που τονίζει την αλλαγή πλεύσης του ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου είναι η σθεναρή αντίσταση που επέδειξαν οι σύλλογοι στις απαιτήσεις των παικτών τους για μεταγραφή.

Από το 1995, όταν η απόφαση Μπόσμαν έριξε τα σύνορα του αθλητισμού, οι ποδοσφαιριστές άρχισαν να αποκτούν τεράστια δύναμη η οποία αυξανόταν με γεωμετρική πρόοδο όσο οι σύλλογοι διψούσαν για νέους σταρ ή Αραβες και Ρώσοι ολιγάρχες προσπαθούσαν να χτίσουν ομάδες εν μια νυκτί.

Η ασέβεια των σταρ προς τα συμβόλαιά τους προκειμένου να κερδίσουν περισσότερα χρήματα από άλλες ομάδες είχε γίνει κανόνας. Μέχρι φέτος.

Οι περιπτώσεις των Ρούνι και Σουάρες που ενώ κατέβαλαν κάθε δυνατή προσπάθεια για να φύγουν από τη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ και τη Λίβερπουλ, αντίστοιχα, αναγκάστηκαν τελικά να συμμορφωθούν στις απαιτήσεις των ομάδων τους, αποτελεί την πρώτη μεγάλη νίκη των συλλόγων απέναντι στο σταρ σίστεμ των ποδοσφαιριστών.